Bongobong zei:
Ik ben zeker geen Afghanistan-expert. Niemand is dat hier. En ik ben ook niet zo naief om te stellen dat een onvoorwaardelijke terugtrekking van de NATO de Afghaanse problemen zal oplossen. Maar de basis van de problemen in Afghanistan liggen wel ontegensprekelijk bij een (historische) buitenlandse inmenging. In tegenstelling tot jou denk ik dan ook niet dat dit een peacebuilding/making missie is.
Akkoord dat het verleden van Afghanistan aantoont dat er een zekere sociale weerstand bestaat tegen vreemde entiteiten op Afghaans grondgebied, maar dit is geen Engels of Sovjet imperialisme op de harde manier. Volgens mij is dit zelfs een unieke kans voor Europa om haar eigen waarden (gebaseerd op rule of law, individuele vrijheden en rechten) te promoten en dit via haar
soft power. Maar dit alleen als er een zekere veiligheid is om dit uit te werken op het terrein. Ik herhaal mijn eerdere opmerking. De vraag of het legitiem is dat NAVO daar mag zijn, die kunnen we niet meer stellen. We zijn er nu, durf dan ook te handelen en dit probleem daadkrachtig aan te pakken. Sommigen keren echter steeds opnieuw terug naar het legitimiteit-vraagstuk en zien dit als een reden om terug te trekken.
Nochtans wordt ISAF bestempeld als een vredesmissie en dit gelegitimeerd door de VN, met als doel om stabiliteit te creëren.
ISAF is a coalition of the willing - not a UN force properly speaking - which has a peace-enforcement mandate under Chapter VII of the UN Charter.
Natuurlijk is het te simplistisch om de gehele schuld bij de huidige buitenlandse inmenging te leggen; Afghanistan is een artificieel, multietnisch en complex land. Geloven dat tig verschillende etnieën en ingewikkelde tribale structuren vreedzaam zullen samenleven is een illusie. Geen van deze etnien zal de heerschappij van een andere erkennen. Het Afghaanse probleem heeft daarom ook maar in laatste instantie iets te maken met de Taliban.
Waarom zou vrede tussen verschillende etnieën en volkeren niet mogelijk zijn? Wat is de Europese Unie dan? Ik geef toe, elke vredesmissie is uniek in zijn soort. Er bestaat geen blauwdruk, elk conflict vraagt een eigen werkwijze en oplossing. Met alle ervaringsdeskundigen in de wereld denk ik dat het mogelijk zou zijn om hier ook een oplossing voor te vinden. Dit dacht men ook van de DRCongo. Dit is ook een lappendeken van stammen, fracties en milities. Maar ze zijn er toch in geslaagd om een groot deel van het land te stabiliseren (met uitzondering van Ituri/Oost-Congo).
Trouwens heeft de Loya Jirga haar vertrouwen geuit in de federale overheid, dit heeft toch grote symbolische waarde?
Toch ben ik van mening dat een terugtrekking de beste oplossing is; Simpelweg omdat goedaardig imperialisme niet bestaat. Het zal Afghanistan's problemen niet oplossen, het is enkel het beste waar wij op kunnen hopen.
Ik vind het juist onrealistisch om te stellen dat de Internationale Gemeenschap zich zou moeten terugtrekken. Je moet beseffen dat eens de soldaten vertrekken, ook alle hulporganisaties vertrekken omdat hun veiligheid niet meer gegarandeerd kan worden. Dit creëert destabilisatie en verhoogt de kans op intern conflict of een nieuwe burgeroorlog.
Hetgeen absoluut vermeden moet worden is het risico dat Afghanistan opnieuw een
failed state wordt. Ik schat een terugtrekking pas mogelijk in 10 à 15 jaar. Kijk maar eens hoe lang het duurt in de Balkan en daar wordt zelfs veel meer geld en mankracht in gepompt. Succes in Afghanistan is mogelijk, zelfs met de formule's die men nu gebruikt, maar enkel indien er meer middelen/man beschikbaar worden gesteld.
Dat een veel voorkomend maar simplistisch argument. Het bestrijden van de Taliban is geen louter militaire zaak. Anders had de NATO al lang gewonnen. Maar men heeft zich wel voornamelijk gericht op het militaire aspect en de heropbouw van Afghanistan links laten liggen....Een terugtrekking van de troepen is ook niet hetzelfde als de Afghanen aan hun lot overlaten. Een internationale gemeenschap in zou op veel manieren kunnen bijdragen. Hoewel ik even weinig illusies heb in de politieke agenda van de internationale gemeenschap dan die van de NATO.
Het is inderdaad niet enkel militair. Een vredesmissie tracht niet enkel een conflict te beëindigen, maar een heropleving ook te vermijden door een zeker niveau van welvaart op te bouwen.
Men richt zich niet louter tot het militaire aspect. Je hebt bijvoorbeeld de Provinciale reconstructieteams die zich speciaal richten tot de noden van de lokale bevolking. Daarnaast heb je nog het hele civiele luik, bestaande uit hulporganisaties zoals Unicef, UNHCR, Wereldbank,.. die zich richten tot ontwikkeling.
Dit zou allemaal wegvallen bij een terugtrekking. Beeld je nu eens in. Zou jij als buitenlandse arts nog gaan helpen als er geen soldaat meer is die uw veiligheid kan garanderen? Of voedselpakketten worden in beslag genomen door warlords, (buitenlandse) leerkrachten worden niet meer beschermd, heropbouw infrastructuur valt stil. Veiligheid kan OP DIT MOMENT enkel verzekerd worden door buitenlandse soldaten. Zolang dat er geen efficiënte security sector is, bestaande uit een goedgetrainde/bemiddeld politie en defensiemacht, zal deze noodzakelijk zijn om civiele taken verder uit te oefenen. (Dit wordt door elke deskundige bevestigd)
Bron: International Crisis Group:
Above all, there is an urgent need for
deeper-rooted change, not just cosmetic tinkering. The Afghan government must be truly accountable, bound by the rule of law, acting in the best interests of the people and capable of providing services and security.
Military means alone will not succeed in countering the insurgency. Instead, by building institutions and offering the services that give the Afghan people a better life, the government can gain public support, thus denying the insurgents opportunities to exploit local griev-ances and thereby gain a modicum of legitimacy.
The insurgents, of course, understand the importance of violently disrupting the government’s capacity to provide security and services.
Since the Afghan security forces still lack the ability to counter the insurgents on their own, the security umbrella provided by the international community remains vital if Afghanistan is to stabilise. While it is necessary to emphasise that foreign troops will stay as long as needed, the in-ternational community must prioritise the building of Afghan security and administrative capabilities and assure the Afghan people that there are
no long-term designs on the region. Any talk of long-term U.S. bases would, for instance, feed into nationalistic resistance as well as neighbours’ apprehensions. International forces must also demonstrate that they are accountable, by putting in place more transparent systems to investigate and report on civilian casualties and other complaints. Only then will they succeed in neutralising the Taliban’s attempts to paint the foreign intervention as an invasion and foreign troops as an occupation force.
Zoals ik eerder zei is een terugtrekking het uiteindelijke doel, maar enkel als de Afghaanse veiligheidssector zelf kan in staan voor haar eigen veiligheid.