Archief - Asociaal

Den Freddie zei:

naja, ik ben ook zo'n stille persoon.
Na 1jaar hogeschool heb ik nog altijd geen maten in m'n klas.

Allez, wel 1ne gast waar ge zo geregeld eens zo'n brol conversatie mee voert, dan zijn er nog die waar je enkel tegen spreekt in de examenperiode om eens te weten hoe het bij hen ging fzo.

Nu, die mensen uit m'n klas interesseren me ook gewoon niet.
'k heb m'n maten uit het middelbaar enja.

Allez, ik heb het zo al moeilijk om tegen mensen da'k nie ken te zeveren ofzo.
Bij de kapper ofzo zeg ik ook nooit meer da het hoogst noodzakelijke.

Sommige mensen zijn gewoon redelijk stil zeker.

Nen conversatie beginnen is voor mij meestal niet moeilijk, maar die in gang houden is een ander paar mouwen.

Maar over't algemeen heb ik dan ook een hekel aan zo van die gesprekjes puur om de stilte op te vullen ofz.

Als ik iets te zeggen heb zeggek dat wel, maar voor de rest zwijg ik dus.

Niks mis mee, 't is enkel kut als je dan vb. een ganse dag les hebt dat ge zo 1,5u alleen zit te eten.

Allez, in de 'eetruimte' hebbek dan gelijk altijd het gevoel dat ze allemaal naar mij zitten kijken fzo.

De oplossing was dan ook simpel: gewoon naar't station gaan eten.
Daar zitten er genoeg mensen alleen die hun trein moeten hebben fzo dus dan valt dat niet op imo.

Enige nadeel aan't feit da'k niet teveel zeg tegen m'n medestudenten is dat ge altijd als laatste overblijft als er groepswerkjes zijn, gelukkig hebben wij dat niet veel.

Klik om te vergroten...

Wow, klinkt serieus maar ik heb precies hetzelfde probleem. Heb wel het geluk dat een goeie maat vant middelbaar bij mij zit. Vrienden maken was in het middelbaar veel makkelijker, dan had ge een kleinere groep en zat ge nog verplicht bij mensen in de speeltijd. Nu is iedereen vrij te gaan waar hij wil, en ik kan nu toch moeilijk een groepje stalken tot ik daar aanvaard wordt

spray-bunny zei:

Als het een troost mag zijn, ik heb hetzelfde voor. Om één of andere reden liggen de meeste studenten mij niet.

Daar zijn ze allemaal net iets te keurig en te braaf voor. Ik mijd zowat alle 'studentikoze' gebeurtenissen. Niet dat ik de doorsnee student haat, maar het is gewoon mijn type vriend(inn)en niet. Ik heb al genoeg vrienden en vriendinnen buiten school.

Ik ken in de les wel wat mensen, maar da's doorgaans enkel omdat ik toch nog betrokken wil blijven bij de lessen.

@topicstarter & andere:
Sociaal zijn is veel meer dan praten. Het is een houding, een gedrag. Het is rekening houden met mensen, empathisch zijn.

Ik praat tegenwoordig veel meer dan vroeger, maar ik vind van mezelf dat ik veel asocialer ben geworden.

Klik om te vergroten...

Kan ik me grotendeels in vinden. Behalve dan dat ik andere studenten niet te braaf of te keurig vind, maar eerder irritant. Sommigen omdat ze hun studies te ernstig nemen - op het belachelijk af, anderen omdat ze alleen maar kunnen zeiken over "feesjuhs" of weet ik veel welke andere banaliteit.

Stabby zei:

Wow, klinkt serieus maar ik heb precies hetzelfde probleem. Heb wel het geluk dat een goeie maat vant middelbaar bij mij zit. Vrienden maken was in het middelbaar veel makkelijker, dan had ge een kleinere groep en zat ge nog verplicht bij mensen in de speeltijd. Nu is iedereen vrij te gaan waar hij wil, en ik kan nu toch moeilijk een groepje stalken tot ik daar aanvaard wordt

Klik om te vergroten...

bwaja, serieus...

Die mensen uit m'n klas staan me gewoon niet aan.

- paar attention whores
- paar strevers
- paar gewone gasten

that's it.

Allezja, overlaatst las er iemand in de Metro dat Mathilde zwanger was.
Zegt er een gast 'ja, die kweken....'
Hij ziet dat er niemand luistert, wacht dus en zegt noch eens van 'ja, die kweken gelijk konijnen'.

I mean, fucking attention whore.

