moehaa! zei:
Vind je ook niet dat Silmarunya een smeerlapke is omdat hij mijn gewoonlijke vraag pikt?
(maarkom, het is hem vergeven)
Wat is volgen jou de best mogelijke, realistisch haalbare, staatsstructuur?
Je mag ook je niet realistisch haalbare utopie vermelden
.
In België? Hooguit een stabilisatie van de huidige situatie.
De 3 grote partijen zijn sterk verzuild met ziekenkassen en vakbonden en dansen voor een groot deel naar die hun pijpen. Daarnaast is er voor een of andere reden besloten dat de overheid mee moet overleggen als er CAO's worden gemaakt. Dit zorgt er eigenlijk voor dat ge er niet eens van kunt dromen dat bepaalde 'sociale' programma's worden afgevoerd of ingeperkt.
Men onthoudt hier nog liever geld aan justitie.
Als utopie zie ik een staat die voorziet van een modern en op maat (naargelang uw buren bvb) gemaakt leger bezit, veiligheid bieden tegenover externe vijanden is immers een kerntaak. zonder dat, is al de rest overbodig. (wat ben je met onderwijs als er een naburige staat uw land binnen komt walsen?)
Wanneer dat is veilig gesteld, moet er ook interne veiligheid zijn: politie. Wederom: waarom zou bvb een meubelmaker nog meubels maken als de eerste beste gangster ze je onder bedreiging afneemt?
Een politiemacht is echter geen voldoende voorwaarde, een werkende justitie die zekerheid geeft aan overeenkomsten tussen personen. Je kan mensen immers ook beroven zonder fysiek geweld. Je neemt je kast mee en doet nooit de beloofde overschrijving bvb.
Dan kleur ik persoonlijk wat buiten de libertainse lijntjes:
Er zijn grenzen nodig aan concentraties van bepaalde moleculen in de lucht. Je kan wel met rechten gaan verhandelen, maar dat op zich volstaat niet voor concentraties binnen grenzen te houden in de bewoonde wereld.
Tot slot is er nog onderwijs. Een basiskennis is voor zowat alles quasi onontbeerlijk. Dus lezen, schrijven, rekenen en wat proeven van mogelijkheden. Ik ga nu niet gaan ziften over een leerplicht die tot dan wel 12, 16, 18 of nog een andere leeftijd is, maar er is imo wel nood aan. De ondersteuning zou moeten gebeuren mbv een soort van schoolcheck. In ieder geval het principe: voor ieder kind even veel geld van overheidswege. Dit alles leidt volgens het libertaire denken onherroepelijk tot een suboptimale situatie, daar ben ik me van bewust, maar het is denk ik voor zowat iedereen ondenkbaar, of eerder: onaanvaardbaar, geworden om het recht op onderwijs te ontzeggen. Ik verzet me wel tegen het idee van gesubsidieerd hoger onderwijs. Het leidt tot een bijzonder slechte allocatie. Men doet het veelal voor die paar extra jaartjes rust of gewoon omdat si of la hen wel boeiend lijkt. Maar dat kost intussen wel handen vol geld. Rekenen en schrijven, dat heeft iedereen wel eens nodig, de geschiedenis van het Romaanse rijk tem de Middeleeuwen is toch wat minder frequent vereist.
Als iemand dat zo boeit, dat hij er dan zelf voor opdraait. Het zou het aanbod van hoger opgeleiden in ieder geval veel beter afstemmen op de noden in de maatschappij, gezien velen het achteraf zullen moeten kunnen terugverdienen.
Dit alles vereist natuurlijk realistischerwijs staatsinkomsten. Wie meer verdient, kan meer bijdragen, dat spreekt voor zich. Maar het perverse van wie meer verdient moet progressief zwaarder belast worden, alsof het een zonde is om succesvol te zijn, daar moet komaf mee gemaakt worden.
