Tijger
Legacy Member
Hallo!
Ik ben nieuw hier! En nu heb ik mij toch geregistreerd omdat er een bepaald onderwerp is waar ik graag eens over willen praten.
België heeft een sociale zekerheid. En dat is goed. Nu gaat het even niet over werkloosheid/pensioen of mensen die vb. sinds de geboorte in een rolstoel zitten en amper kunnen bewegen.
Ik wil het ook niet hebben over het typisch "ik ken die en die en die en zij zitten allemaal thuis met uitkering maar klussen in het zwart bij". Misbruik dus. Dat zit er altijd tussen. Het is kan ook zeker gebeuren dat je eens een been breekt of griep krijgt. Dan mag je dankbaar zijn dat we SZ hebben.
Waar ik graag over zou willen discussiëren, is het volgende: mensen werken, en kunnen ziek vallen. Dat gebeurt. Maar mij lijkt het zo in België dat deze verhouding tussen werken en niet-werken helemaal scheef zit. Vele mensen krijgen vb. een burn-out of depressie. We gaan er ook even van uit dat merendeel van deze mensen dit ook echt heeft. Ik hoor dit heel vaak in mijn omgeving: persoon x zit thuis met een depressie, persoon y heeft kanker (spijtig genoeg), persoon z heeft een tijd klierkoorts.
Ook in de "lagere klasse" (sorry!), meestal mensen zonder diploma, zie ik vaak dat mensen niet kunnen werken. Via (schoon)familie zie ik dit. Een gezin (uiteraard nu allemaal uit huis) waar uiteindelijk van de 2 ouders en 4 kinderen niemand werkt. Je ziet dit ook wel aan hun omgang met andere mensen, dat zij hun problemen hebben en niet in het normale arbeidscircuit kunnen functioneren, al is het maar om hun marginale uiterlijk. Vele problemen van thuis uit doorheen hun leven meegenomen waardoor zij niet kunnen werken, of toch zeer moeilijk. Dan denk ik wel: als zij het geluk gehad hadden om op te groeien in betere omstandigheden, was de kans vele malen groter dat zij nu gewoon aan het werk waren.
Dus je opvoeding is heel belangrijk in je latere leven. Zo zit een familielid van mij al 8 maanden thuis (ik ben niet specifiek owv privacy), door stress klachten. Ik ga niet ontkennen dat deze onterecht zijn, maar ik zie een heel duidelijke link tussen zijn opvoeding, en zijn functioneren in de maatschappij, werk, ect. Heel zijn leven wordt zo gemakkelijk mogelijk gemaakt voor hem, je mag geen tegenslag of verdriet hebben. Geen stress. Ocharme. En dan kom je in het grote leven terecht op het werkveld, en zit je met de minste stress ziek thuis.
Anyway, wat is jullie mening over de verhoudingen tussen werken en niet-werken, en de houdbaarheid hiervan? En wat kunnen we hier aan doen?
Note: het is helemaal niet mijn bedoeling om sommige mensen aan te vallen o.i.d. En ja, mijn bericht gaat eigenlijk over veel meer dan de sociale zekerheid
Ik ben nieuw hier! En nu heb ik mij toch geregistreerd omdat er een bepaald onderwerp is waar ik graag eens over willen praten.
België heeft een sociale zekerheid. En dat is goed. Nu gaat het even niet over werkloosheid/pensioen of mensen die vb. sinds de geboorte in een rolstoel zitten en amper kunnen bewegen.
Ik wil het ook niet hebben over het typisch "ik ken die en die en die en zij zitten allemaal thuis met uitkering maar klussen in het zwart bij". Misbruik dus. Dat zit er altijd tussen. Het is kan ook zeker gebeuren dat je eens een been breekt of griep krijgt. Dan mag je dankbaar zijn dat we SZ hebben.
Waar ik graag over zou willen discussiëren, is het volgende: mensen werken, en kunnen ziek vallen. Dat gebeurt. Maar mij lijkt het zo in België dat deze verhouding tussen werken en niet-werken helemaal scheef zit. Vele mensen krijgen vb. een burn-out of depressie. We gaan er ook even van uit dat merendeel van deze mensen dit ook echt heeft. Ik hoor dit heel vaak in mijn omgeving: persoon x zit thuis met een depressie, persoon y heeft kanker (spijtig genoeg), persoon z heeft een tijd klierkoorts.
Ook in de "lagere klasse" (sorry!), meestal mensen zonder diploma, zie ik vaak dat mensen niet kunnen werken. Via (schoon)familie zie ik dit. Een gezin (uiteraard nu allemaal uit huis) waar uiteindelijk van de 2 ouders en 4 kinderen niemand werkt. Je ziet dit ook wel aan hun omgang met andere mensen, dat zij hun problemen hebben en niet in het normale arbeidscircuit kunnen functioneren, al is het maar om hun marginale uiterlijk. Vele problemen van thuis uit doorheen hun leven meegenomen waardoor zij niet kunnen werken, of toch zeer moeilijk. Dan denk ik wel: als zij het geluk gehad hadden om op te groeien in betere omstandigheden, was de kans vele malen groter dat zij nu gewoon aan het werk waren.
Dus je opvoeding is heel belangrijk in je latere leven. Zo zit een familielid van mij al 8 maanden thuis (ik ben niet specifiek owv privacy), door stress klachten. Ik ga niet ontkennen dat deze onterecht zijn, maar ik zie een heel duidelijke link tussen zijn opvoeding, en zijn functioneren in de maatschappij, werk, ect. Heel zijn leven wordt zo gemakkelijk mogelijk gemaakt voor hem, je mag geen tegenslag of verdriet hebben. Geen stress. Ocharme. En dan kom je in het grote leven terecht op het werkveld, en zit je met de minste stress ziek thuis.
Anyway, wat is jullie mening over de verhoudingen tussen werken en niet-werken, en de houdbaarheid hiervan? En wat kunnen we hier aan doen?
Note: het is helemaal niet mijn bedoeling om sommige mensen aan te vallen o.i.d. En ja, mijn bericht gaat eigenlijk over veel meer dan de sociale zekerheid
