Boonen laat massasprints voortaan voor wat ze zijn
door Ad Pertijs. woensdag 15 april 2009 | 08:47 | Laatst bijgewerkt op: woensdag 15 april 2009 | 08:48
Tekstgrootte
Tom Boonen. ANP
RETIE - De linker onderarm van Tom Boonen vertoont nog altijd de pijn van Parijs-Roubaix. Een val bracht hem afgelopen zondag aan het twijfelen, maar in de finale bleek niemand zijn wiel te kunnen volgen.
"Ik voel me uitgeput", zei Boonen gisteren in Retie tijdens een ontmoeting met de pers. "Je bent ook na de Ronde van Vlaanderen uitgeput, maar in Parijs-Roubaix krijg je er de gehele dag een pak rammel overheen."
De tevredenheid overheerst uiteraard bij Boonen. Of hij opgelucht is? Hij haalt er de schouders bij op. "Ik weet dat zolang ik in het voorjaar een van mijn drie grote klassiekers (Milaan-Sanremo, Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, red.) win, niemand gaat zeuren. Maar dat bezorgt me geen extra druk of zo. Ik loop lang genoeg mee om alles te kunnen relativeren."
Zoals hij evenmin ondersteboven is van opmerkingen als zou hij de koers hebben gewonnen omdat anderen vielen. "Volgens mij gingen ze gewoon te hard door de bocht. Een bolle kasseiweg kun je gebruiken als kombocht, maar niet als je hem voorbij het midden pakt. Dan vlieg je er uit."
Lessen van een specialist, die vooral met trots terugkijkt op het feit dat hij in de finale in een lijf-aan-lijf-gevecht Pozzato van zich afschudde. "Ik heb er heel diep voor moeten gaan. Mijn benen liepen vol melkzuur, mijn longen kregen geen lucht meer, mijn kop zat vol met zever en aan de finish moest ik overgeven."
Uitgeput of niet, vandaag wacht voor de Vlaamse volksheld de volgende klus: de Scheldeprijs. Een vlakke koers ten noorden van Antwerpen, met hier en daar wat kasseien en meestal een massasprint als afsluiting in finishplaats Schoten. "Ach, zo'n koers kan er altijd nog wel bij."
Na vandaag gaat Boonen immers op verlof om eind mei weer eens richting de Tour te gaan werken. "De Amstel Gold Race of Luik-Bastenaken-Luik zal ik nooit rijden. Waarom nu nog in iets onbekends stappen en al mijn zekerheden laten vallen. Het zijn niet alleen mijn zekerheden, maar ook die van de ploeg."
Boonen is pas 28 jaar. Heeft hij geen nieuwe uitdagingen nodig om het zware werk mentaal draagbaar te houden? "Ik merk juist dat dit me jaar na jaar steeds beter afgaat. Er is niks groter dan waar ik nu mee bezig ben. Ik richt me op de voorjaarsklassiekers, op de sprints en de groene trui in de Tour en op het WK. Er zijn simpelweg geen nieuwe wegen meer voor mij om te ontdekken."
Ligt het gevaar van de verzadiging dan niet op de loer? "Ook ik dacht vroeger dat je voldaan zou raken, maar dat is niet zo. Het verhaal wordt anders, maar wel beter. Je gaat alles veel beter inschatten. Van je tegenstanders tot zelfs de tussenstukken. Alle bagage die ik de afgelopen jaren heb verzameld, ga ik nu niet meer wegsmijten. Het is allemaal gratis info die je een volgende keer meekrijgt."
In plaats van nieuwe wegen te zoeken, denkt Boonen er eerder aan om oude paden te verlaten. Hij meent op een punt te zijn aanbeland waar hij niet langer zin heeft in de massasprints. "Alleen de mannen die niks anders hadden dan hun sprint zijn er ook op latere leeftijd mee doorgegaan. Mannen als Cipollini en Petacchi. Dat geldt dus niet voor mij. Ik merk dat de trainingen voor de klassiekers zo veel harder zijn geworden dat mijn sprint er van afzwakt."
Hij zegt vaak simpelweg de tijd niet gehad te hebben om met de ploeg te werken aan de massasprint. "Weet je dat ik niet eens de tijd heb om koersen van mezelf terug te zien op een video of dvd?"
Ik persoonlijk wil Valverde nog eens een triple zien behalen.
