glashelder
Legacy Member
Welkom in het Member van de Week-topic (vroeger bekend als "het Vragenvuur"). In dit topic krijgt de community de kans om de Member van de Week diverse vragen te stellen, zowel Politiek&Actualiteit-gerelateerd als andere algemene vragen. Dit moet altijd respectvol gebeuren en de "ondervraagde" heeft het recht om niet te antwoorden. Ook respecteren we graag de privacy van anderen. Het kader waarin we vragen stellen:
Vorige Members van de week:
_________________________________________
Deze week is
Nerath aan het woord.
Disclaimertje: Nerath was al eens eerder gekozen (vorige week) maar kon toen niet. Na mijn beslissing om Member van de Week stop te zetten, bood Nerath aan om toch nog een keer te proberen om het concept nieuw leven in te blazen. Waarvoor dank!
Wie ben je en wat zijn je interesses?
Ik ben Gawein, 25 jaar, geboren in Gent en opgegroeid in Eeklo. Mijn interesses zijn, mijns inziens, vrij uiteenlopend. Zo heb ik een zekere interesse in technologie, politiek, biologie, geschiedenis en uiteraard onderwijs.
Ondanks dat sport me nooit ontzettend heeft aangesproken probeer ik toch wat meer te doen de laatste jaren. Daar ik helemaal niks deed voorheen was het niet moeilijk mijn gemiddelde niveau van activiteit te verhogen. Dit probeer ik te doen door af en toe wat aan (thuis)fitness te doen, te joggen, zwemmen en fietsen. Een stevige wandeling kan er bij mij ook altijd wel in.
Wat heb je gestudeerd / wat is je achtergrond?
Mijn moeder, degene die me voornamelijk heeft opgevoed, is hoofdopvoedster in de bijzondere jeugdzorg. Dit heeft ze echter enkel kunnen bereiken door hard werken na haar middelbare schoolcarriere die vroegtijdig eindigde.
Mijn vader is een ander verhaal dat, spijtig genoeg, heel kort is. Van opleiding is hij dr. in de antropologie, maar omwille van een focus op zijn carriere (en uiteraard andere issues) heeft hij het gezin verlaten toen ik vijf was. Sindsdien hebben we af en aan contact, wat lastig is gezien hij reeds 10 jaar in de UK woont.
Ik ben er me sterk van bewust dat deze breuk waarschijnlijk het meest ingrijpende evenement in mijn leven was en zal zijn. De gevolgen zijn 20 jaar later nog steeds merkbaar.
We werden gelukkig goed opgevangen door grootouders van beide kanten, naar het beste van hun mogelijkheden. Al bij al kwamen we niet echt iets te kort. De druk van het opgroeien in een eenoudergezin was echter altijd heel merkbaar.
Na, met wat moeite, het middelbaar door te komen twijfelde ik tussen de universiteit en de hogeschool. Zelf zag ik niet zitten om de universiteit aan te vangen, deels omwille van faalangst. Hierop besloot ik om leerkracht te worden en twee interesses/sterktes te gaan combineren, nl. geschiedenis en Engels. Hierna nam mijn inherent idealisme de overhand en ondertussen ben ik veranderd in een enorme voorvechter van verandering in het onderwijs.
Op welke persoonlijke verwezelijking ben je het meest fier?
Dat ik erin geslaagd ben om toch wel een zekere 'handicap' (thuissituatie, leerstoornissen) te overkomen en mijn diploma te halen. Desondanks een horde mensen (inclusief mijn vader) die me eerder wisten te zeggen dat het me niet zou lukken. Ik besef elke dag dat het geen fantastisch diploma is (prof. Bach. Secundair onderwijs), maar het is een diploma dat in de lijn van mijn passies en interesses ligt.
Op persoonlijk vlak mijn evolutie van wie ik vroeger was als puber naar de man die ik vandaag ben. Ik heb uiteraard nog wel mijn zwaktes, net zoals iedereen, maar wanneer puntje bij paaltje komt ben ik iemand die heel gebalanceerd is geworden. Ook dit was geen passief proces.
Wat zijn je ambities voor de volgende jaren?
Op het vlak van mijn werk simpelweg beter worden. Ik sta op dit moment in het onderwijs in Nederland en merk dat ik vaak afgepeigerd stop met werken. Het administratief pakket dat na de uren volgt is soms te zwaar om te torsen.
