Time
Legacy Member
BRUSSEL - Van honderd strafdossiers over verkrachting blijft er op het einde van de rit welgeteld één veroordeling over tot een effectieve gevangenisstraf.
Van onze redacteur
Van honderd verkrachtingsdossiers, uit de periode 2001 tot 2007, hebben er uiteindelijk maar vier tot een veroordeling door een Belgische strafrechter geleid. In slechts één geval heeft de dader een effectieve celstraf opgelopen.
Dat is volgens de psychologe Danièle Zucker een teleurstellend resultaat. 'Politie en justitie investeren veel energie in deze verkrachtingsdossiers, maar de drop-out tijdens de behandeling ervan is groot.'
Zucker is hoofd van de psychiatrische spoeddienst van het Sint-Pietersziekenhuis in Brussel en bestudeert het criminele brein. Ze treedt bijvoorbeeld ook op als profiler in het gerechtelijk onderzoek naar de Bende van Nijvel, die 28 onopgeloste moorden op haar actief heeft.
De psychologe onderwierp honderd dossiers van verkrachting van een meerderjarige aan een diepgaand onderzoek. De helft ervan (51) is snel afgesloten, omdat de dader niet kon worden geïdentificeerd. Van de andere helft zijn de verdachten wel bekend, maar is er in het merendeel (45 dossiers) onvoldoende bewijs.
In vier gevallen leidde het gerechtelijk onderzoek tot een veroordeling, met een gevangenisstraf van 18 maanden tot drie jaar. Drie veroordelingen waren volledig met uitstel. Slechts in één dossier moest de dader effectief naar de cel.
'Het is vaak een zaak van woord tegen woord', verklaarde Zucker gisteren in de Senaat. 'Ik begrijp dat het voor de politie- en justitiediensten niet altijd gemakkelijk is om klaar te zien in zo'n dubbelzinnige situatie, laat staan om een deugdelijk bewijs tegen de verdachte te vinden.'
'Slachtoffer en dader zijn ook vaak partners of ex-partners (en er zijn zelden getuigen, red.). Toch is vier veroordelingen op honderd dossiers een erg laag aantal. We zitten daarmee duidelijk onder het Europese gemiddelde. Verhoudingsgewijs is het aantal veroordelingen wegens verkrachting in ons land de jongste jaren zelfs gedaald, van 20 naar 13 procent.'
Het gaat alleen om dossiers over verkrachting van een meerderjarige, niet van minderjarigen.
Zucker doet een aantal aanbevelingen voor een meer efficiënte aanpak van verkrachtingsdossiers. Het eerste medisch onderzoek van het slachtoffer moet veel beter. 'Nu zijn het vaak stagiairs-artsen die, tussen een bevalling en een andere spoedtussenkomst, het slachtoffer van een verkrachting moeten onderzoeken, zonder specifieke kennis.'
'Ook moet de ondervraging van de verdachte op een meer doorgedreven manier gebeuren en moet die op video opgenomen worden. Verder is de verjaringsperiode van vijf jaar te kort. Het gaat toch om een ernstig misdrijf.'
De psychologe pleit ook voor de aanleg van een databank met DNA-profielen, niet alleen van veroordeelden maar ook van verdachten. Met andere woorden, ook van de verkrachtingsdossiers die op een seponering zijn uitgemond.
Ben ik de enige die hiervan achterover valt?
Het toeval wil dat ik weet wie die ene persoon is die effectief een celstraf uitzit (een vriendin van me was een van de slachtoffers). Die man heeft toen op enkele maanden tijd 3 vrouwen verkracht, waaronder 2 twee maal. Hij zit intussen al een 4 jaar geloof ik in Merksplas. Dit doet me wel vermoeden dat dit artikel niet helemaal klopt, 100% zeker dat hij meer dan 3 jaar heeft gekregen.
Maar je moet niet denken dat de miserie daarna afgelopen is hoor. Een paar jaar geleden hebben ze een operatie uitgevoerd, die toen wel nodig was, maar daarbij een onconventionele methode gebruikt. Komt erop neer dat door een 'medisch experiment' ze zijn lever verknoeid hebben. Werd toen beoordeeld als een zware medische fout. Bij mijn weten krijgen patiënten in zo'n situaties een (morele) schadevergoeding? Neen hoor, hij kreeg de belofte dat als hij ooit vrijkwam op goed gedrag, dat hij zou vrijkomen met een blanco strafblad.