Soit, nog 1,5 j te gaan, diploma binnenhalen en een toffe job zoeken.
Dan kunnen al die 'medestudenten' me gestolen worden.

edit: @ ulixes: ja, hier is't ook zowat.

Nu, 'k heb m'n maten uit het middelbaar, en met 2-3 goeie maten doen we geregeld wel eens een cinematje, of een fuifje, of eens gaan bowlen ofzo.
(allez, ook om de maand of om de 2 maand ma kom, 'k ben nooit een grote uitgaander geweest).

Ik krijg ookal het schijt van die types die je dikwijls tegenkomt op fuiven met zo'n houding van "i'm the man"

spray-bunny zei:

Als het een troost mag zijn, ik heb hetzelfde voor. Om één of andere reden liggen de meeste studenten mij niet.

Daar zijn ze allemaal net iets te keurig en te braaf voor. Ik mijd zowat alle 'studentikoze' gebeurtenissen. Niet dat ik de doorsnee student haat, maar het is gewoon mijn type vriend(inn)en niet. Ik heb al genoeg vrienden en vriendinnen buiten school. Maar soit, ik ga dan ook naar univ om iets te leren, niet om vrienden te maken.

Ik ken in de les wel wat mensen, maar da's doorgaans enkel omdat ik toch nog betrokken wil blijven bij de lessen.

Klik om te vergroten...

Boh, genoeg vrienden buiten school... Ik zou het niet erg vinden om nog een goeie vriend erbij te krijgen. Ik ben tevreden met mijn vriendenkring, maar ik zou in feite graag iemand kennen die zowat een zielsverwant is, die op veel vlakken dezelfde mening heeft, waar je uren hoogstaande discussies mee kan voeren en waarmee je je interesses kan delen. Ik heb goeie vrienden, maar zo iemand ken ik niet echt. Ik heb iets te veel het gevoel dat ik een buitenbeentje ben, dat er niet veel mensen zijn 'van mijn soort', die dezelfde normen en waarden hebben. En die paar mensen gaan zoeken tussen 500 man... ach ja.

Ik ga ook naar de univ om bij te leren (eigenlijk om een diploma te halen, want bijleren doe ik liever op mijn eigen manier dan het reproduceren dat je op de univ doet), maar in tegenstelling tot jou ken ik niet echt mensen, behalve de mensen waarmee ik een paper schrijf. Maar die hebben allen hun eigen vrienden daar, en ik heb geen zin om me daarbij te 'integreren'. Tijdens de lessen ga ik er niet bij zitten.

Ik heb trouwens de indruk dat deze thread meer 'problem sharing' geworden is dan 'problem solving' .

@ Den Freddie, ooit al gedacht dat je later in je beroepsleven in dezelfde situatie kan terechtkomen als op u school? Dat je dan ook alleen in de bedrijfsrestaurant zit, zoals TS? In mijn studentenleven had ik 3 goeie maten gemaakt en doorheen heel mijn periode daar zaten wij altijd bij elkaar. Voor de rest trok ik mij niet te veel aan van de medestudenten. Ik keek al uit om aan de slag te gaan in een bedrijf en nieuwe mensen te leren kennen. Pff, na 2 weken aant werk zat ik nog steeds alleen in het bedrijfsrestaurant te eten. ad: Mijn collega's gingen ofwel buiten gaan eten, ofwel bleven ze aan hun bureau eten. En ja, er zat een goeie 200 man in da restaurant die ik nie eens kende. Khad toen ook altijd het gevoel dat iedereen naar mij zat te kijken.

Ge zijt ne stille persoon, net zoals ik, dus kan ik enkel aanraden om wat meer uit u schelp te komen. Allez, tenminste als je gaat werken. Als je niet gaat socializen, dan laten ze u na een tijdje gewoon links liggen. Kheb het zelf ondervonden toen ik voor het eerst aan de slag ging. Kwas het na een goeie 2 weken wel beu om telkens alleen te moeten gaan eten, dus heb ik es aan een collega gevraagd ofdat ik niet met haar mocht meegaan 's middags. En via haar kwam ik dan in contact met andere mensen van het bedrijf, en sindsdien moest ik nooit meer alleen eten. Toen zag ik altijd wel iemand zitten, die ik kende. Een beetje assertiviteit is toch wel de oplossing in zo een situaties. Ge moet tenslotte heel wat tijd doorbrengen met u collega's , dus een beetje socializen kan zeker geen kwaad.

