Met haar bestseller over geweld door jonge moslims doorbrak politieagente Tania Kambouri in Duitsland een taboe. Over de toekomst is ze pessimistisch. ‘Steeds meer burgers bewapenen zich.’
Halverwege het gesprek zegt Tania Kambouri (32): ‘Weet u dat sommige Duitse rechters milde vonnissen uitspreken omdat ze bang zijn? Ze worden bedreigd door etnische clans, Libanezen vaak, van wie de leden zelfs in de rechtszaal agressief zijn en intimideren. En niemand grijpt in. Uit angst.’ Het is om moedeloos van te worden, bekent de politieagente uit Bochum. ‘De burgers beseffen dat de staat het geweldmonopolie dreigt te verliezen. Duitsers schaffen steeds vaker wapens aan, pepperspray of een handwapen, omdat ze denken dat wij hen niet meer kunnen beschermen.’
We zitten in een café in een stadje ergens in het Ruhrgebied, dat oude industriegebied waar eerder al gastarbeiders zijn neergestreken, zoals Tania’s Griekse ouders, die zich mengden met de autochtonen. Maar recentelijk kwamen daar veel nieuwkomers bij, uit Oost-Europa, het Midden-Oosten en Afrika. Veel moslims. Het is een explosieve mix, zegt de agente: ‘Ik vrees voor een serieuze toename van de onveiligheid. In de oude wijken trekken de ‘normale’ mensen weg. Buitenlanders nemen er de straten over, mensen die de taal niet spreken, die zich crimineel gedragen, die geen enkele moeite doen om te integreren. Voor hen zijn wij ‘kuffars’, ongelovigen, van wie je je ver houdt. Er ontstaan no-goareas. Ik durf daar ’s avonds niet meer alleen te komen.’
Met dergelijke, onverbloemde analyses werd Tania Kambouri tot haar eigen verbazing een mediaster in Duitsland. De ‘Kommissarin’ met het donkere haar en de donkere ogen schreef in 2013 een brandbrief over haar ervaringen op straat met gewelddadige jonge moslimmannen. Die hebben geen enkel respect voor de politie, constateerde Kambouri. Ze verachten de Duitsers en de Duitse samenleving. Agenten worden door hen uitgescholden, uitgedaagd, bespuugd en zelfs in elkaar geslagen. En als we ingrijpen krijgen we te horen dat we ‘racisten’ zijn, schreef ze. ‘Dan klinkt het oude nazi-liedje.’
Blinde politici
Kambouri had er genoeg van. Ze wilde dat de Duitse burgers de waarheid zouden horen. Haar ‘Wutbrief’, een combinatie van aanklacht en noodkreet, sloeg in als een bom. Van haar boek ‘Deutschland im Blaulicht’, dat ze schreef op uitnodiging van haar uitgeverij werden sinds de lancering in september vorig jaar al meer dan 150.000 exemplaren verkocht. Het stond wekenlang op de bestsellerlijsten bij onze oosterburen en is nu in het Nederlands verschenen. Honderden brieven en e-mails krijgt ze, van mensen die net als zij genoeg hebben van de ‘politiek-correcte politici en media’ en die willen dat er iets verandert. ‘Er zat zelfs een vrouw van boven de 90 tussen en ook allochtonen want die hebben net zo goed last van die criminaliteit. Maar helaas verandert er niets’, zegt Kambouri. ‘Sterker, het is nog veel erger geworden sinds de vluchtelingencrisis. Er zijn honderdduizenden immigranten ondergedoken. Geen vrouwen en kinderen, zoals de media willen doen geloven, maar tot wel 90 procent mannen, is mij door collega’s gezegd. Hoe denk je dat die aan geld komen? Ik merk het op straat: diefstallen, auto-inbraken, zakkenrollen, beledigen, geweld, al die delicten nemen toe. Maar onze politici zijn liever blind.’
In Essen werd een Libanese crimineel aan gehouden. Meteen werden 30 tot 40 clanleden opgetrommeld en dreigde een escalatie.
Deel op
Twitter
Gevolg: boze kiezers lopen over naar de anti-islampartij Alternative für Deutschland (AfD), ook politieagenten. ‘Dat vind ik gevaarlijk want wat betekent de opkomst van populistisch-rechts voor allochtonen zoals ik en voor mijn Turkse vrienden?’ Ze schildert de dagelijkse frustraties. ‘In Essen werd bij een routinecontrole een Libanese crimineel aangehouden. Binnen de kortste keren werden 30 tot 40 clanleden opgetrommeld en dreigde een escalatie.’
