Zelf ben ik van mening dat de zwaarste jaren van opoffering deze in de jeugd zijn, wanneer men net als iedereen naar't school gaat en 's avonds moet studeren, maar ook nog eens trainen en vooral niet uitgaan. Iets vroeger volwassen zijn dan de leeftijdsgenootjes mss zelfs. (Of zeer goed omringd en mss zelfs een beetje bevoordeeld zijn zoals Kim Clijsters het geluk kende). Maar je moet het evengoed wel zelf doen en eens die leeftijd of een carriere goed en wel bereikt is valt het allemaal wel mee

. Het moeillijkste is nog dat men op jonge leeftijd niet weet of de opofferingen wel zullen lonen. Dat zijn op die leeftijd soms moeillijke volhardingen, zeker wanneer men der kwasie alleen voor staat of met weinig steun werkt.
Aan de top geraken is een ding, er blijven is nog wat anders..., maar dat heeft niet enkel met hard werken te maken denk ik, evenzeer met persoonlijke ambitie. Wil. En als de carriere goed loont zal weten waarom men wat doet ook snel een pak makkelijker gaan dan wanneer men 15 jaar is veronderstel ik.
De meeste bewondering heb ik dan nog voor semi profs, mensen die overdag gaan werken en 's avonds keihard trainen om zichzelf te meten met de allerbesten. Heel veel respect voor.