In januari was het zover, zijn zaak kwam voor om een voorwaardelijke invrijheidsstelling te bepleiten. Toen had hij al regelmatig penitentiair verlof in de weekends. Begon hij doodleuk haar sms'en te versturen 'hey hoe is het, ik kom binnenkort vrij'. Dat hij haar wou zien etc... Eerst reageerde ze niet waarop hij continu begon te bellen. 15-20 telefoontjes verspreid over een ganse nacht. Overdag tijdens de week (toen hij dus in het gevang zat) telefoontjes van een vast nummer. Ze ging ermee naar de politie. Die zei doodleuk: 'zolang hij je niet lastigvalt als hij vrijkomt kunnen we hier eerlijk gezegd weinig mee doen'. Maw, wachten tot hij je nog eens komt vastpakken.
Toen hij vrijkwam is hij akkoord gegaan met een vrijwillige colloquatie (spelling?). Hij mocht gaan en staan waar hij wou, maar hij moest wel verblijven in een psychiatrische instelling en blijven meewerken met zijn begeleider. Hij kwam daar toen op een dinsdagavond, de nacht van dinsdag op woensdag kreeg ze meer dan 30 telefoontjes. Volgende dag krijgt ze te horen dat hij door het feit dat ze niet opnam volledig doorgeslagen is, dat hij bedreigingen aan haar adres had geuit. Resultaat: woensdagnamiddag zat hij terug op een transport naar Merksplas. 2 weken later: een weekend penitentiair verlof.
Pas na dit kreeg ze eindelijk via slachtofferhulp: contactverbod. Intussen heeft ze te horen gekregen dat hij tijdens de Gentse feesten de ganse week thuis mag zitten, mag uitgaan, etc...
Gerechtigheid geschied dus wel tot op een bepaald niveau. Maar duidelijk enkel bij het allerextreemste geval, en enkel als je er zelf zwaar achterzit (waar 95% de kracht en de moed niet meer voor heeft).
Deze thread om te verduidelijken: wie dat artikel las en dacht van 'what the fuck...'. Zelfs in dat ene dossier liep het nog grondig fout.
Van onze redacteur
Van honderd verkrachtingsdossiers, uit de periode 2001 tot 2007, hebben er uiteindelijk maar vier tot een veroordeling door een Belgische strafrechter geleid. In slechts één geval heeft de dader een effectieve celstraf opgelopen.
Dat is volgens de psychologe Danièle Zucker een teleurstellend resultaat. 'Politie en justitie investeren veel energie in deze verkrachtingsdossiers, maar de drop-out tijdens de behandeling ervan is groot.'
Zucker is hoofd van de psychiatrische spoeddienst van het Sint-Pietersziekenhuis in Brussel en bestudeert het criminele brein. Ze treedt bijvoorbeeld ook op als profiler in het gerechtelijk onderzoek naar de Bende van Nijvel, die 28 onopgeloste moorden op haar actief heeft.
De psychologe onderwierp honderd dossiers van verkrachting van een meerderjarige aan een diepgaand onderzoek. De helft ervan (51) is snel afgesloten, omdat de dader niet kon worden geïdentificeerd. Van de andere helft zijn de verdachten wel bekend, maar is er in het merendeel (45 dossiers) onvoldoende bewijs.
In vier gevallen leidde het gerechtelijk onderzoek tot een veroordeling, met een gevangenisstraf van 18 maanden tot drie jaar. Drie veroordelingen waren volledig met uitstel. Slechts in één dossier moest de dader effectief naar de cel.
'Het is vaak een zaak van woord tegen woord', verklaarde Zucker gisteren in de Senaat. 'Ik begrijp dat het voor de politie- en justitiediensten niet altijd gemakkelijk is om klaar te zien in zo'n dubbelzinnige situatie, laat staan om een deugdelijk bewijs tegen de verdachte te vinden.'
'Slachtoffer en dader zijn ook vaak partners of ex-partners (en er zijn zelden getuigen, red.). Toch is vier veroordelingen op honderd dossiers een erg laag aantal. We zitten daarmee duidelijk onder het Europese gemiddelde. Verhoudingsgewijs is het aantal veroordelingen wegens verkrachting in ons land de jongste jaren zelfs gedaald, van 20 naar 13 procent.'