Als ze een buitenlander zonder vaste woon- en verblijfplaats en zonder geld op zak betrapt bij een inbraak, laat ze hem lopen, vertelt Tania. ‘Hij kan de boete zogenaamd niet betalen en het openbaar ministerie heeft het te druk om zijn achtergronden te checken. Zo’n crimineel lacht ons recht in ons gezicht uit en pleegt een uur later weer een inbraak. Hoe leg ik dat uit aan een Duitser die wordt opgepakt omdat hij een verkeersboete niet heeft betaald?’
De Duitse politiemacht wordt door moslimmannen gezien als ‘slap’ omdat agenten opdracht hebben te de-escaleren, zegt ze. ‘Wij praten en argumenteren. In hun ogen ben je dan zwak. Tegen nieuwkomers zeggen ze: in Duitsland heb je niets te vrezen.’ Kambouri pleit voor harder optreden, voor zwaardere straffen en voor het invoeren van stroomstootwapens en bodycams. ‘In Beieren zijn ze veel strenger en dat heeft effect.’
Dat geweld tegen agenten toeneemt, ervaarde Kambouri aan den lijve. De interviewafspraak moest worden verzet nadat ze bij een inzet bijna haar linkerpink verloren had. ‘We hielden een Litouwer staande, die agressief werd. Toen we hem op de grond drukten, hapte hij in mijn pink en probeerde die doormidden te bijten. Ik moest hem hard en lang in zijn gezicht slaan, voordat hij eindelijk losliet.’ Ze wijst op haar kapotgeslagen, blauw gezwollen rechterhand. ‘Die mensen voelen door alle adrenaline geen pijn meer.’ Een tijdje geleden werd ze op een haar na vol in het gezicht getrapt. ‘Een fractie zuiverder en ik was nu arbeidsongeschikt geweest.’
Lijfsbehoud
Ze voelt door dit soort ervaringen steeds minder terughoudendheid om tegengeweld te gebruiken, bekent ze. ‘Puur uit lijfsbehoud.’ Collega’s raden haar aan om een rustigere functie te zoeken, ‘maar ik wil op straat blijven werken’. Kambouri treedt op in talkshows en stuit dan op critici als Jakob Augstein, een bekende columnist, die haar ervaringen bagatelliseerde (‘Politiewerk is nu eenmaal gevaarlijk’) en Kambouri’s uitspraken over de moslimachtergrond van veel daders in twijfel trok. ‘Dat was mijn eerste tv-optreden. Ik schrok enorm. Ik hield me uiterlijk rustig, maar ik kookte vanbinnen. Dit soort wegkijkers, zonder praktijkervaring, is er verantwoordelijk voor dat we in Duitsland en Europa afstevenen op een catastrofe. Mijn collega’s en ik riskeren alles, maar waarvoor?’ Dat is een krasse observatie, maar Kambouri schrikt niet terug voor provocerende uitspraken. ‘Voordat mijn boek uitkwam, was ik nog redelijk optimistisch. Sindsdien praat ik met journalisten en politici. ik werd uitgenodigd tot in het Kanzleramt, maar ik bespeur geen enkele urgentie. Ze gebruiken mij als een mascotte en gaan dan over tot de orde van de dag.’
Ik werd uitgenodigd tot in het Kanzleramt. Maar ik ervaar geen enkele urgentie.
Deel op
Twitter
Toch heeft ze wel enige verandering in gang gezet. Duitse journalisten zeggen dat ze ‘blij zijn dat eindelijk iemand zegt wat wij ook denken, maar niet durven op te schrijven’. ‘Maar dan nog zwakken ze in het uiteindelijke interview mijn uitspraken af omdat ze bang zijn de lezers op te stoken.’ In zo’n angstige sfeer, zegt Kambouri, waarin de feiten niet mogen worden benoemd, is het bijna onmogelijk om over oplossingen te praten. ‘Neem de gebeurtenissen in Keulen. Wij wisten allang dat Noord-Afrikaanse mannen bij het centraal station overlast veroorzaakten. Maar hun etnische achtergrond werd om politieke redenen verzwegen. Ja, dat ergert mij omdat die culturele en religieuze achtergrond er wel degelijk toe doet. En hoor je politici en media over de misstanden in de asielzoekerscentra, over het geweld tegen vrouwen daar en de gedwongen prostitutie? Als die meisjes geen seks leveren, zijn ze vogelvrij. Dan worden ze door de bewakers - allochtonen vaak - niet langer ‘beschermd’. Dat is de praktijk waarmee wij te maken hebben. En voor wie worden wij nu geacht op te komen? Voor de zware criminelen? Of voor hun slachtoffers?’