Mijn kennis uitbreiden, liefst d.m.v. een (pedagogisch gericht) masterdiploma waardoor ik dit ook op papier kan aantonen.
Uiteindelijk zijn het allemaal deelaspecten van wat mijn grootste ambitie is; het (Vlaamse) onderwijs structureel verbeteren.
Hoe kijk je naar het leven en wat verwacht je ervan?
Terwijl ik vroeger eerder een pessimistische kijk op de zaken had denk ik dat het tegenwoordig eerder realistisch is.
Ik besef dat je in het leven niet altijd krijgt wat je wil en dat je vaak het deksel op de neus krijgt. Ik verwacht echter waar ik recht op heb. Hiermee bedoel ik dat wanneer ik me inzet voor zaken ik ook verwacht dat deze zaken hun vruchten zullen afwerpen. Ook uit fouten kan men leren, kennis is ook een vrucht, misschien wel de grootste wanneer je deze weet toe te passen in je eigen leven.
Zijn er personen waar je enorm naar opkijkt?
De personen naar wie ik het meeste opkijk zijn terug te vinden in mijn familiale kring;
Mijn ma, omdat ze het tijdens en na de scheiding ontzettend hard te verduren heeft gehad. Niet enkel op emotioneel maar ook op financieel vlak. Desondanks heeft ze ons, mijn zus en ik, altijd voor zichzelf geplaatst en getracht ons een goede opvoeding en opleiding te bezorgen.
Mijn grootmoeder langs mijn vader's kant krijgt ook veel bewondering van me, het is een uitermate sterke vrouw die altijd haar mannetje gestaan heeft. Dit ondanks een fysieke pijn die ze al jaren lang met zich meedraagt.
Wat grote namen betreft heb ik het nogal voor de stijl (niet de inhoud) van Margaret Thatcher. Ze liet zich niet tegenhouden en vatte de koe nogal snel bij de horens.
Wereldprobleem nummer 1?
Het verlies van idealisme in de wereld en in de mensen. De 'ziekte' waarbij mensen altijd hier en nu hun wensen vervuld moeten zien gaan zonder enigszins in te boeten op eender welk vlak voor het verkrijgen van die wensen.
- Geen geflame, getrol of provocatie.
- Het is de bedoeling om een persoon te leren kennen, niet om hem of haar uit te lachen of dergelijke en zijn/haar opinie in het belachelijke te trekken.
- Laten we onze vragen richten tot één persoon, niet dus off topic gaan door te reageren op andere mensen hun vragen of wederantwoord.
- De persoon kan niet verplicht worden om privé-gegevens door te geven.
Vorige Members van de week:
- Epyon
- JPV
- Conradus
- nite
- tr1ploid
- Karre
- Silmarunya
- Hiapoe
- ng
- dacuba
- glashelder
- n9ne
- Lorim
- WarCry-Dude
- Swindels
- Sheldon Cooper
_________________________________________
Deze week is
Disclaimertje: Nerath was al eens eerder gekozen (vorige week) maar kon toen niet. Na mijn beslissing om Member van de Week stop te zetten, bood Nerath aan om toch nog een keer te proberen om het concept nieuw leven in te blazen. Waarvoor dank!
Wie ben je en wat zijn je interesses?
Ik ben Gawein, 25 jaar, geboren in Gent en opgegroeid in Eeklo. Mijn interesses zijn, mijns inziens, vrij uiteenlopend. Zo heb ik een zekere interesse in technologie, politiek, biologie, geschiedenis en uiteraard onderwijs.
Ondanks dat sport me nooit ontzettend heeft aangesproken probeer ik toch wat meer te doen de laatste jaren. Daar ik helemaal niks deed voorheen was het niet moeilijk mijn gemiddelde niveau van activiteit te verhogen. Dit probeer ik te doen door af en toe wat aan (thuis)fitness te doen, te joggen, zwemmen en fietsen. Een stevige wandeling kan er bij mij ook altijd wel in.
Wat heb je gestudeerd / wat is je achtergrond?
Mijn moeder, degene die me voornamelijk heeft opgevoed, is hoofdopvoedster in de bijzondere jeugdzorg. Dit heeft ze echter enkel kunnen bereiken door hard werken na haar middelbare schoolcarriere die vroegtijdig eindigde.
Mijn vader is een ander verhaal dat, spijtig genoeg, heel kort is. Van opleiding is hij dr. in de antropologie, maar omwille van een focus op zijn carriere (en uiteraard andere issues) heeft hij het gezin verlaten toen ik vijf was. Sindsdien hebben we af en aan contact, wat lastig is gezien hij reeds 10 jaar in de UK woont.