Zit nu m'n 2e jaar hogeschool en heb ook nog geen enkele maat gemaakt in m'n richting. Die mense interessere me gwn niet. Ook mede door het feit dat er 2 gasten uit m'n klas in het middelbaar dezelfde richting doen alskik (waaronder één van m'n beste vrienden). Kben dus op school nen gansen dag met die op gang, tnzij we apart zitten voor groepswerken ofzo, en da vinnek wel kut.

Voorts ganek iedere week 2 à 3 keer weg met mn vrienden uit middelbaar, maten van sportclub... Das meestal gwn op café, pokeren bij iemand thuis, bowlen, fuifke,... Dancings interesseren me ook niet, dus als ze daar eens naartoe gaan (wat mss 2x op e jaar is) ganek niet mee en ze begrijpen da ook.

Ik herken me grotendeels in de post van Den Freddie.
Ik heb weinig échte vrienden, slechts een stuk of vijf. Ik ben ook niet zo'n vlotte prater. Contact maken is een echt nachtmerrie voor me, en als het dan lukt weet ik niet waarover praten of is het gesprek na vijf seconden al doodgebloed. Ik ben ook ergens verlegen.
Ik heb ook niet echt vrienden gemaakt sinds ik op hogeschool zit. Zij zeggen mij niet veel, en ik hen blijkbaar ook niet. Maar het grootste deel is van 'feeeeeeeesjuhs en zuipeh!' dus daar heb ik ook weinig aan. Ik ga niet graag naar fuiven of dancings. Ben twee keer naar een fuif geweest, en het zij me niets. Ben niet zo'n uitgaanstype blijkbaar. Ik ga wel eens graag met een paar maten van het middelbaar naar de cinema en daarna iets gaan drinken, geen probleem, of een klein feestje ook geen probleem, maar vraag me niet om tot een gat in de nacht in één of andere megadancing of chirofuif door te gaan zakken, want dan pas ik resoluut. Sommigen noemen dat associaal. Ik niet.
Ik noem me niet associaal. Als er iemand hulp nodig heeft, zal ik dat altijd proberen te geven waar mogelijk, en ik zeg niet makkelijk nee.

Ik ben eerder op een zekere manier verlegen. Vb; mijn vakantiejob. Gedurende een maand daar gewerkt, en zeer toffe collega's gehad, goed mee kunnen opschieten, af en toe een praatje maken. Geen probleem. Maar vraag me nu om er naar toe te gaan, dat doe ik niet. Ik weet dat het belachelijk klinkt, maar op een zekere manier durf ik dat niet. Ik weet ook niet hoe het komt. ad:

Sommige dingen die anderen niet (zo makkelijk) durven als de weg vragen, of iemand op straat aanspreken om iets anders te vragen, durf ik zonder problemen.

Ik zou dit graag veranderen, maar ergens diep in mezelf denk ik dat ik dat nooit zal kunnen. Dat ik het altijd moeilijk ga hebben om vrienden te maken, contact te maken en te blijven onderhouden. Volgens mij is dat ook een deel faalangst.

Voor het hier nog verder uit de hand loopt: asociaal wordt met één (jawel, 1) s geschreven.

Zelf heb ik het geluk om altijd wel mensen rond me te hebben waartegen ik kan praten. Toen ik in het zesde middelbaar van school veranderde heb ik de eerste twee weken nogal op mijn eentje doorgebracht, en dat was echt de hel. Niemand hebben om mee te keuvelen tijdens de pauze of de les is voor mij vrij rampzalig. Die tijdelijke eenzaamheid ging over toen ik integreerde in de groep en ik heb me dat jaar nog echt goed geamuseerd. In het hoger onderwijs duurde het ook nooit erg lang voor ik een schare vrienden om me heen had en dit jaar, in m'n eerste bachelor aan de hogeschool, heb ik echt met veel mensen goede contacten. Is er dan geen enkel vuiltje aan de lucht?

Jawel!

Aangezien ik in mijn leven al enorm vaak verhuisd ben, heb ik vaak nieuwe vriendschappen moeten opbouwen en veel onder hun zijn nogal oppervlakkig gebleken. Ik heb nog wat maten in Vlaams-Brabant, waar ik nu woon ken ik wel wat mensen maar ik zie ze nooit, in Gent zitten ook een aantal mensen waar ik goed mee overeenkom maar die ik gewoon nooit zie. Ik heb maar één echt goede vriend waar ik vaak mee afspreek en mee op reis ga. Voor de rest ben ik dus afhankelijk van mijn huidige maten op de hogeschool, waar er maar één kerel is die echt een blijver kan zijn, iemand waar het echt super mee klikt en die een vriend op lange termijn kan worden. Twee echt goede vrienden waar je helemaal jezelf kan zijn is natuurlijk niet slecht, maar het kan beter.