Het gaat alleen om dossiers over verkrachting van een meerderjarige, niet van minderjarigen.
Zucker doet een aantal aanbevelingen voor een meer efficiënte aanpak van verkrachtingsdossiers. Het eerste medisch onderzoek van het slachtoffer moet veel beter. 'Nu zijn het vaak stagiairs-artsen die, tussen een bevalling en een andere spoedtussenkomst, het slachtoffer van een verkrachting moeten onderzoeken, zonder specifieke kennis.'
'Ook moet de ondervraging van de verdachte op een meer doorgedreven manier gebeuren en moet die op video opgenomen worden. Verder is de verjaringsperiode van vijf jaar te kort. Het gaat toch om een ernstig misdrijf.'
De psychologe pleit ook voor de aanleg van een databank met DNA-profielen, niet alleen van veroordeelden maar ook van verdachten. Met andere woorden, ook van de verkrachtingsdossiers die op een seponering zijn uitgemond.
Ben ik de enige die hiervan achterover valt?
Het toeval wil dat ik weet wie die ene persoon is die effectief een celstraf uitzit (een vriendin van me was een van de slachtoffers). Die man heeft toen op enkele maanden tijd 3 vrouwen verkracht, waaronder 2 twee maal. Hij zit intussen al een 4 jaar geloof ik in Merksplas. Dit doet me wel vermoeden dat dit artikel niet helemaal klopt, 100% zeker dat hij meer dan 3 jaar heeft gekregen.
Maar je moet niet denken dat de miserie daarna afgelopen is hoor. Een paar jaar geleden hebben ze een operatie uitgevoerd, die toen wel nodig was, maar daarbij een onconventionele methode gebruikt. Komt erop neer dat door een 'medisch experiment' ze zijn lever verknoeid hebben. Werd toen beoordeeld als een zware medische fout. Bij mijn weten krijgen patiënten in zo'n situaties een (morele) schadevergoeding? Neen hoor, hij kreeg de belofte dat als hij ooit vrijkwam op goed gedrag, dat hij zou vrijkomen met een blanco strafblad.
In januari was het zover, zijn zaak kwam voor om een voorwaardelijke invrijheidsstelling te bepleiten. Toen had hij al regelmatig penitentiair verlof in de weekends. Begon hij doodleuk haar sms'en te versturen 'hey hoe is het, ik kom binnenkort vrij'. Dat hij haar wou zien etc... Eerst reageerde ze niet waarop hij continu begon te bellen. 15-20 telefoontjes verspreid over een ganse nacht. Overdag tijdens de week (toen hij dus in het gevang zat) telefoontjes van een vast nummer. Ze ging ermee naar de politie. Die zei doodleuk: 'zolang hij je niet lastigvalt als hij vrijkomt kunnen we hier eerlijk gezegd weinig mee doen'. Maw, wachten tot hij je nog eens komt vastpakken.
Toen hij vrijkwam is hij akkoord gegaan met een vrijwillige colloquatie (spelling?). Hij mocht gaan en staan waar hij wou, maar hij moest wel verblijven in een psychiatrische instelling en blijven meewerken met zijn begeleider. Hij kwam daar toen op een dinsdagavond, de nacht van dinsdag op woensdag kreeg ze meer dan 30 telefoontjes. Volgende dag krijgt ze te horen dat hij door het feit dat ze niet opnam volledig doorgeslagen is, dat hij bedreigingen aan haar adres had geuit. Resultaat: woensdagnamiddag zat hij terug op een transport naar Merksplas. 2 weken later: een weekend penitentiair verlof.
Pas na dit kreeg ze eindelijk via slachtofferhulp: contactverbod. Intussen heeft ze te horen gekregen dat hij tijdens de Gentse feesten de ganse week thuis mag zitten, mag uitgaan, etc...
Gerechtigheid geschied dus wel tot op een bepaald niveau. Maar duidelijk enkel bij het allerextreemste geval, en enkel als je er zelf zwaar achterzit (waar 95% de kracht en de moed niet meer voor heeft).
Deze thread om te verduidelijken: wie dat artikel las en dacht van 'what the fuck...'. Zelfs in dat ene dossier liep het nog grondig fout.
.
