spray-bunny zei:
Polen en de Gb hebben sowieso al het europees recht moeten aannemen, wat sowieso al een gemeenschappelijk project is. Vooral Polen heeft heel wat aanpassingen moeten doorvoeren. En ik zou de schuld niet direct bij de staat zelf Polen zelf leggen, eerder bij de huidige regering. Na de volgende verkiezingen kan de wil tot hervorming al helemaal anders liggen.
Vanzelfsprekend doet de huidige regering er geen goed aan. Toch mag men niet vergeten dat de regering steeds een afspiegeling is van wat de meerderheid van het volk zou (moeten) denken.
Polen is diep-christelijk, oerconservatief en vrij nationalistisch van roots. Hun huidige regering is daar dan ook een logische weerspiegeling van. Maar niettemin geloof ik ook wel dat er voor de Polen nog hoop is. De geschiedenis van de Polen kennende (onderdrukking door de Duitsers in WO2, onderdrukking door de Russen in WO2 en erna) is hun zeer nationalistisch discours best te begrijpen. Met de jaren zal dit wss wel afzwakken. Maar ondertussen zou de rest van Europa -dat wel klaar is voor verdere integratie- wel vooruit moeten kunnen. Het huidige Europa is door zijn structuur slechts zo sterk als de zwakste schakel.
Maar daar ligt natuurlijk wel een groot probleem van de Europese unie. Problemen in een land worden op de unie gestoken, maar de voordelen worden altijd door de plaatselijke politici op eigen conto geschreven.
Ander probleem is dat de kiezers hierdoor de EU afrekenen bij Europese verkiezingen als de problemen enkel aan de eigen nationale politici verweten kunnen worden.
Daar ben ik het volledig mee eens.
Dat GB dwars ligt is dan ook weer begrijpelijk: ze zijn een netto-betaler en hebben op zich niet zoveel voordelen aan de unie. Zeggen dat zij de boel blokkeren klopt ergens wel, maar ze verdedigen natuurlijk enkel hun eigen belangen. Net als Belgie dat doet, maar onze belangen liggen juist in een verdergaande Europese integratie (reden: kleine open economie en natuurlijk de Europese instellingen die ons land gevestigd zijn).
Voor het Verenigd Koninkrijk ligt de situatie iets anders. Ik baseer mijn visie hierbij op de geschiedenis tussen VK & EU:
Het Verenigd Koninkrijk is steeds zeer eurosceptisch geweest. Toen met het verdrag van Rome de EGKS gesticht werd, weigerde het VK lidmaatschap. Zij wensten zich meer te focussen op de andere Angelsaksische Landen (binnen hun CommonWealth) en op de USA. (Winston Churchill op de vraag of hij het continent of the open zee verkoos: the ocean.)
Gevolg: onder impuls van GB wordt de
EFTA opgericht in '60. Een zeer flauw afkooksel van de EGKS (geen douaneunie, wel een vrijhandelszone).
Toen echter bleek dat GB meer handel onderhield met de EGKS-landen en deze véél succesvoller was, wilden ze overstappen. (If you can't beat them, join them.) Door veto's van de Gaulle is de toetreding van GB jarenlang (6 jaar) uitgesteld tot '73. In
het referendum uit '75 was slechts 67 % van de Britten voor behoud van lidmaatschap. Eén van de argumenten van het pro-kamp was dat het slechts om een vrijhandelsakkoord ging.
De Labour-partij stemde in dat jaar (
2 tegen 1) om terug uit te treden, in
'83 zijn ze nog steeds niet van mening veranderd.
Vandaag de dag leeft dit nog steeds een beetje voort. De UK Independence Party kreeg bij de laatste Europese verkiezingen
16,8% van de Britse stemmen. Een
pro-Europees partijtje kreeg er in '99 slechts 1,5% (tegenover 7% toen voor de UK Ind. Party)
Dit verhaal lijkt mij zeer in contrast te staan met de Franse en Duitse visionaire Europese denkers zoals Giscard d'Estaing, Schuman, Köhl, Mitterand, Monnet,...
Hierbij komt dan nog de weigering van het VK om de Euro in te voeren (welk voordeel hebben zij hieraan?) en de zeer stugge houding ten opzichte van de andere landen. Op één van die Eurotops heb ik Blair ooit horen zeggen dat hij vond dat de EU een vrijhandelszone (veredelde EFTA) moest worden.
Mijn conclusie is dus dat er een pertinente onwil is van de Britten om vooruit te komen in de EU.
In mijn visie zou EU, 1ste categorie een deel van de nationale budgetten moeten samenvoegen om bepaalde beleidsdomeinen verder te uniformiseren. Ik denk hierbij aan vergevorderde samenwerking tussen politiediensten (zelfde structuren hierin), zelfde wegcode, Europese identiteitsbewijzen en rijbewijzen,...
Wel, de EU lijkt me juist een kans tot ultieme gelijkheid en voorkoming van conflicten. Als je met verschillende snelheden werkt heb je automatisch clubjesvorming en daaruitvolgende wrijvingen.
Vanzelfsprekend hebt u hier gedeeltelijk een punt, maar allereerst zouden er slechts 3 clubjes zijn. Momenteel zijn er 27 lidstaten die enkel maar voor zichzelf opkomen.
