Straddle
Legacy Member
Ouders storten in na milde straf
VERONTWAARDIGDE REACTIES OP VONNIS DOODRIJDER OOSTERZELE
GENT - De jongeman die in november drie studentes doodreed, krijgt twee jaar rijverbod, een voorwaardelijke celstraf en 5.500 euro boete. De ouders zijn diep ontgoocheld over het vonnis. ‘Wij zijn kapot. Hij kon zelfs ‘het spijt mij' niet in de mond nemen', zegt een van de moeders.
Van onze redacteur
‘De straf had een signaal moeten zijn', vindt Vincent Leus, de vader van Emilie. ‘We hadden gehoopt dat als morgenochtend iemand om zes uur met een glas te veel op naar zijn wagen stapt, hij zich zou bedenken. Omdat hij denkt aan wat hier vandaag is gezegd. Maar wat stelt twee jaar rijverbod voor?'
Op de openingszitting twee weken geleden stelden de ouders van de meisjes voor dat de dader, Steven B., met zijn verhaal zou langsgaan in scholen. ‘Als hij er ook maar één iemand van kan overtuigen om Bob te zijn, dan is de dood van onze dochters niet voor niks geweest', vonden ze.
De Gentse politierechter Geert Cheyns gaf in zijn vonnis geen gevolg aan die vraag. ‘Het is een goed idee om de schoolgaande jeugd ertoe aan te zetten niet te rijden nadat ze hebben gedronken. Maar is dat praktisch wel haalbaar? Ik ben ook niet zeker of de beklaagde daarvoor is geschikt. En het is moeilijk om zo'n werkstraf te controleren.'
Uiteindelijk veroordeelde hij Steven B. tot een voorwaardelijke celstraf van zes maanden en een rijverbod van twee jaar wegens onopzettelijke doodslag en slagen en verwondingen. Daar komt een boete van ongeveer 5.500 euro bij. De rechtbank oordeelt ook dat er geen oorzakelijk verband is tussen het dronken rijden – de jongeman had 1,56 promille alcohol in zijn bloed – en de aanrijding. De straf valt lichter uit dan wat het openbaar ministerie had gevraagd.
De ouders van de slachtoffers kregen het vonnis twee keer te horen. Een keer om negen uur en een keer tijdens de openbare zitting om halfelf. De griffie had de ouders er niet van op de hoogte gebracht dat de zitting was verlaat. De beklaagde wist dat wel. Omdat de ouders al 's ochtends aanwezig waren, deelde de voorzitter hen de straf toen al mee.
‘Die werkstraf mag je eventueel zelf ondernemen', besloot hij gisterenmiddag zijn vonnis. ‘Dat laat ik volledig aan jouw initiatief over. Maar wees in het vervolg toch wat voorzichtiger.'
Met ongeloof reageerden de ouders op die laatste zin. ‘Dat was voor mij de totale shock', zegt Evelyne Vandevelde, de moeder van Laetitia. ‘Het was alsof de rechter een klein kind toespreekt dat een fout heeft gemaakt. Misschien beseffen de mensen niet wat het is om een kind te verliezen.'
Ook zij vindt de straf te licht. ‘Dit is totaal onbegrijpelijk. Ik ben kapot, ik weet zelfs niet meer wat er is gebeurd. Maar vooral ben ik nu bang om het nieuws aan Philippe (de broer van Laetitia, red.) te vertellen. Mijn echtgenoot verblijft momenteel in het buitenland, voor zijn werk. Hij reageerde gelaten toen ik het hem zei. “We kunnen er toch niks aan doen.” Pas als hij terug is, zal de emotie loskomen, denk ik.'
Aan het einde van de zitting las de advocaat van Steven B. een brief van hemzelf en een van zijn moeder voor. Zij schrijft hoe haar zoon zijn leven was begonnen en hoe dat nu ook een andere wending heeft genomen. Ondanks de indruk die haar zoon geeft, blijft hij niet onverschillig bij de feiten.
De beklaagde zelf betuigt in een brief zijn spijt. Hij weet soms niet hoe hij moet leven met wat hij veroorzaakt. Nu het proces is afgelopen, wil hij contact opnemen met de ouders.
‘Die woorden hebben weinig effect bij mij', zegt de moeder van Laetitia. ‘Ik kan begrijpen dat zij het ook moeilijk hebben, maar ze vallen in herhaling. Hun woorden zijn voor ons, de mensen die hun dochter hebben verloren, niet duidelijk genoeg.'
Op het proces zei Steven B. zelf geen woord. Alle communicatie verliep via zijn advocaat. ‘Zelfs de drie woorden “het spijt me” kreeg hij niet over zijn lippen. Het hele proces is een bijzonder zwak signaal. Ik weet niet wat ik nu moet doen.'
_____________________________________
Bron: De Standaard
______________________________________
Belachelijke milde straf imo. Straalbezopen achter het stuur kruipen en drie studentes morsdood rijden is geen misdaad die bestraft wordt met een paar duizend euro boete en een optionele werkstraf. Welk signaal stuurt die rechter hiermee nu naar de samenleving?
