die journalist heeft zijn goed recht om daarop te reageren, die was daar op uitnodiging van de koning, nie van Filip. Natuurlijk zijn het sensatiezoekers maarja sensatie is media, ik heb liever de Vlaamse pers dan de Amerikaanse paparazi waar de gemiddelde beroemdheid van 20 verkrachtingen, 24 buitenechtelijke relaties en van die andere zaken beschuldigd worden. In veel landen kunt ge als beroemdheid of hoogwaardigheidsbekleder niet buitenkomen of er zitten tien fotografen in uw tuin of 5 journalisten die door uw vuilnis gaan. Als de prins van monaco hetzelfde zou gezegd hebben tegen een journalist zou dat ook niet zonder gevolg geweest zijn.
Hun leven is grotendeels publiek, of ze dat nu willen of niet, en je kan daar morele twijfels bij hebben, en terechte, maar denk daar dan wel aan de volgende keer als je de dag allemaal openslaat om weer eens over Wendy van Wanten haar sexavonturen te lezen.
Je hebt twee keuzes, ofwel heb je volledige persvrijheid met het gevolg dat sommigen berichtgeven wat het meeste sensatie of geld opbrengt, ongeacht een bron van waarheid of ethische grenzen, of je hebt opgelegde cencuur dat automatisch leidt tot corruptie en staatstussenkomt.
Ik heb liever en iedereen denk ik, het eerste.
Het vaak aangehaalt excuus dat het koningshuis bekritiseren economische en aanziensschade toebrengt, getuigt van weinig realiteitszin.
Of dacht je nu echt dat bedrijfsleiders voorstander zijn van een constitutioneel koningshuis? Het enige in dat verband wat wereldleiders en bedrijfsleiders wel intereseert in dat gebied is politieke instabiliteit. Veel landen en bedrijven investeren automatisch niet in politieke onstabiele gebieden, na de pijnlijke ervaringen met midden en zuid-Amerikaanse landen die alle buitenlandse bedrijven nationaliseerden. Dat is zeer duidelijk te zien in investeringsgrafieken van de laatste 30 jaar in europa waar Belgie keldert in de rankschikking(ook mede door het einde van het communisme en het oostblok). Ik heb eens een interview gelezen met amerikaanse zakenmensen over Belgie en die zeggen eenduidig;de infrastructuur en het potentieel om van België de as van Europa te maken inzake distributie en tertiaire sectoren zijn er, maar de hoge belasingen(een belgischewerknemer kost een bedrijf gemiddeld 53.021 euro/jaar, wat het hoogste is in heel Europa) en de politieke instabiliteit werken zeer nefast. De situatie die die belastingen voroorzaakt, alsmede België hun begroting laat meer en meer investeerders afhaken. Vooral de havens van Antwerpen en Zeebrugge hebben een enorm groeipotentieel, maar die zijn op het moment niet al te aantrekkelijk. Vele analisten hebben gezegd dat de situatie in belgië qua begroting en politiek onhoudbaar is, en daarom wachten veel buitenlandse bedrijven af, zij weten dat zo'n situaties alleen maar kunnen leiden tot economische recessie en hogere bealstingen om het systeem te onderhouden. Om dit in verband te brengen met het koningshuis, corruptie en politieke bemoeienissen van een koningshuis publiceren laat altijd mensen de wenkbrauwen fronsen, ook die van wereldleiders, maar zij hebben liever dat daar iets aan gedaan wordt, ook aan de politieke impasse, dan dat het een hardnekkig gerucht blijft.
Om samen te vatten, bedrijven kijken naar de economische situatie in een land, wereldleiders confereren met ministers en premiers over alle bestuurlijke zaken, en protecolaire konigshuizen dienen het imago van het land en diens beleid te ondersteunen. Persoonlijke koningklijke/prinselijke missies/uitspraken/acties met een eigen haakse kijk op het economisch/politicair beleid kan enkel een nefaste werking hebben op lange termijn, doodzwijgen of idealiseren gaat echt niet lang helpen.
Investeringen kijken allerminst naar politieke gevoeligheden, maar naar potentieel en meer nog naar winstbelag. Een verdere federalisering of in het extreemste geval een splitsing zal alleen maar toegejuicht worden als dat leidt tot een gezonder en voordeliger sociaal en economisch beleid.
Tot slot, bedrijfsleiders hebben niets liever dan dat economie en politiek geleidt wordt door een parlement en bevoegde ministers, een constitutioneel koningshuis dat zich daar mee gaat bemoeien is voor velen een doorn in het oog.
