zarathustra zei:
wacht even.. dus als ik het goed begrijp ben jij per definitie nooit verdrietig Aangezien er geen enkele voorwaarde nodig is voor geluk kan die ook niet weggenomen worden. En verdriet hebben is +/- synoniem van ongelukkig zijn over iets.
Ben je dan nog wel mens vraag ik me af.
Natuurlijk is kans groter dat je gewoon jezelf iets wijsmaakt (als je het allemaal zelf gelooft) of mensen hier tot discussie wil lokken
Neen, dat is het net niet. Dit is geen geloof.
Denken dat je zal gelukkig worden als je iets zal bereiken, dat is een geloof.
Ik denk helemaal niet dat ik gelukkig ben, het is gewoon iets dat ik vaststel in mezelf...
dat sinds ik heb opgegeven de dingen na te streven dat ik ooit dacht die me zouden gelukkig maken, dat het geluk mij simpelweg overvalt en blijft overvallen.
ik kan nog altijd angst of verdriet ervaren. maar als ik de gedachten die daar mee samen zijn gesmolten niet geloof... en mezelf gewoon overgeef aan de situatie... dan blijft de angst en het verdriet niet hangen, en gaan die emoties even vlug dood als ze geboren werden.
als je vriendin doodgaat bvb. dan razen hoogstwaarschijnlijk gedachten door je hoofd zoals: "shit, nu heb ik alles verloren" of "dit kom ik nooit te boven"
dan zijn er 3 mogelijkheden.
a) je komt het nooit teboven, omdat je blijft geloofwaardigheid hechten aan je gedachten (je geloof dus)
b) je komt het te boven na enkele weken/maanden/jaren, omdat er iets in jou heeft overtuigt om te stoppen met geloofwaardigheid te hechten aan je geloof... en het te laten varen.
c) je hecht van het begin af aan geen geloofwaardigheid aan je gedachten, en je laat je emoties hun vrije loop gaan. dit heet "the path with least resistance"
misschien dat je enkele uurtjes rouwt, of enkele dagen, of enkele weken... maar dan is het gewoon passé.
een mens heeft in theorie niets nodig om gelukkig te zijn. wanneer je gemarteld wordt, is de kans echter klein dat je nog altijd gelukkig zal zijn dan... maar in theorie is het mogelijk. en in praktijk wordt het waarschijnlijk vaak ook gerealiseerd.
gedachten, emoties, signalen van pijn... dezen zijn allemaal niet de ultieme realiteit. het is mogelijk om je daar boven te zetten. en dan denk ik spontaan aan
dit of aan de sadist die zichzelf aan haken laat ophangen
Of ik nog altijd een mens ben, hangt waarschijnlijk af van jouw geloof wat het inhoudt om een mens te zijn.
Wanneer je stopt met geloven dat, god in de hemel rondhangt en satan in de hel.. ben je nog altijd een mens.
Wanneer je stopt met geloven dat, sinterklaas bestaat.. ben je nog altijd een mens.
Wanneer je stopt met geloven dat, je iets nodig hebt om gelukkig te zijn...
wanneer je stopt met je gedachten te geloven over:
wie je bent, wat je nodig hebt, wat wel en wat niet waar is
wat wel en niet maatschappelijk aanvaardbaar is
wat wel en niet menselijk is...
ben je dan nog altijd een mens? You tell me
dit is de reden waarom het mij niet kan schelen als andere mensen mij gek verklaren als ik zeg dat god of onconditionele liefde bestaan.
omdat ik weet, dat mijn "geloof" geen geloof is... het is echt.
wanneer je wat je dacht dat waar was (jouw geloof) opgeeft, wat er nog overschiet is god of onconditionele liefde.
het is een feit, die werd bewezen aan mij en veel andere mensen.
als jij gelooft dat onconditionele liefde, onconditioneel geluk of "god"... niet bestaat dan is dit slechts een geloof.
wanneer mensen mij zien of bezig horen, geloven ze dat het verkeerd is om te geloven... terwijl zijn diegenen zijn die geloven... niet ik.