Archief - Asociaal

YOoo

kzit eigenlijk met een probleem waar ik zelf hard aan moet werken maar waar ik gewoon even over wil praten.

Ik weet gewoon van mezelf dat ik vrij associaal kan overkomen maar dat is helemaal niet de bedoeling.

Ik werk nu sinds 4 maanden op een bedrijf en in het begin was iedereen echt heel vriendelijk maar laatste tijd zijn ze echt onvriendelijk aan het worden en dat ligt voornamelijk aan het feit dat ik vrij associaal ben denk ik. Ik ben nu eenmaal niet de vlotte prater en ik probeer af en toe wel eens een gesprek aan te knopen maar dat in gang houden is voor mij echt een superzware opgave.
En ik wil er echt wel aan werken maar weet niet meteen hoe, want ik besef ook wel dat dit echt een echte 'handicap' aan het worden is.

Maar als ik bij vrienden ben (wanneer de groep niet te groot is) dan ben ik best wel een vlotte prater.

T'is niet echt iets om over te discussieren maar ik wou dees gewoon even kwijt.

Had ik ook, heb ik soms nog, maar het is al véél verbeterd.
De reden was dat ik de weg uitging van de typische nerd... eten, slapen, gamen, films kijken, studeren, slapen
Uitgaan was niks voor mij.
Het begon te erg te worden vond ik, ik zag dat ik m'n ouders telkens opnieuw ontgoochelde toen ze vroegen of ik mee ging naar ergens en telkens antwoordde met "nee, geen zin", om daarna nog een film te herbekijken of nog maar eens te gaan gamen.
Een paar jaar geleden ben ik daar sterk in gaan minderen, meer beginnen uitgaan, een volledig nieuwe vriendenkring opgebouwd, en die begrepen vanwaar ik kwam, vroegen mij mee uit, als ik dan eens echt geen zin had (gewoon geen zin, niet omdat ik wou gamen ofzo), dan sleurden ze me quasi mee.

Nu heb ik het soms nog moeilijk om zo tegen vreemden te gaan praten, weet nooit over wat. Maar het socialiseren is al veel bijgeschaafd, en ik ben dolgelukkig dat ik dat enkele jaren geleden ingezien heb dat ik de verkeerde kant uitging

Ik weet niet hoeveel mijn situatie overeenkomt met de jouwe, maar ik zou zeggen: ga gewoon uit, praat tegen vreemden, hoe moeilijk het ook is.
Niet afvragen van "oei, wat moet ik nu zeggen? wat is een geschikt onderwerp?"... Gewoon praten, niet lullen gelijk een visverkoper, maar gewoon praten met de mensen.
Als het niet lukt, niet mee inzitten, de kans is heel groot dat je die persoon nooit meer tegenkomt. En tenslotte is het weer een ervaring bij

Minder nadenken, meer doen.

my $0.02

Ik zit in 't eerste jaar op de univ en ik spreek amper tegen mensen. Ik weet simpelweg niet wat ik ertegen moet zeggen. Als ik dan eens een gesprekje aanknoop stopt het na drie zinnen of zo. Ik ben ook niet echt geïnteresseerd in wat ze vorig jaar studeerden of wat hun hobby's zijn of wat dan ook. De enigen waartegen ik in feite af en toe iets zeg, zijn de mensen met wie ik een paper moet maken en dat gaat wel redelijk, maar toch.

Ik voel ook totaal geen verbintenis met de andere studenten, ondanks we hetzelfde studeren. En met 500 man op elkaar gepakt in een aula maakt het nog erger natuurlijk.

In het jeugdhuis ben ik dan wel weer sociaal, maar 'k zou toch ook liever wat beter gedijen in de univ.

Hoe meer mensen je kent hoe beter vind ik persoonlijk. Je weet nooit waarvoor je ze kunt gebruiken. Gewoon beginnen praten over je interesses ofzo tegen die mensen. Er zal altijd wel iets zijn dat jullie gemeen hebben.

Ik wist vroeger nooit waarover ik moest beginnen praten...Misschien heb jij ook dit probleem?

Naughty dog zei:

Ik wist vroeger nooit waarover ik moest beginnen praten...Misschien heb jij ook dit probleem?

Klik om te vergroten...