Ik ben er me sterk van bewust dat deze breuk waarschijnlijk het meest ingrijpende evenement in mijn leven was en zal zijn. De gevolgen zijn 20 jaar later nog steeds merkbaar.
We werden gelukkig goed opgevangen door grootouders van beide kanten, naar het beste van hun mogelijkheden. Al bij al kwamen we niet echt iets te kort. De druk van het opgroeien in een eenoudergezin was echter altijd heel merkbaar.
Na, met wat moeite, het middelbaar door te komen twijfelde ik tussen de universiteit en de hogeschool. Zelf zag ik niet zitten om de universiteit aan te vangen, deels omwille van faalangst. Hierop besloot ik om leerkracht te worden en twee interesses/sterktes te gaan combineren, nl. geschiedenis en Engels. Hierna nam mijn inherent idealisme de overhand en ondertussen ben ik veranderd in een enorme voorvechter van verandering in het onderwijs.
Op welke persoonlijke verwezelijking ben je het meest fier?
Dat ik erin geslaagd ben om toch wel een zekere 'handicap' (thuissituatie, leerstoornissen) te overkomen en mijn diploma te halen. Desondanks een horde mensen (inclusief mijn vader) die me eerder wisten te zeggen dat het me niet zou lukken. Ik besef elke dag dat het geen fantastisch diploma is (prof. Bach. Secundair onderwijs), maar het is een diploma dat in de lijn van mijn passies en interesses ligt.
Op persoonlijk vlak mijn evolutie van wie ik vroeger was als puber naar de man die ik vandaag ben. Ik heb uiteraard nog wel mijn zwaktes, net zoals iedereen, maar wanneer puntje bij paaltje komt ben ik iemand die heel gebalanceerd is geworden. Ook dit was geen passief proces.
Wat zijn je ambities voor de volgende jaren?
Op het vlak van mijn werk simpelweg beter worden. Ik sta op dit moment in het onderwijs in Nederland en merk dat ik vaak afgepeigerd stop met werken. Het administratief pakket dat na de uren volgt is soms te zwaar om te torsen.
Mijn kennis uitbreiden, liefst d.m.v. een (pedagogisch gericht) masterdiploma waardoor ik dit ook op papier kan aantonen.
Uiteindelijk zijn het allemaal deelaspecten van wat mijn grootste ambitie is; het (Vlaamse) onderwijs structureel verbeteren.
Hoe kijk je naar het leven en wat verwacht je ervan?
Terwijl ik vroeger eerder een pessimistische kijk op de zaken had denk ik dat het tegenwoordig eerder realistisch is.
Ik besef dat je in het leven niet altijd krijgt wat je wil en dat je vaak het deksel op de neus krijgt. Ik verwacht echter waar ik recht op heb. Hiermee bedoel ik dat wanneer ik me inzet voor zaken ik ook verwacht dat deze zaken hun vruchten zullen afwerpen. Ook uit fouten kan men leren, kennis is ook een vrucht, misschien wel de grootste wanneer je deze weet toe te passen in je eigen leven.
Zijn er personen waar je enorm naar opkijkt?
De personen naar wie ik het meeste opkijk zijn terug te vinden in mijn familiale kring;
Mijn ma, omdat ze het tijdens en na de scheiding ontzettend hard te verduren heeft gehad. Niet enkel op emotioneel maar ook op financieel vlak. Desondanks heeft ze ons, mijn zus en ik, altijd voor zichzelf geplaatst en getracht ons een goede opvoeding en opleiding te bezorgen.
Mijn grootmoeder langs mijn vader's kant krijgt ook veel bewondering van me, het is een uitermate sterke vrouw die altijd haar mannetje gestaan heeft. Dit ondanks een fysieke pijn die ze al jaren lang met zich meedraagt.
Wat grote namen betreft heb ik het nogal voor de stijl (niet de inhoud) van Margaret Thatcher. Ze liet zich niet tegenhouden en vatte de koe nogal snel bij de horens.
Wereldprobleem nummer 1?
Het verlies van idealisme in de wereld en in de mensen. De 'ziekte' waarbij mensen altijd hier en nu hun wensen vervuld moeten zien gaan zonder enigszins in te boeten op eender welk vlak voor het verkrijgen van die wensen.