Ik heb geconstateerd dat mensen bij wie ik het best gedij, en vice versa, mensen die met goed omkunnen, nogal intellectueel zijn. En ze kunnen toevallig ook erg goed schrijven, kunnen hun mening goed formuleren. Iets waarvan ik vind dat ik het niet goed kan. Ik heb dan ook nogal een laag zelfbeeld. Maar ik zou het echt cool vinden om nog wat mensen te ontmoeten waarmee je echt op niveau kan communiceren. Die open-minded zijn, veel lezen, veel nadenken en zin hebben om dingen te doen in het leven. Die naar een stripbar willen gaan, die culturele activiteiten willen doen, die naar een geschift moeilijke lezing van een illustere filosoof willen gaan, die ontelbaar veel mooie woorden kennen en er niet voor terugdeinzen anakoloeten te verbeteren.

Ach, hoeveel sociale contacten je ook hebt, maar erg weinig mensen zitten echt op jouw golflengte...

Lacuna zei:

@ Den Freddie, ooit al gedacht dat je later in je beroepsleven in dezelfde situatie kan terechtkomen als op u school? Dat je dan ook alleen in de bedrijfsrestaurant zit, zoals TS? In mijn studentenleven had ik 3 goeie maten gemaakt en doorheen heel mijn periode daar zaten wij altijd bij elkaar. Voor de rest trok ik mij niet te veel aan van de medestudenten. Ik keek al uit om aan de slag te gaan in een bedrijf en nieuwe mensen te leren kennen. Pff, na 2 weken aant werk zat ik nog steeds alleen in het bedrijfsrestaurant te eten. ad: Mijn collega's gingen ofwel buiten gaan eten, ofwel bleven ze aan hun bureau eten. En ja, er zat een goeie 200 man in da restaurant die ik nie eens kende. Khad toen ook altijd het gevoel dat iedereen naar mij zat te kijken.

Ge zijt ne stille persoon, net zoals ik, dus kan ik enkel aanraden om wat meer uit u schelp te komen. Allez, tenminste als je gaat werken. Als je niet gaat socializen, dan laten ze u na een tijdje gewoon links liggen. Kheb het zelf ondervonden toen ik voor het eerst aan de slag ging. Kwas het na een goeie 2 weken wel beu om telkens alleen te moeten gaan eten, dus heb ik es aan een collega gevraagd ofdat ik niet met haar mocht meegaan 's middags. En via haar kwam ik dan in contact met andere mensen van het bedrijf, en sindsdien moest ik nooit meer alleen eten. Toen zag ik altijd wel iemand zitten, die ik kende. Een beetje assertiviteit is toch wel de oplossing in zo een situaties. Ge moet tenslotte heel wat tijd doorbrengen met u collega's , dus een beetje socializen kan zeker geen kwaad.

Klik om te vergroten...

ja, dan bennek van plan van't anders aan te pakken.

Vorig jaar kwam ik echt toe van 'k heb m'n maten uit het middelbaar, dus fuck it hier. + 't feit da'k me liever vanachter zette (een zee van plaats) ipv eens op de 2de rij naast iemand ofzo te gaan zitten zal ook wel tellen.

Nu, de enigste gast waar ik dus nog geregeld eens tegen babbel zit altijd op de voorste rij, net hetgeen dat ik het meeste haat. Ikzelf zit altijd ergens op de voorlaatste rij fzo, anders zit je precies zo dicht op dat bord geplakt. (klas van 15-30 man, dus 5 rijen banken).

+ zou die dat nu ook niet raar vinden als ge daar zo ineens komt socializen nadat ze 1,5 jaar niks van u gehoord hebben
Allezja, 'k heb al dikwijls met de gedachte gespeeld om hem gewoon te zeggen van "stoort het als'k mee ga eten met jullie" maar 't is er nooit van gekomen.
Gelukkig hebbek maar 1 dag per week een volle dag les da'k daar moet blijven eten. Is wel 1,5u middagpauze dus da's redelijk lang.

Nu, donderdag gaan we met gans de klas naar de kerstmarkt, we zien wel.
Een jeneverke binnenkappen en eens een beetje proberen te socializen dus.

Allez, in m'n klas van de laatste 2j middelbaar zaten er ook wel enkele mensen da'k niet afkon, maar de rest waren gelijk al sjieke mensen. Tegenover nu, 't zijn precies al van die types die me zeer weinig interesseren.

