Tammiej zei:
@ts: als ik jouw verhaal lees, lees ik eigenlijk twee zaken: het gemis van (dichte) vrienden maar ook de onzekerheid in de wereld, met name het gevoel alsof je nergens thuis hoort. Het gevoel dat je anders bent.
Op zich komen we allen wel eens in een fase waar we zoekende zijn naar wat was, naar wat kan zijn. Naar wat je graag zou willen.
Ikzelf herken mij in zekere mate wel in je verhaal. Ik ben ook erg sociaal maar als het op dichte vrienden aankomt, mis ik de boot. Ik heb dat aanvaard, ik heb een goede relatie en op zich wel een paar 'verre' vrienden. Kennissen, zoals Mulan ook al vermeldde. Het maakt dat ik op een zaterdag eens uit het huis kan, maar ik ben niet verplicht een band op te bouwen. Vroeger had ik ook dichte vrienden maar door omstandigheden zijn die ook verwaterd. Ik mis die vriendschappen enorm, maar ik mis die vriendschappen, niet een vriendschap. Ik ben lang jaloers geweest op Friends of The Big Bang Theory. Het klinkt belachelijk zoals ik het nu typ, maar echt. Zo'n close vriendschappen wil toch iedereen? Maar volgens mij komt dat inderdaad helemaal niet zo vaak voor.
Ik zou je vooral willen adviseren proberen tevreden te zijn met wat je wel hebt, het is gemakkelijker te kijken natuurlijk naar wat je niet hebt (daar ben ik dus ook heel goed in). Maar het loont de moeite om te kijken waar je wel gelukkig mee bent. Vriendschappen kun je gemakkelijker opbouwen door eens weg te gaan in de lokale bar of via gemeenschappelijke vrienden.. Maar het was inderdaad allemaal gemakkelijker toen we nog naar school gingen en er niet om de haverklap baby's geboren worden.
PS: Ik kan het niet helpen maar ik vraag me af of je oprecht gelukkig bent in je relatie.
Ik denk dat u me hier het beste begrijpt.
Ik ben de laatste tijd inderdaad op zoek naar wat was. Vroeger had ik hele gevarieerde groep vrienden en ook een hele groep kennissen. Ik had altijd wat te doen, mensen die je regelmatig bellen en berichten sturen om dingen te doen of om gewoon eens te praten. De jaren vliegen voorbij en plots besef je dat bijna alles weg is... Wat je zegt van de serie Friends heb ik ook, een groep hechte volwassen vrienden... Dat zou ik nu ook terug willen. Maar helaas toont Friends ook mooi hoe het echte leven evolueert. Ook bij Friends valt de vriendengroep uit elkaar als Monica en Chandler een kleine krijgen en verhuizen uit de stad... Weg vriendschap... Dat is in mijn leven ook zo geweest. Beste vriendinnen van vroeger die zelfs in hetzelfde dorp wonen hoor ik niet meer sinds ze kinderen hebben. Je komt ze dan eens tegen in Delhaize en dan hoor je al jaren dat we nog eens moeten afspreken, maar ja met die kinderen is het moeilijk... Ik ga daar zelfs niet meer op in. Ik probeer die geforceerde babbels ook te vermijden tegenwoordig. Dat zijn dan wel de vriendinnen waar ik jaren alles voor heb gedaan. Uren luisteren naar hun miserie over venten, geld geleend, geholpen met werk, ... En plots hebben ze relatie en kids en mag je oprotten. Dat heb ik ook met enkele vrienden gehad. Zo had ik jaren goeie maat. Toen hij single was was zagen we elkaar elke week. Uren en uren heb ik geluisterd naar zijn miserie. Ik heb zijn zaak gered, hem geld geleend... Ik heb hem gekoppeld aan zijn huidige partner en nu zie ik hem al 4 jaar niet meer, terwijl hij op 3 km van ons woont. We zien elkaar 1 keer per jaar op een optreden. En hij komt paar keer praten op facebook om toch maar een beetje in contact te blijven. Als hij belt is het omdat hij me nodig heeft en in de miserie zit. Zo heb ik nog een maat die ik al 15 jr ken, maar enkel met zichzelf bezig is. Hoe langer ik hem ken hoe erger het is. Zo is mijn ma ernstig ziek en had ze 2 maand geleden heel zware operatie en het is zelfs niet zeker dat mijn ma nog een jaar leeft... Hij weet dat en toch vraagt hij dan 6 weken na de operatie hoe het met mijn ma is... Terwijl hij al 10 keer over zichzelf is komen praten en hij me 2 keer heeft gezien zonder erover te praten... Ik breng het dan ook niet ter sprake. Ik ben ook geen type die mensen lastig valt met mijn miserie, maar je zou toch denken dat je "beste vrienden" een beetje interesse tonen. Zo had ik maat die we zelfs tijd onderdak hebben gegeven, nu horen we hem amper nog. Ik help graag mensen, en ik verwacht niks in ruil. Maar beetje respect mag wel he... Zo kan ik nog lang doorgaan... Ik heb de laatste jaren ook bewust afstand beginnen nemen van bepaalde mensen. Ik probeer ook me minder de miserie van een ander aan te trekken, vroeger had ik altijd de ziekelijke drang om iedereen met miserie te helpen... Dat probeer ik nu minder te doen.
