Goh, ik ben nu sinds 2009 single & het bevalt me eigenlijk wel. Nu, ik woon ook nog thuis, heb veel vrienden en voel me zodoende niet eenzaam. Want er is nog altijd een groot verschil tussen single zijn & eenzaam zijn. Zolang je dat laatste kan voorkomen, dan valt het allemaal best mee hoor. Maar van't moment je enkel alleen thuis zit, niet meer buiten komt en geen hobbies meer hebt, dan begint het zwaar te worden.
Ik denk ook wel dat als je eenmaal op een bepaalde leeftijd komt, dat je van gedacht zal veranderen, maar dan kan je nu natuurlijk nog niet weten. Ik ben ook liever alleen, ik heb in het verleden ook geen geluk gehad met de vrouwen & daardoor is er een beetje een afkeer bij mij. Ook al zijn er genoeg momenten dat ik er naar verlang, de miserie die er vaak bij komt zie ik niet zitten. Dan heb ik liever een rijk gevuld leven waar ik op kan vertrouwen. Zo kan je bijvoorbeeld reizen zo vaak je wil, geld op doen aan wat je wil, je hoeft je aan niemand te verantwoorden, etc. Het enige grote nadeel is dat je je ervaringen ook vaak niet kan delen met iemand anders, maar dat moet je er bij nemen natuurlijk.
Écht solitair leven, dat kan niemand volgens mij. Maar indien je genoeg vrienden & familie hebt, dan hoef je niet persé een partner te hebben. Uiteindelijk moet je maar aan één ding denken, doen wat je gelukkig maakt. Als jij denkt gelukkig te worden door te trouwen, kinderen te krijgen en een huis te bouwen, dan moet je dat doen. Indien je het omgekeerde wil, ook. Voor mij is het op dit moment op een punt gekomen dat ik er ook niet teveel bij stilsta. Ik zie veel single mannen in mijn omgeving die wanhopig op zoek zijn naar een geliefde voor hun biologische klok ontploft. Mij hebben kinderen bv ook nooit veel gezegd, ik verlang er totaal niet naar.
Volgens de meerderheid van de mensen moet je daarentegen een bepaald levenspad bewandelen (huisje, tuintje, boompje) eer je gelukkig kan zijn. Voldoe je volgens hun niet aan die norm, dan MOET je wel eenzaam & ongelukkig zijn (en je wordt dan vaak bespot). Ik zie zoveel mensen in mijn omgeving die vaak grapjes maken omwille van het feit dat ik nog single ben, terwijl zij getrouwd zijn & kinderen hebben. Maar ik zie die personen meestal ook niet anders doen dan klagen. Ze hebben geen tijd meer voor zichzelf, geen tijd voor hun partner, het enige wat telt zijn de kinderen & daar cijferen ze hun eigen leven voor weg. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik dat er wel voor over heb, volgens mij ben ik té egoistisch om daar aan te beginnen. Dat klinkt nu wel vrij "verkeerd", maar liever dat ik dat op voorhand besef ipv nadat ik een kleine gemaakt heb
Gewoon doen waar je zelf zin in hebt & waar je zelf gelukkig van wordt. Dat laatste is dus ook het belangrijkste voor mij, want volgens kan je pas écht gelukkig zijn met iemand anders als je gelukkig bent met jezelf.
. 
.