Ik denk dat dit het grootste probleem is. Ook niet kunnen zeveren enzo.

kzou het vreemd vinden dat uw collega's onvriendelijk tegen u doen puur omdat ge een stiller persoon zijt (nuja tenzij uw asociaal zijn zich uit in de verkeerde opmerkingen die misverstaan worden, maar die dingen zijn dan weer makkelijk uit te klaren, toch makkelijker dan zomaar ne socialen pé te worden)

anyway zo enorm lang moet ge toch niet praten met uw collega's, als ge hier en daar een klapke doet verbetert da normaal gezien vanzelf wel
en iedereen kan hier advies geven maar dat kan evengoed niet helpen voor u
ik moet bv al niet meer beginnen uitgaan want ik haat het en elke keer ik het doe beklaag ik het mij en meer of mindere mate maakt mij niet echt socialer, eerder ongelukkig ^^, en het is ook veel wat ge uitstraalt, ik kan heel spontaan zijn en babbelig zeker met vrienden maa rik ben blijkbaar niet het type waar ge spontaan regelmatig mee contact houdt als ge elkaar niet mer zo vaak ziet (zal wel aan mij liggen ook ^^) en wat ge uitstraalt vind ik nu eenmaal heel moeilijk om in te zien/ te begrijpen en te veranderen

Praat over de omstandigheden op het moment zelf. Tis wat ik meestal doe als ik niet weet wat zeggen
Lees de krant eens of bekijk het nieuws en ge hebt al genoeg onderwerpen

Het is heel simpel:

Ben je associaal? Ben je daar tevreden over? Verander dan niets. Ben je er niet tevreden over? Verander dan. Ikzelf ben uit nature ook associaal, maar ik word wel gedwongen om sociaal te zijn omdat mensen altijd met mij eerst contact opzoeken, waarna ik vriendelijk ook een gesprek begin. Uiteindelijk zijn de gesprekken die je voert met iemand die je niet kent bijna altijd pure bullshit. Je ondergaat ze omdat je vriendelijk wil zijn, of misschien omdat je hen juist beter wil leren kennen. En als je dan mensen beter leert kennen, kan je échte gesprekken voeren en over iets discussiëren en gedachten uitwisselen ipv het standaard-gezeik van mensen die je nog niet kent : "Ja,amai, wat een kloteweer vandaag." "Godverdomme, dat wijf is lekker seg." blablablabla... reinste bullshit ^2. Daarom dat ik associaal ben: de communicatie slaagt meestal op niets. Op school moet ik elke dag met misschien 40 mensen bullshitgesprekken aangaan, en met 2 goede.

Onvriendelijk doen tegen iemand , omdat hij niet echt veel zegt , is gewoonweg belachelijk en puberaal gedoe. Als je zelf geen behoefte hebt om met mensen te spreken , dan moeten die dat maar accepteren.
Ik persoonlijk heb veel minder last van mensen die stil zijn , dan met mensen die geen 5 secs zwijgen en waar alleen maar bullshit uitkomt.
Als je van je eigen vindt dat je echt te stil bent en het sociaal contact met mensen mist , dan moet je er idd iets aan veranderen. Oefening baart kunst in dit geval.

Op het einde van mijn stage dit jaar, kreeg ik te horen van mijn begeleidster dat ik iets meer communicatief moet zijn. Ik werkte daar als communicatie-assistent maar ik was eigenlijk niet zo erg sociaal bezig. Ik heb haar advies gevolgd en gedraag mij nu ook veel socialer. Als ik bvb bij de kapper zit en er zitten nog mensen begin ik altijd een klapke te slaan, of als ik in de broodjeszaak sta te wachten terwijl ze mijn broodje klaarmaken, begin ik ook nog vlug wat te zeveren. Het gaat meestal over banale dingen zoals het weer of het drukke verkeer, maar zo begint dat eh. Tis nu niet dat ik van nature een associaal type ben hoor. Maar die commentaar van mijn stagebegeleidster heb ik serieus genomen en nu ben ik een pak opener tov de buitenwereld. Alle remmen los voor mij. En zeker op professioneel vlak loont het om toch iets socialer te zijn. Netwerken is toch wel belangrijk in het bedrijfswereld en oa ook in de sector waar ik in zit.

@ Boogje: qua karakter was ik vroeger (als klein kind dan) heel erg verlegen en ook associaal. Dat is met de jaren ferm verminderd. Ik kan mij wel vinden in u punt over bullshitgesprekken. Zo dacht ik er lange tijd ook over. Waarom mijn moeite steken in banale gesprekken? Tis de moeite nie waard. Maar ge moet dat allemaal zo negatief niet bekijken. Ik solliciteer nu volop voor een job als communicatie-assistent, en ja, ik moest toch wel mijn gesloten mentaliteit wat veranderen, want als communicatie-assistent moet ge nu eenmaal veel communiceren met iedereen. Ik geniet er nu wel van om zo sociaal te zijn. Mja, kweet nie, ik ben nu veel vrolijker dan vroeger ook.