We hebben ook goede vrienden, een koppel waar we heel goede vriendschap mee hebben, maar zij zullen verhuizen naar het buitenland. Zo heb ik ook een supergoede maat die ik al 20 jaar ken. Dat is misschien nog de enige maat die ik door en door vertrouw en waar ik ook nog nooit echt in teleurgesteld ben geweest. Hij en zijn vrouw zien we veel, zo rond de 2 keer in de maand. Binnenkort samen op reis... Het is altijd tof. Maar ze zijn nu aan het proberen om kind te krijgen. Die maat zelf is bang dat zijn vrouw enkel nog thuis zal willen blijven bij de kleine... En ik weet zelf ook dat een kleine veel zal veranderen.
Wat je zegt over kennissen klopt ook, al moet ik zeggen dat de goede kennissen van de laatste jaren dan mensen zijn die ik 2 keer of zo op een jaar zie. Ik steek daar dan ook weinig energie nog in. Ik ging regelmatig uit in een cafe met een vriendin, ik ben nogal een vlot persoon en op den duur ken je er veel mensen... Niemand is er vriend geworden, ook niemand is een goede kennis geworden. Als ik naar dat cafe ga zie en hoor ik die mensen, anders niet. Ik ga ook al jaren naar de fitness, ken daar ook veel mensen maar is ook heel oppervlakkig he. Als ik niet meer naar fitness ga is het contact ook voorbij. Ik heb avondles gedaan, blijft ook allemaal heel oppervlakkig. Eens de cursus voorbij is hoor je ook niemand nog. Oppervlakkige contacten is makkelijk, maar vloeit zelden een vriendschap uit voort... Dat soort contacten boeite me echt niet. Ik kom goed overeen met collega's, we komen goed overeen met buren... Allemaal heel oppervlakkig he...
Dat vind ik enorm storend in onze maatschappij, hoe ouder mensen worden hoe oppervlakkiger ze worden. Allemaal in hun eigen cocoon... Hun eigen gezin/relatie/familie... Precies sektes waar je niet in geraakt. Zo verhuur ik nieuw appartement. Is nu 3 keer syndicvergadering geweest in zaaltje bij cafe. Als vergadering gedaan is (terwijl het nog vroeg op avond is) vliegt dat volk naar buiten. Je moet je al haasten om nog iets te kunnen vragen aan andere eigenaar. Zaal is direct leeg. Het is een nieuw gebouw, je zou toch denken dat mensen hun buren willen leren kennen... Weten wie in het gebouw woont, samen keer een pint drinken terwijl het nog vroeg op de avond is... Mja het zal wel aan mij liggen, ik zal een soort alien zijn in onze maatschappij...
Wat betreft mijn relatie, die zit wel goed al willen we meer en meer verschillende dingen in de toekomst. Zo wilden we op onze oude dag naar het buitenland verhuizen. Ik begin meer en meer met het idee te spelen om binnen de 5 jaar al naar het buitenland te verhuizen. Voor partner is dat geen optie. Ik wil gerust financiële risico's nemen, hij minder. Ik wil het gerust met minder doen als we naar het buitenland verhuizen. Hij speelt liever op veilig. Ik weet echt niet of dat ik in die maatschappij hier oud wil worden... Mensen worden precies robots als ze ouder worden... Allemaal op zichzelf. We hebben altijd ons eigen leven gehad binnen onze relatie. Hij doet zijn dingen, ik heb/had mijn dingen en we hebben ons leven samen. Zo is hij veel bezig met sport, zit ook regelmatig in het buitenland voor sport. We zijn geen koppel dat alles samen doet en elk vrij uur samen moet doorbrengen. We zijn blijkbaar wel een uitzondering... Ik heb een relatie met hem maar we hebben ook een goede vriendschap. Maar het feit dat ik het leven van vroeger mis heeft ook negatieve invloed op onze relatie.
Voila ik ga stoppen met zagen
Ik wil alvast iedereen bedanken voor de reacties hier. Ik apprecieer dat echt.