Ten tweede zou samenwerking op het laagste intergouvernementele niveau moeten zorgen voor het voorkomen van conflicten. Het huidige EU-model kent (naar mijn mening) een gebrek aan samenwerking op allerlei vlakken, maar slaagt er toch nog prima in om (en hiermee bedoel ik voornamelijk militaire) conflicten te voorkomen.
Ten derde, de Benelux, een iets intensere samenwerking dan de EU zorgt toch niet voor strubbelingen op EU-niveau?
Dan heb ik liever een EU die de grootste gemene deler van alle landen vormt. Die is dan mss niet zo verregaand, maar zal veel minder tot blokkage en uiteenvalling leiden.
Ik niet dus. Ik vrees echter dat het hier om een subjectieve mening gaat. Allereerst denk ik dat verdere samenvoeging van een paar lidstaten eerder tot katalysator zal werken naar de andere lidstaten toe dan tot wreveling. Ten tweede vind ik dat de samenwerking niet op het niveau moet blijven van de zwakste schakel.
Wie bepaalt dat enkel die ene opwaartse beweging mogelijk is?
De landen die op het supranationale 1ste niveau zitten. Zij zouden eveneens lid moeten zijn van niveau 2 en 3. Het is dus een en-en verhaal.
Of vind je dat een supranationaal orgaan van de EU moet beslissen wie tot welke snelheid mag toetreden? Welke lidstaten maken dan deel uit van dat orgaan?
Toetreding tot een hogere groep behoort gebeurt door middel van bilaterale onderhandelingen tussen alle lidstaten in die groep en de toetreder. De voornaamste vereisten zijn opgave van bevoegdheden naar het supranationale (of noem het al federale) niveau.
De Europese unie is atm ook al niet enkel intergouvermenteel. Er zijn 3 pijlers waarvan ...
De problemen liggen imo niet aan het intergouvermenteel onderhandelen van sommige bevoegdheden, maar aan de omslachtige beslissingsprocedure in de supranationale peiler. Supranationaal is niet per se beter.
Het huidige Europese systeem is in praktijk een intergouvermentele unie. Ok, het EU-parlement is er, de EU-commissie ook, maar de echte belangrijke beslissingen worden slechts genomen op de Europese Raden. Ik denk hierbij bijvoorbeeld maar aan de Europese begrotingen. De Europese grondwet. Al die dingen moeten eerst van elk land nationale goedkeuring krijgen. Nogal logisch dat de boel dan vastloopt met 27 leden en regeringen.
Wie bepaalt of een unie met verschillende snelheden enkel opwaarts kan gebeuren? En sowieso zullen niet alle staten er iets voor voelen om tot het hoogste niveau door te stoten.
Dat laatste is vanzelfsprekend hun goede recht. Daarom dat er juist verschillende niveau's moeten zijn. Wie niet wil blijft achter, wie voor de vooruitgang kiest moet ook vooruit kunnen. Ik vind niet dat enkele onwillige landen de rest moeten ophouden.
En zouden de beslissingen dan ruwweg moeten gebeuren? Iets als een groep van voortrekkers die de belangrijkste beslissingen nemen en die aan de staten van alle snelheden opleggen?
Toetredingen moeten steeds intergouvernementeel blijven. De vorming ook.
Op een bepaald ogenblik zouden (ik geef nu maar wat vb.) Fr, Duitsl. & Benelux kunnen zeggen:voila nu doen we alleen voort en integreren we verder. Wie wil springt op de kar en doet mee. Vanzelfsprekend zullen er natuurlijk ook financiële voorwaarden,... moeten zijn, zoals dat nu is bij toetreding tot de EU.
Of kan elke groep (per 'snelheid') onderling de regels geldend voor zichzelf bepalen? Dat zal dan toch ook weer mogelijks overdreven differentiatie bespoedigen?
Neen, aangezien de binnenste groep ook steeds in groep 2 zit. Het zijn als het ware extra schillen erbij komen. Elk lid van de onderste groep (minst geintegreerde) heeft de onderlegger waarop de taart ligt, de 2de groep heeft onderlegger + gebak, de derde heeft ook nog versiering erbij.
En wie kiest welk land tot welke snelheid behoort? Als je dit de landen zelf laat kiezen kan je ook weer de situatie hebben waarbij een land tot een hogere rang toetreedt om daar alles te blokkeren.
Neen. Des te hoger de rang, des te supranationaler. Des te minder de autonome landen zelf te zeggen hebben. Hét kenmerk en hét voordeel van supranationalisme is dat men zou moeten werken met een gewone meerderheid en zonder nationale inmenging. De landen kunnen dus zelf kiezen.
Instellingen zoals een euro-parlement zijn trouwens enkel nodig op niveau 1 (of eventueel 2) maar niet meer op 3.
En welke inspraak heeft een land van een lagere rang in de groep van hogere snelheden, om te voorkomen dat er beslissingen worden genomen die het land in kwestie teveel schaden en weerhouden om opwaarts te stijgen?
Lagere rang heeft geen invloed in hogere rang. De beslissingen van de hoogste rang kunnen trouwens die van de laagste rang niet echt raken, lijkt me.
Onder voorbehoud van spellingsfouten en fouten in de zinsbouw.
HH.
bow: waarvoor dank 
) krijgt u morgen want u ga ik slapen. 
Slaapwel! xx 