Jerryboy zei:

Als mensen je voorbij lopen of aan je bureau staan ofzo, kijk hen wat langer dan normaal in de ogen, glimlach, ... daardoor gaan mensen je ook vlugger aanspreken.

Klik om te vergroten...

of denken dat je verliefd bent op hen

dat kan geen kwaad, dat kan de communicatie ook verbeteren

tenzij het iemand van hetzelfde geslacht is

Hehe, hier gaat het puur bergaf op sociaal vlak. 'k Ga er nie veel woorden aan vuil maken, dus: combineer gewoon alles wat iedereen hier heeft en dan zit ge zowat op mijn niveau van sociaal zijn. Bij m'n lief ben ik wie ik ben, maar zij is ook dan ook de enige.

Oja, en als ik zo begin te praten met iemand moeten ze na een tweetal "gesprekken" al niet meer weten van mij, gewoon omdat ik bijna niets zeg in het begin (en die gesprekken worden ook meestal door hen begonnen, want ik durf er nooit tegen beginnen). Vaak zijn die paar woorden die ik uitwissel dan ook de meest stomste ooit.

Niemand met dezelfde interesses waar ik eens kan mee praten, niemand waar ik iets kan aan vragen, niemand om eens mee weg te gaan, niemand om mee te discussïeren op een hoger niveau dan de doordeweekse attentionwhore, ...

Sociale fobie; ik haat het, maar tegelijkertijd geniet ik van de 'voordelen'. Eén iemand zou al genoeg zijn imo (vriend/vriendin apart van een lief hebben).

't is pcies toch wel erg gesteld met de studenten van tegenwoordig.

Die mentaliteit van, er zit toch nooit iemand interessant in mijn les, beetje egoïstisch ook. Als je nooit met anderen gaat contact zoeken dan kan je ook niet weten hoe deze personen zijn, toch. Een eerste algemene indruk van iemand kan radicaal verkeerd zijn.

Trouwens hoe je het ook draait of keert, de voordelen die je haalt uit veel en goede sociale contacten zijn veel groter in aantal dan die dat je hebt als "eenzaat" hoor. Zowel op vlak van school als erbuiten.

Als ik zo de aula bij ons bekijk lijkt het soms ook een bende marginalen bijeen maar eens met helft gepraat, heb ik een heel deel goeie kennissen erbij. Maar dat zal ook wel van richting tot richting verschillen natuurlijk.

Shellshock zei:

Ik herken me grotendeels in de post van Den Freddie.
Ik heb weinig échte vrienden, slechts een stuk of vijf.

Klik om te vergroten...

*choke*

5 échte vrienden? Man dat zijn er enorm veel.

¨$^µù^§èçà#&&² zei:

Ik zit in 't eerste jaar op de univ en ik spreek amper tegen mensen. Ik weet simpelweg niet wat ik ertegen moet zeggen. Als ik dan eens een gesprekje aanknoop stopt het na drie zinnen of zo. Ik ben ook niet echt geïnteresseerd in wat ze vorig jaar studeerden of wat hun hobby's zijn of wat dan ook. De enigen waartegen ik in feite af en toe iets zeg, zijn de mensen met wie ik een paper moet maken en dat gaat wel redelijk, maar toch.

Ik voel ook totaal geen verbintenis met de andere studenten, ondanks we hetzelfde studeren. En met 500 man op elkaar gepakt in een aula maakt het nog erger natuurlijk.

In het jeugdhuis ben ik dan wel weer sociaal, maar 'k zou toch ook liever wat beter gedijen in de univ.

Klik om te vergroten...

Volgt ge soms pol&soc of communicatiewet. in Leuven, als ik zo kan uitmaken aan uw bericht en signature.

voor de thread

e.House zei:

Volgt ge soms pol&soc of communicatiewet. in Leuven, als ik zo kan uitmaken aan uw bericht en signature.

Klik om te vergroten...

Ja, maar ik had al eerder kennisgemaakt met Weber (sig) hoor .

Ik kan me volledig vinden in dit topic. Zelf ben ik eerlijk gezegd enorm associaal, buiten tegen mijn vrienden. Ik sta dan ook niet echt te popelen voor een gesprek met iemand die ik niet ken en heb ook niet zo'n behoefte aan al dat sociaal gedoe. Om eerlijk te zijn vind ik het vele toffer om samen met vrienden thuis te zitten ofzo dan naar een fuif te gaan .
Doordat ik zo associaal ben wordt het hier dus ook een 'handicap' om met vreemden om te gaan . Ik zou er echt eens werk van moeten maken om dat te verbeteren .