VERONTWAARDIGDE REACTIES OP VONNIS DOODRIJDER OOSTERZELE
GENT - De jongeman die in november drie studentes doodreed, krijgt twee jaar rijverbod, een voorwaardelijke celstraf en 5.500 euro boete. De ouders zijn diep ontgoocheld over het vonnis. ‘Wij zijn kapot. Hij kon zelfs ‘het spijt mij' niet in de mond nemen', zegt een van de moeders.
Van onze redacteur
‘De straf had een signaal moeten zijn', vindt Vincent Leus, de vader van Emilie. ‘We hadden gehoopt dat als morgenochtend iemand om zes uur met een glas te veel op naar zijn wagen stapt, hij zich zou bedenken. Omdat hij denkt aan wat hier vandaag is gezegd. Maar wat stelt twee jaar rijverbod voor?'
Op de openingszitting twee weken geleden stelden de ouders van de meisjes voor dat de dader, Steven B., met zijn verhaal zou langsgaan in scholen. ‘Als hij er ook maar één iemand van kan overtuigen om Bob te zijn, dan is de dood van onze dochters niet voor niks geweest', vonden ze.
De Gentse politierechter Geert Cheyns gaf in zijn vonnis geen gevolg aan die vraag. ‘Het is een goed idee om de schoolgaande jeugd ertoe aan te zetten niet te rijden nadat ze hebben gedronken. Maar is dat praktisch wel haalbaar? Ik ben ook niet zeker of de beklaagde daarvoor is geschikt. En het is moeilijk om zo'n werkstraf te controleren.'
Uiteindelijk veroordeelde hij Steven B. tot een voorwaardelijke celstraf van zes maanden en een rijverbod van twee jaar wegens onopzettelijke doodslag en slagen en verwondingen. Daar komt een boete van ongeveer 5.500 euro bij. De rechtbank oordeelt ook dat er geen oorzakelijk verband is tussen het dronken rijden – de jongeman had 1,56 promille alcohol in zijn bloed – en de aanrijding. De straf valt lichter uit dan wat het openbaar ministerie had gevraagd.
De ouders van de slachtoffers kregen het vonnis twee keer te horen. Een keer om negen uur en een keer tijdens de openbare zitting om halfelf. De griffie had de ouders er niet van op de hoogte gebracht dat de zitting was verlaat. De beklaagde wist dat wel. Omdat de ouders al 's ochtends aanwezig waren, deelde de voorzitter hen de straf toen al mee.
‘Die werkstraf mag je eventueel zelf ondernemen', besloot hij gisterenmiddag zijn vonnis. ‘Dat laat ik volledig aan jouw initiatief over. Maar wees in het vervolg toch wat voorzichtiger.'
Met ongeloof reageerden de ouders op die laatste zin. ‘Dat was voor mij de totale shock', zegt Evelyne Vandevelde, de moeder van Laetitia. ‘Het was alsof de rechter een klein kind toespreekt dat een fout heeft gemaakt. Misschien beseffen de mensen niet wat het is om een kind te verliezen.'
Ook zij vindt de straf te licht. ‘Dit is totaal onbegrijpelijk. Ik ben kapot, ik weet zelfs niet meer wat er is gebeurd. Maar vooral ben ik nu bang om het nieuws aan Philippe (de broer van Laetitia, red.) te vertellen. Mijn echtgenoot verblijft momenteel in het buitenland, voor zijn werk. Hij reageerde gelaten toen ik het hem zei. “We kunnen er toch niks aan doen.” Pas als hij terug is, zal de emotie loskomen, denk ik.'
Aan het einde van de zitting las de advocaat van Steven B. een brief van hemzelf en een van zijn moeder voor. Zij schrijft hoe haar zoon zijn leven was begonnen en hoe dat nu ook een andere wending heeft genomen. Ondanks de indruk die haar zoon geeft, blijft hij niet onverschillig bij de feiten.
De beklaagde zelf betuigt in een brief zijn spijt. Hij weet soms niet hoe hij moet leven met wat hij veroorzaakt. Nu het proces is afgelopen, wil hij contact opnemen met de ouders.
‘Die woorden hebben weinig effect bij mij', zegt de moeder van Laetitia. ‘Ik kan begrijpen dat zij het ook moeilijk hebben, maar ze vallen in herhaling. Hun woorden zijn voor ons, de mensen die hun dochter hebben verloren, niet duidelijk genoeg.'
Op het proces zei Steven B. zelf geen woord. Alle communicatie verliep via zijn advocaat. ‘Zelfs de drie woorden “het spijt me” kreeg hij niet over zijn lippen. Het hele proces is een bijzonder zwak signaal. Ik weet niet wat ik nu moet doen.'
_____________________________________
Bron: De Standaard
______________________________________
Belachelijke milde straf imo. Straalbezopen achter het stuur kruipen en drie studentes morsdood rijden is geen misdaad die bestraft wordt met een paar duizend euro boete en een optionele werkstraf. Welk signaal stuurt die rechter hiermee nu naar de samenleving?
