Epyon zei:
Sinds wanneer wil Israël zomaar eender wie aanvallen? Israël overweegt de mogelijkheid een strategische aanval uitvoeren op een land dat op meerdere occassies laten weten heeft uit te zijn op de totale vernietiging van Israël.
Alles bij elkaar beschouwd zijn dat wel argumenten die een aanval gedeeltelijk rechtvaardigen als zelfverdediging. Wat is de rechtvaardiging van Iran om Israël van de kaart te vegen?
Ik doel op de aanvallen op Libanon, Syrië, en Palestina.
Het draait hier dan ook om internationale politiek, niet van wat jij of ik er van vinden. Internationale politiek draait om retoriek, om wat je zegt en vooral niet zegt. Duidelijk iets waar Iran geen kaas van gegeten heeft.
Dat is jouw visie. Hoe Iran het nu doet, is hoe zij het momenteel spelen. Heel assertief, zoals Rusland een beetje, hoewel ik de indruk heb dat deze laatste, de laatste jaren fel geminderd is.
Dat denk ik eerlijk gezegd niet. Hoogstens zal men onverschillig zijn tegenover de Israëlische voornemens. Het laatste wat de internationale gemeenschap wil is wel een escalatie van de situatie. Bovendien heeft de VS Iran nodig voor de oorlog in Afghanistan (luchtcorridors), zij gaan dus niet opgezet zijn met een Israëlische aanval.
Het klopt dat er veel valkuilen zijn bij een aanval op Iran. De steun al dan niet van de VS hangt fel af van hun binnenlandse politieke situatie. Heel wat mensen in de VS steunen Israël volledig, en staan hele vijandig tegenover Iran, vooral ook om wat er in 1979 is gebeurd (maar ze vergeten dan veelal dat ze die situatie zelf hebben gecreëerd).
Inderdaad, duidelijk op een manier die van geen greintje diplomatieke intelligentie getuigt.
Het heeft niks met intelligentie te maken.
Israël is net de enige die een rechtvaardiging nodig heeft omdat het een democratische staat is, geen dictatuur zoals Iran. Rechtvaardiging voor militaire operaties staat in hun grondwet ingeschreven. Daarnaast zal ook de VS eisen dat Israël een deftige rechtvaardiging opstelt
Iedereen heeft veel rechtvaardiging nodig; alleen stelt dat in de praktijk weinig voor. En de controles voor rechtvaardiging over de oorlog kunnen ook heel erg pro forma zijn. De waarde daarvan kan je in twijfel trekken. Ook in de VS heeft de president (denk Nixon) een illegale oorlog gevoerd in Cambodja om het Congres heen, wat eigelijk niet mocht, maar dus toch gebeurde.
Zo zit de diplomatieke wereld helaas wél in elkaar. Wat je als vertegenwoordiger van je natie op het internationale forum poneert is het officiële standpunt van je natie en het standpunt waar de internationale partners rekening moeten mee houden. Dat werkt in beide richtingen. Zo heeft Rusland nooit gezegd dat het Georgië is binnengevallen en dus is het wat hen betreft Georgië nooit binnengevallen. Ook al weten we anders, dat is het standpunt van Rusland en tegen Rusland moet je dan ook nooit over hun inval in Georgië beginnen.
Het is dat wat ik bedoel, alleen beschrijven we het een beetje anders. Iran zegt veel, maar doet niks. Rusland heeft het wel gedaan, maar zegt dat het niet gebeurd is. Wat is dan het ergst? Dat van Rusland toch. Dat is dus wat ik nogmaals probeer te tonen: de waarde van wat officieel gezegd wordt, is vrij klein.
.