Genious zei:
Wat ik nu wel graag es had geweten Epyon, is waarom ge eigenlijk zegt dat ze geen technologie hebben om hun nukes te lanceren.
Het hangt van verschillende factoren af. Allereerst moet je in staat zijn om een atoomwapen te bouwen dat je effectief met een raket kan lanceren. Een Taepodong-2 kan een
payload of nuttige lading van slechts enkele honderden kg's dragen. Voor een traditionele atoombom (
implosion type) zoals N-K die nu gemaakt zou hebben is dat veel te weinig. Zo'n apparaat gebruikt uranium of plutonium dat men laat imploderen om zo zijn kritische massa te overschrijden, wat resulteert in een nucleaire explosie. De kracht is dus afhankelijk van hoeveel uranium je laat imploderen. De bom die men op Nagasaki dropte woog bvb. maar liefst 4.600 kg. Een van de meest efficiënte wapens van dat type, de Amerikaanse Mark 12, woog 500kg maar had dan ook slechts een yield van een dikke 12 kiloton (destructieve radius: 2 km).
Het komt er dus op neer dat dergelijke wapens eigenlijk totaal ongeschikt zijn om met een raket te lanceren (is zelfs nooit aan gedacht). Voor raketlanceringen heb je een
fusion booster of een
Teller-Ulam design nodig, de zogenaamde waterstofbommen. Die gebruiken een kleine conventionele atoombom,
primary genaamd, om een ongecontroleerde kernfusiereactie te starten. Dergelijke wapens zijn veel krachtiger voor hetzelfde gewicht: de huidige W88 kernkoppen halen 500 kiloton op een gewicht van 300 kg. Op een Trident raket passen er vier, dus heb je een gecombineerde kracht van maar liefst 2 megaton. Daar kan je al iets mee doen.
Het ontwerpen van een succesvolle 'uraniumbom' is natuurlijk de eerste stap op weg naar effectief inzetbare nucleaire wapens. Je zal die later nodig hebben om de primaries op je waterstofbom van te maken. Maar de kans dat N-K over plannen voor zo'n Teller-Ulam ontwerp beschikt, laat staan de technologie om die te fabriceren, is quasi verwaarloosbaar. Ze zitten dus met een nagenoeg immobiel wapen, tenzij ze het met een bommenwerper afgooien.
Naast dit alles heb je natuurlijk ook nood aan een geschikte veldversie van je wapen. Tussen een prototype en een effectief inzetbaar wapen zit nog een wereld van verschil, zeker als het over raketgelanceerde wapens gaat. Je moet veiligheden voorzien die een premature detonatie tegengaan (meestal een neutronabsorberende cadmium ketting) én je moet er voor zorgen dat die veiligheden zeker en vast worden opgeheven als de bom valt, je moet geschikte onstekingsmechanismen ontwerpen, hoogtedetectie, ... Allemaal zaken die een raket bedoeld om conventionele wapens te transporteren niet of nauwelijks heeft. Vooral die hoogte is zeer belangrijk: een verschil van enkele tientallen meter resulteert in een radicaal verschillende nucleaire explosie, en een object dat in vrije val is legt al snel enkele tientallen meter af
.
Enfin,
nuclear weapon design in een notendop
.
?