Assertiviteitstrainig? Het kan helpen.

Probeer gewoon zoals de meeste hier al gezegd hebben een gesprek aan te gaan als je ff niet weet wat doen, waarover maakt echt niet uit. Als je ni weet over welk onderwerp je moet beginnen probeer dan iets uit de actualiteit ofzo. Als er iemand naast je aan de bureau zit en dan zal die af en toe met iemand anders een gesprek hebben, probeer in te pikken op één van die onderwerpen of weet ik veel wat. De éérste stap is moeilijk maar mits wat oefening is het echt piece of cake.

Dat mensen je anders gaan behandelen (bv minder snel enthousiast zijn om een babbel te starten), ok, maar dat ze je onvriendelijk gaan behandelen zegt meer over die mensen dan over jou. Maar veel hangt dikwijls ook samen met je houding/lichaamstaal. Als mensen je voorbij lopen of aan je bureau staan ofzo, kijk hen wat langer dan normaal in de ogen, glimlach, ... daardoor gaan mensen je ook vlugger aanspreken.

Maar het is zeker iets dat de moeite waard is om aan te werken, zeker met het oog op promotie en teamwork o.i.d.

Ik had vroeger hetzelfde "probleem". Ik zei ook bijna niks in grote groepen of tegen mensen die ik niet goed ken. Ik ben voor mijn asociaalheid nog naar de psycholoog gegaan, maar dat verslechterde de situatie in mijn geval. Ondertussen is alles vanzelf veel verbeterd doordat ik nu in Gent zit en met veel meer mensen omga. Dus een psycholoog ofzo is niet altijd een oplossing ondanks wat sommige mensen denken. Het hangt allemaal van jezelf af. Als je wil veranderen, dan moet je daar zelf voor zorgen.

switchblade zei:

Nu heb ik het soms nog moeilijk om zo tegen vreemden te gaan praten, weet nooit over wat. Maar het socialiseren is al veel bijgeschaafd, en ik ben dolgelukkig dat ik dat enkele jaren geleden ingezien heb dat ik de verkeerde kant uitging

Klik om te vergroten...

ik ben ook veel verbeterd op dat vlak! paste vroeger namelijk ook volledig in het associale profiel, nu doe ik meer mn best om een gesprek aan te gaan (cliché mss, maar tegen vreemden praten over het weer en dergelijke meer helpt wel om u wa socialer te maken ze )

nu ga ik al rapper es een praatje slaan aan een kassa, tankstation, tegen de cafébaas of weetikveel... en op u werk is da een goe begin om iemand beter te leren kennen

ben ook veel vlotter in de omgang geworden met meiskes, maar met mensen dak ken van vroeger blijft er wa die spanning (en vooroordelen over me zeker) hangen. nuja keb gin schoon verleden

Ik ben ook zo hoor,gamen,slapen,eten soms zuipen ga soms weg maar ook ni veel.

En als uw collega's zo doen tegen u omdat ge ne stille zijt dan ist wel al heel erg gesteld met hun niks van aantrekken tleven is al kort genoeg als ge u nog met zone zever moet bezighouden.

Ni vergeten er lopen ook veel rotzakke rond op de wereld dus miss ook op uw werk.

Probeer gewoon wat meer te doen zoals ik soms ik ga alleen naar het stad wat rondkijken pinke drinken.(en soms met vrienden weg discotheken wel ni meer muziek staat te luid en saai ook nog is

wiseguy4 zei:

En als uw collega's zo doen tegen u omdat ge ne stille zijt dan ist wel al heel erg gesteld met hun niks van aantrekken tleven is al kort genoeg als ge u nog met zone zever moet bezighouden.

Klik om te vergroten...

is toch nogal menselijk als ge ni deftig me elkaar kunt converseren dat ge uiteindelijk heel afstandelijk blijft...

¨$^µù^§èçà#&&² zei:

Ik voel ook totaal geen verbintenis met de andere studenten, ondanks we hetzelfde studeren. En met 500 man op elkaar gepakt in een aula maakt het nog erger natuurlijk.

Klik om te vergroten...

Als het een troost mag zijn, ik heb hetzelfde voor. Om één of andere reden liggen de meeste studenten mij niet.

