De nieuwe bommenwerper is strategisch gezien wel degelijk de beste optie. Het is echter géén nucleaire bommenwerper. De verwarring in de media komt uit het feit dat deze bommenwerper, de 2018 bomber genaamd, een prototype moet vormen voor de latere 2037 bomber, dewelke een supersonische, onbemande nucleaire stealthbommenwerper zal worden. Die moet de B2's en B52's opvolgen. Van de 2018 zullen er maar een aantal exemplaren gebouwd worden om de grootste gaten in de huidige bommenwerpervloot op te vullen.
Deze nieuwe generatie bommenwerpers past in het Prompt global strike programma van de VS, dat als doel heeft om gelijk welk doelwit gelijk waar in de wereld binnen één uur op een niet-nucleaire manier te kunnen vernietigen. Op dit moment heeft men daarvoor de nucleaire lading in intercontinentale kernraketten vervangen door een conventioneel explosief. Het probleem met die raketten is dat een lancering het Russische nucleaire waarschuwingssysteem alarm doet slaan, dus moet iedere lancering eerst vooraf met de Russen afgesproken worden. Dit kost teveel tijd en brengt de Russen ook op de hoogte van Amerikaanse militaire interventies. Daarom dat er dus een nood aan bommenwerpers blijft, en zeker aan types die langdurig in de lucht kunnen blijven.
Voor de EFV amfibiewagen is er echter geen plaats meer in het leger van de toekomst. Dat geldt overigens voor alle zware pantserwagens. De hedendaagse gevechtssituaties spelen zich af in verstedelijkt gebied en hebben tegenstanders die voorzien zijn van krachtige anti-tankwapens. Irak en Afghanistan hebben de nutteloosheid van logge pantservoertuigen gedemonstreerd, en die voertuigen worden dan ook uitgefaseerd. De EFV wilde men nog niet cancellen omdat dat project al sinds de jaren '70 loopt en men dus veel tijd en geld zou weggooien, maar de budgetcrisis besliste dus anders.
