k995 zei:
Natuurlijk onzinnig, alsof er vroeger niemand verwend werd.
De kinderen kennen en weten enkel wat onze maatschappij hen leert, als er ergens iets fout gaat in de opleiding is dat dankzij de ouders en grootouders .
Leraars maken dan ook fouten , kritisch denken word van heel vroeg geleerd.
Heel algemeen zo algemeen dat je er niks op kan zeggen, ja tuurlijk gebeurt dit, net zoals dit vroeger gebeurde. AUB doe niet alsof het "in mijnen tijd blah blah blah"
Het is de huidige "nog deftig opgevoede" generatie en hun ouders die de kinderen opvoed . Wie weet leren de kinderen uit hun "fouten".
Dis is een discussie die trouwens elke keer terugkomt bij elke generatie. Het is grappig te zien hoe elke generatie de verantwoordelijkheid van hun eigen kinderen van zich afschuift en oe elke generatie in enkele zinnen word opgesomt.
Er zijn natuurlijk geen objectieve maatstaven voor "verwendheid", "grote mond" en "te weinig eelt op de ziel".
Echter zijn er veel mensen die dit gevoel hebben en zijn er enorm veel factoren (die wel objectief zijn) die ook in die richting wijzen.
- Verwendheid:
* Scheidingen komen steeds vaker voor. Dat er bij sommige (vecht)scheidingen een soort ratrace ontstaat om de populairste ouder te zijn bij de kleine is een volstrekt vaststaand feit, dat zal niemand ontkennen. Hoe word je populairder bij uw kleine? Door ze te verwennen, zowel in de opvoeding als materieel. Het omgekeerde zal nooit het geval zijn dus netto gezien ontstaat er meer verwendheid.
* Gezinnen worden steeds kleiner. Ook dit is een objectief feit. Hoe minder kinderen in een gezin, hoe meer de drang van ouders om dat ene kind alles te geven wat hun hartje verlangt. Delen met broers en zussen zit er niet in, terwijl alle aandacht en middelen van de ouders geconcentreerd wordt op één persoon. Hoe goed bedoeld ook (daar twijfel ik niet aan), gegarandeerd zorgt dit voor een groter verwen-effect.
* Daarenboven zet verwendheid aan tot verwendheid. Zo was ik initieel van plan om mijn klein mannen later nooit een iPad of gsm te geven voor hun 14 jaar. Onder druk van al het ander verwend tuig, is men genoodzaakt om mee te doen of uw kinderen voldoen niet meer aan de norm. En we weten allemaal wat er gebeurt als uw kinderen niet aan "de norm" voldoen. Welke opties zijn er nog over buiten gewoon go with the flow? Niets. Verwendheid is dus een spiraal die de hele maatschappij meetrekt.
En dat gaat jammergenoeg steeds verder en op steeds latere leeftijd. Zoals reeds uitvoerig beargumenteerd in het "Wonen-topic" is het tegenwoordig steeds normaler, zo blijkt, dat "kinderen" van 25 jaar steeds zwaardere financiële injecties krijgen van de ouders. Hier weer hetzelfde; je kan er voor of tegen zijn of je kan je er blijven tegen verzetten... Op het einde van de rit kloot je gewoon jezelf en uw kinderen als je niet meedoet met de maatschappelijke norm van verwennerij.
Over die financiële steun bij het aankopen van een huis bestaan ook objectieve cijfers.
- Grote mond/assertiever:
Vloeit voort uit bovenstaande. Meer verwendheid wil zeggen dat de ouders de kleine bijna altijd gelijk geven. Leraar geeft de kleine een straf? Eerst zoeken naar alles en iedereen die aan de oorzaak kan liggen, behalve de kleine natuurlijk. Uiteraard maken leerkrachten soms ook fouten. Zolang dat niet systematisch gebeurt telkens bij dezelfde, is dat gewoon wat het is: boehoe,
jammer voor die kleine. Leer die mannekes eens omgaan met het feit dat er soms onrechtvaardige dingen gebeuren in de wereld. En dit is dan nog niet eens een bewuste fout, als we even de integriteit van de leerkracht niet in twijfel trekken. Dat brengt ons naadloos bij het volgende puntje:
- Te weinig eelt op de ziel:
Het aantal zelfmoorden bij jongeren stijgt spectaculair. Ook dat is een objectief cijfer. Wat wil je? Kindje zit op de troon, hij wordt van zijn elite-school naar de muziekles gereden, naar de sportschool, jeugdbeweging en terug. Telkens als er iets (onrechtvaardigs) gebeurt staan de ouders paraat om die kleine af te schermen, om de schuld bij een ander te zoeken en te leggen, ... Ze worden perfectionistisch opgekweekt. Alles is maakbaar in deze wereld, niets is toeval, de top is het doel en jij, kleine nietsnut, jij bent de beste.
*Fragment van De Ideale Wereld flitst door mijn hoofd van vader Bontinck die Jejoen oppept met "You're the man!"*
De eerste zwaardere schok die zo'n kind meemaakt kan fataal zijn voor zijn fragiele zieltje die nog nooit een stootje heeft gekregen.
Zijn al deze objectieve cijfers toevallig? Ik denk het niet.
Edit: En dan zwijg ik inderdaad nog over het steeds sterker stijgende aantal diagnoses van ADHD, ADD, Dyslexie, Dyscalculie, ... Vroeger moest die kleine gewoon accepteren dat hij ergens niet goed in is. Punt. Tegenwoordig worden ze (al dan niet terecht) behandeld als slachtoffer van een ziekte met (alweer) het achterliggende idee dat het kind in wezen eigenlijk perfect is, doch belemmerd wordt door externe factoren. In dit geval is het niet de leerkracht, muziekleerkracht, sportleerkracht, opvoeder, maatschappij, ... de schuldige maar een andere externe oorzaak; een ziekte.
Pas op, ik spreek hier geen waarde-oordeel uit over deze diagnoses. Ik probeer alleen de telkens terugkerende denkwijze te kaderen die de laatste decennia zijn intrede heeft gemaakt en de perceptie die dit teweegbrengt naar het kind toe.