Daar zijn ze allemaal net iets te keurig en te braaf voor. Ik mijd zowat alle 'studentikoze' gebeurtenissen. Niet dat ik de doorsnee student haat, maar het is gewoon mijn type vriend(inn)en niet. Ik heb al genoeg vrienden en vriendinnen buiten school. Maar soit, ik ga dan ook naar univ om iets te leren, niet om vrienden te maken.

Ik ken in de les wel wat mensen, maar da's doorgaans enkel omdat ik toch nog betrokken wil blijven bij de lessen.

@topicstarter & andere:
Sociaal zijn is veel meer dan praten. Het is een houding, een gedrag. Het is rekening houden met mensen, empathisch zijn. Mss moet je proberen je meer in te leven in andere mensen? Dan ga je automatisch meer hebben om over te praten.

Ik praat tegenwoordig veel meer dan vroeger, maar ik vind van mezelf dat ik veel asocialer ben geworden. 't Is niet omdat je veel zegt dat je sociaal bent. Teveel praten kan nogal egocentrisch overkomen. Op de juiste moment iets zeggen, da's de kunst.

Ik was ook niet het type dat iemand vreemd zou aanspreken, of gesprekken zou starten. Maar dit is eigenlijk fel verandert eens dat ik op kot ging. Ik kende niemand, dusja, ik kon niet anders .
Banale gesprekken vind ik ook soms belachelijk, maar sommige mensen kunnen echt niet tegen een minuut stilte, waar ik mij soms aan opjaag. Stilte kan toch geen kwaad, behalve als je mssch uitgaat bij een vriendin/vriend of zo, zijn stiltes niet altijd aangenaam .

U zelf beginnen forceren voor uit te gaan, gaat niet echt veel helpen denk ik. Want dat gaat het wrs een lange saaie nacht worden.

Maar zoals al gezegd, als die mensen beginnen onvriendelijk te doen, dan zegt het meer over hen dan jouw. Ik zou dan al zeker geen moeite meer doen om iets te zeggen.
Mja, idd gewoon eens knikken als ze voorbij komen, een 'goededag'/glimlach/banaal zinnetje,... Niet naar de grond staren als ze voorbijlopen .

Op hogeschool heb ik zo mijn vaste 'klik', ik ken ook een deel anderen waar ik ook eens bij spreek, eventueel eens bij uitga. Maar dat is zoals je 100 kennissen kunt hebben, maar echte vrienden/vriendinnen maar op één hand kunt tellen.

LiL_$ainT zei:

Maar dat is zoals je 100 kennissen kunt hebben, maar echte vrienden/vriendinnen maar op één hand kunt tellen.

Klik om te vergroten...

Idd, de gemiddelde mens heeft 3,85 vrienden

naja, ik ben ook zo'n stille persoon.
Na 1jaar hogeschool heb ik nog altijd geen maten in m'n klas.

Allez, wel 1ne gast waar ge zo geregeld eens zo'n brol conversatie mee voert, dan zijn er nog die waar je enkel tegen spreekt in de examenperiode om eens te weten hoe het bij hen ging fzo.

Nu, die mensen uit m'n klas interesseren me ook gewoon niet.
'k heb m'n maten uit het middelbaar enja.

Allez, ik heb het zo al moeilijk om tegen mensen da'k nie ken te zeveren ofzo.
Bij de kapper ofzo zeg ik ook nooit meer da het hoogst noodzakelijke.

Sommige mensen zijn gewoon redelijk stil zeker.

Nen conversatie beginnen is voor mij meestal niet moeilijk, maar die in gang houden is een ander paar mouwen.

Maar over't algemeen heb ik dan ook een hekel aan zo van die gesprekjes puur om de stilte op te vullen ofz.

Als ik iets te zeggen heb zeggek dat wel, maar voor de rest zwijg ik dus.

Niks mis mee, 't is enkel kut als je dan vb. een ganse dag les hebt dat ge zo 1,5u alleen zit te eten.

Allez, in de 'eetruimte' hebbek dan gelijk altijd het gevoel dat ze allemaal naar mij zitten kijken fzo.

De oplossing was dan ook simpel: gewoon naar't station gaan eten.
Daar zitten er genoeg mensen alleen die hun trein moeten hebben fzo dus dan valt dat niet op imo.

Enige nadeel aan't feit da'k niet teveel zeg tegen m'n medestudenten is dat ge altijd als laatste overblijft als er groepswerkjes zijn, gelukkig hebben wij dat niet veel.