Archief - Jupiler Pro League 2009-2010 - deel 7

ANDERLECHT - Hoe Boussoufa profiteerde van een injectie van creativiteit Dat Romelu Lukaku een hoofdrol opeiste in de 30ste titel van Anderlecht verwondert u wellicht niet, maar ook Cheikhou Kouyaté toonde zich van onschatbare waarde. Wij leggen u uit waarom deze twee jonge wonderkinderen het sprookje van Anderlecht bepaalden.
Toen Anderlecht vorig jaar de titel verspeelde in de testmatchen tegen Standard schreef deze krant dat paars-wit nood had aan een Milan Jovanovic en een Bryan Ruiz om nog eens kampioen te spelen. Met een Jovanovic bedoelden we een explosief type die in elke match weegt op een verdediging en altijd goals maakt. Met een Ruiz bedoelden we een uitermate creatieve voetballer.

Zonder grote transfers te doen vond Anderlecht beide types dit jaar in eigen rangen. De ontbolstering van Romelu Lukaku was een godsgeschenk. In het jaar waarin Nicolas Frutos er om medische redenen mee kapte en Tom De Sutter lange tijd de weg naar de goal zocht, woog Romelu Lukaku op de verdediging en scoorde hij aan de lopende band. Naast het veld is Lukaku niet zo'n explosief kruitvat als Jovanovic, maar tussen de lijnen zorgt hij minstens voor even veel vuurwerk. Zijn bijdrage aan de titel kan dan ook niet onderschat worden.

Dat Anderlecht ook een Bryan Ruiz vond is eigenlijk te wijten aan Cheikhou Kouyaté. Het is door de inbreng van de jonge Senegalees dat vooral Lucas Biglia zijn creatieve duivels kon ontbinden en ook Mbark Boussoufa dubbele cijfers qua assists en goals kan voorleggen. Boussoufa en Biglia samen zijn beter dan Ruiz, maar zonder Kouyaté was het er wellicht niet uitgekomen.

Het is een verhaal dat Jan Polak niet graag zal lezen en de kruisbandenblessure die hij opliep tegen Standard was erg, maar het heeft Anderlecht ook enigszins bevrijd.

Als Polak en Biglia samen op het paars-witte middenveld spelen dan willen ze beiden de patron zijn. Twee alfa-mannetjes: dat zorgt meestal voor problemen. De ervaren Tsjechische international dringt de Argentijn dan meestal weg, waardoor Biglia's kwaliteiten minder tot uiting komen en hij zich meestal beperkt tot ballen recupereren. Met zijn fysieke kwaliteiten toonde Polak zich in het verleden wel al de motor van Anderlecht, maar hij heeft niet de finesse van zijn blonde ploegmaat.

De jonge Kouyaté is dan weer heel nederig en leergierig. Toen hij in het team kwam ging hij volledig in dienst spelen van Biglia en qua fysiek moet hij niet veel onderdoen voor Polak. Daardoor viel er een last van Biglia's schuchtere schouders, kon hij hoger gaan voetballen en veel meer de fijnbesnaarde lijnen gaan uitzetten. Boussoufa, Lukaku, Legear en Suarez profiteerden op hun beurt van deze injectie van creativiteit.

De dertigste titel van Anderlecht is dus eigenlijk het sprookje van twee wonderkinderen: Lukaku en Kouyaté. Jan Polak is echter bijna weer fit en zal vechten voor zijn plaats in het team. Wordt hij de boze wolf voor Kouyaté? Benieuwd ook hoe Ariël Jacobs, die dit jaar zijn team heel evenwichtig maakte, dat volgend seizoen gaat aanpakken zonder aan de balans in het elftal te tarten. Maar dat zal nu het verste van de paars-witte zorgen. Laat Anderlecht nu vooral maar genieten van de titel.