Ik begrijp niet juist waar je naarheen wilt, maar als je bedoelt dat de onterecht gestigmatiseerden hun neefjes en broertjes moeten tot de orde roepen, dan twijfel ik er niet aan dat ze dat doen. Alleen als jouw familielid de criminele toer opgaat, desondanks de vele uitvallen gericht naar hem binnen jouw familie, ben je het jezelf voor je eigen geestelijk welzijn verplicht om op den duur je handen er van af te trekken. Welbedoelende familieleden zijn nog steeds geen gekwalificeerde maatschappelijk werkers, psychologen, wonderdokters, ... Quasi iedereen heeft binnen z'n familie waarschijnlijk wel iemand die het totaal verkeerde pad is opgegaan. Moeten jij en je familie zich dan na het oneindig aantal pogingen om die persoon wat gezond verstand in te praten, persoonlijk schuldig voelen?
Als je eerder bedoelt waarom diegenen die onterecht gestigmatiseerd worden hierover niet klagen, dan lijkt het me duidelijk dat diegenen die niet het criminele pad opgaan en wel keihard werken gewoonweg vaak hun mond niet durven opendoen, omdat ze dan anders het verwijt naar hun hoofd krijgen geslingerd dat ze hun voetjes laten hangen of de mogelijke discriminatie en racisme overdrijven. Dan nog liever zwijgen, want ze hebben het al moeilijk genoeg, aangezien ze dubbel zo hard moeten werken voor iets te bereiken. Dat neemt natuurlijk niet weg dat ze dit idd ondervinden en dat die situatie eerlijk gezegd niet correct is.
