M°°nblade zei:
Tekenen van radicalisering tot bepaalde politieke/ideologische strekkingen lijkt mij gemakkelijker te detecteren dan zelfmoordgedachten omdat het gedrag van die personen toch wat verandert. Maar buiten een dialoog daarover aangaan met je kind kan je daar niets aan doen.
Toch, genoeg aan te doen. De meesten proberen niet eens, of hebben onvoldoende interesse in hun kind. Of zijn zelf zo van de planeet af.
De meeste ouders hebben gewoon geen idee wat er met hun kind gaande is. Ik ga hier geen verhalen afsteken van dat ouders niet meer naar hun kinderen omkijken, om uit te lopen dat veel mensen beter geen kinderen hadden genomen zelfs.
De waarheid zal steeds wel ergens in het midden liggen. Aan de ene kant heb je wel degelijk het verhaal waarbij radicalisering/zelfmoord vermeden kon worden, als de ouders wat meer naar hun kinderen omkeken.
Ik ken zelf wat jongere mensen, maar tegen de 30, waarbij je zo ziet dat bepaalde zaken niet goed kunnen aflopen en waarbij ik mezelf de vraag stel: "waarom doen die ouders niets"?
Iemand die geen werk vindt, maar die kerel heeft duidelijk een zwaar autistische aandoening. Hij lijkt zich er niet van bewust te zijn, want hij wil een bepaalde richting ingaan waarin hij gegarandeerd faalt.
Zijn vader staat erop dat hij mee in de zaak draait, en de boel overneemt zelfs.
Hij kan het uiteraard niet.
Dan ben je er niet voor je kind. Of denk je dat je er wel bent voor uw kind omdat hij de zaak mag/moet overnemen?
I.p.v. de waarheid onder ogen te zien, en het naar een psycholoog te sturen, en dan wordt het wsl een beschermde werkplaats of zo, maar het zijt zo.
Kerel is ook wat geïsoleerd door zijn aandoening.
Ik zie hem effectief er ooit een einde aanmaken... dat blijft niet duren, ooit vallen die heel diep. En men moet ingrijpen als ze jong zijn.
Een meisje met zware psychische problemen. Ook heel wat meegemaakt in haar jeugd. In haar familie zijn al veel zelfmoorden gebeurd.
Maar haar mama doet niets, ze woont nog bij haar mama.
Haar partner doet niets.
Haar beste vriendinnen doen niets.
De meeste buitenstaanders zien bepaalde dingen en stellen zich ernstige vragen. Iedereen ziet dat ze niet goed eindigt.
Als je als buitenstaander probeert in te grijpen zal je ook al gauw te horen krijgen: "moei u niet".
Ik kan massa's anekdotes geven.
En dan heb je nog religieuze ouders die zelf misschien tegen radicalisering aanzitten, maar zichzelf helemaal niet radicaal vinden uiteraard.
Zij zien nog minder de fout in als hun kind toch dat ietsje verder gaat. Ze merken wel dingen, maar omdat hun norm al elders ligt, zien ze de ernst niet in.
.