Kies een belastingsvrije schijf, tot waar er geen belastingen zijn en voor elke euro daarboven 1 vast percentage. Wie meer verdient, betaalt zo toch nog steeds meer. Intussen is er nog het feit dat maatschappijen niet erg gediend zijn met het idee dat mensen kunnen omkomen van armoede. Daarom het omgekeerde principe op de belastingsvrije som: voor elke euro die je er onder steekt krijg je een zeker % aan steun. (ook weer slechts 1 percentage) Degenen die het hier wat volgen weten intussen wel dat dit het idee is van negative income tax.
Wie bitter weinig verdient, krijgt recht evenredig meer steun, wie meer verdient, betaalt rechtevenredig meer belastingen. Op die manier is overigens ook het verschil tussen elke euro meer/minder hetzelfde en loont het dan ook ten allen tijde die ene euro meer te verdienen, wat werkloosheidsvallen etc voorkomt.
Dit moet natuurlijk samengaan met een afschaffing van minimumloon (dat enkel de armsten treft), subsidies, kindergelden, werkloosheidsuitkeringen etc.
Het idee dat zo'n bedrag je uit de armoede moet houden vind ik ook belachelijk en onrealistisch. Het moet je in leven houden, niet meer niet minder. Met het wegvallen van minimumloon creëer je overigens opportuniteiten genoeg in de vorm van zeer beperkt verlonend werk, dat helpt een toch menselijk leven te leiden voor het merendeel. (en door het belastingssysteem wordt men ook niet gestraft om zo'n werk aan te nemen)
Again, volgens de libertaire redeneringen is dit suboptimaal en zelfs een schending van het non-agression principle. Maar er zijn nu eenmaal grenzen aan wat mensen aanvaarden.
Al bij al is dit nog steeds een vrij extreme visie en eentje die echt de optimale context zou nodig hebben om ooit maar een kans te hebben om tot stand te komen. Tegelijk bevindt ze zich echter dicht bij het libertaire ideaal, maar houdt ze rekening met een paar van de voornaamste mentale grenzen die mensen hebben. De uitzonderingen op het ideaal zijn ook echter de zwaktes, omdat ze door sluwe personen altijd gebruikt kunnen worden om meer macht naar de staat toe te trekken.
Er zullen nu ongetwijfeld mensen zijn die op speciale gevallen willen wijzen: blinden, mentaal gehandicapten etc. Ik wil er hier op wijzen dat een uniforme aanpak hier gewoon vaak heel moeilijk is en dat compassie niet komt van een anonieme ambtenaar. Alle mensen zijn slecht, maar de meeste mensen zijn ook goed. Het is die combinatie die voor al het socialistisch gedoe zorgt imo: we zien onrechtvaardigheden en willen die veranderd zien (goed), maar tegelijk denken velen van: jamaar, ik niet hoor, ik heb al genoeg lasten om mezelf mee bezig te houden, laat de overheid dat maar doen (slecht).
De praktijk bewijst gelukkig dat er ook mensen zijn die zelf tot de actie overgaan, geld geven aan goede doelen, vrijwilligerswerk ondernemen, een speciaal geval wat onder hun hoede nemen etc. Dit zijn allemaal gevallen van mensen die dan wel direct begaan zijn, vaak direct met de personen met moeilijkheden in contact komen en dus wel voor de meeste gevallen een concreet idee hebben van hoe het zit en wat er kan gebeuren. Zelfs met minder monetaire middelen, heeft zo'n aanpak een veel menselijkere kant en een efficiëntere inzet van die middelen. Het vereist wel een verandering in de mindset van al onze lasten af te schuiven op de overheid (waarbij men al eens vergeet dat ze toch zo deels op u terugkomen en ge er nog ontelbare lasten van anderen bijkrijgt die op datzelfde idee kwamen) naar een mindset waarin mensen voor zichzelf opkomen en hun rechtvaardigheidsgevoel niet meer simpel kunnen sussen via een big brother, maar waar het wel hun eigen actie vereist.
)
(heb wel al eens een discussie over het idee willen starten, welke landen er in deze wereld nog stabiliteit en relatief veel vrijheid bieden)
), echt wel tof spel 
