Archief - Geeft liefde een meerwaarde aan seks?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Nerath
Legacy Member
²danzig_6 zei:
@Spade: Ik besef waarschijnlijk niet half hoe grof dit kan klinken, maar 't is in elk geval helemaal niet zo bedoeld. Ik vind het ontzettend erg om dit te zeggen, maar je lijkt je nog steeds enorm aan het leven vast te klampen, wat ik enkel als normaal kan beschouwen, zeker op jouw leeftijd.
Zelf zeg je echter dat het einde met rasse schreden nadert, elke keer weer.
Misschien is het 'gewoon' - hoewel dit niet gewoon, noch makkelijk is - tijd om alles los te laten en te genieten van wat je hier nog rest. En dit kan op allerlei manieren, maar zoals ik reeds zei, wat heb je te verliezen?
Het einde staat vast, het pad naar je einde en de dingen die je zal en kan doen, niet.
De vraag die je jezelf moet stellen is hoe je wil gaan, met spijt omdat je niet geprobeerd hebt, of met het gegeven dat je alles gegeven hebt?
Weerom, 't is zeker niet de bedoeling hiermee aanvallend te zijn.
fearofthedark
Legacy Member
ik snap dat Spade graag een lief wilt hebben zonder een blauwtje lopen eerst.
Die jongen heeft genoeg kopzorgen als het al is.
ik heb zelf 'ongeveer' iets gelijkaardig meegemaakt.
warning huge wall of text, story of my life...
de beknopte versie dan nog
Die jongen heeft genoeg kopzorgen als het al is.
ik heb zelf 'ongeveer' iets gelijkaardig meegemaakt.
warning huge wall of text, story of my life...
de beknopte versie dan nog
Voor mijzelf is het leven ook niet gemakkelijk geweest.
Ik ben 1 maand te vroeg geboren.
Ik hoor er al veel denken Big Deal, ik ook.
Bij mij is het 1 maand te vroeg geboren ook no big deal. De complicaties die bij mijn geboorte zijn gebeurd wel.
Ik had een accuut zuurstof tekort. Wegens een trage werken van het ziekenhuispersoneel heb ik enkele minuten gevochten voor iedere teug lucht.
Even aan het beademingsmachine en problem solved...
Of ook niet, de 30 dagen erna heb ik een couveuse gelegen en de rode kamer.
Na 30 dagen hebben de dokters me ontslagen met het ziekenhuis ontslagen met de woorden: perfect in orde…
Voor een tijdje ging alles goed.
Mijn moeder maakte wel enkele bemerkingen op het feit dat ik alles wou vastpakken met mijn linker hand en helemaal niets deed met rechts. Dus mijn moeder met mij naar de dokter.
Volgens de dokter was het normaal, iedere baby gebruikt meer zijn goede arm dan zijn slechte, kwestie van tijd tot hij zijn rechtse ook gebruikt…
Terug naar huis, afwachten tot ik rechts ook ging gebruiken.
Maanden verstreken, ik begon sporadisch mijn rechter hand te gebruiken.
Met het kruipen zakte ik wel door de rechterkant soms, maar hey dat heeft iedereen right.
Toen ik begon te leren stappen begon het toch te dagen dat er iets niet juist was want ik begon alsmaar om te vallen naar rechts. Tot ik er bont en blauw door zag.
Terug naar een dokter, weer wat testen ondergaan, en dan komen ze tot het besluit dat de spierontwikkeling rechts niet zo goed is. Dus word ik met mijn ouders doorgestuurd naar een specialist.
Die specialist maakt enkele röntgenfoto’s en komt te weten dat ik een oa hersenletsel heb opgelopen met de geboorte.
Conclusie van de specialist: spieren aan de rechterkant van het lichaam liggen allemaal omgedraaid, een 3delige nier die niet goed werkt (valt er 1 van de 3 deeltjes uit, is het gedaan met die nier)en een hersenletsel. En dus werd ik bestempeld als invalide. Geen grote maar toch? We zullen zien wat de gevolgen zijn op latere leeftijd dixit de dokter.
Ondertussen wordt mijn moeder als een aandachtshoer bestempeld door mijn meter en de rest van de familie: want och die jongen mankeert toch niks.
Naarmate ik meer en meer rondwandel, val ik steeds meer natuurlijk. Op een gegeven moment zie ik zwart en blauw van het vallen. Denkt mijn meter opeens dat ik bijeengeslagen wordt…, hup die belt kinderbijstand om mij te komen weghalen.
Kinderbijstand komt aan huis, ziet mij om de 5 seconden omvallen en die weten ook genoeg en laten mij gewoon bij mijn ouders.
Ik wordt nog meerdere malen getest en al de conclusies die daar uit komen zijn: Patiënt heeft een hersenletsel opgelopen door zuurstoftekort bij geboorte en heeft daardoor een verkeerde ligging van de spieren en een rechter hemiparese.
Ik wordt vanaf dan ook verplicht naar de kinesist te gaan ter bevordering van mijn handicap. Dit duurde15 jaar lang (van mijn 3 tot 18, 4 keer in de week, tot ik het beu was)
In het lager onderwijs ben je nog een kind en beseft je niet dat ge ‘anders’ bent als de andere kinderen. Dus daar ging wel alles redelijk. Veel ziek geweest, hoesten en verkouden wel. Ook daar werd naar de dokter voor gegaan. Aangezien ik toch een speciaal geval ben, wordt er onderzoek gedaan naar mijn longen en blijken mijn longen veel te zwak te zijn.
Ondertussen wordt op school geconcludeerd dat ik problemen heb met leren en wordt ik weer op tests gestuurd om te zien of dat met het hersenletsel te maken zou hebben.
Een nieuwe test, nieuwe problemen. Dokters stellen vast dat ik epilepsie heb, dyscalculie, dyslexie, concentratiestoornissen.
Ik wordt volgestopt met pillen tegen vanalles en nog wat: pillen voor de epilepsie, voor het tekort van vitaminen, pillen voor de longen, voor de nier, voor de concentratie, … voor god weet ik nog wat allemaal… Ik herinner mij nog onbijt, waarbij ik 15 pillen moest pakken, dan smiddags nog een paar, en een paar voor het slapen gaan.
Dan komt het middelbaar.
Het CLB wou mij naar een bijzonder onderwijs school sturen… terwijl ik buiten een concentratiestoornis te wijten aan het hersenletsel perfect kan leren.. Gelukkig hebben mijn ouders mij naar een gewone school laten gaan. Ik heb dan eerst nog een verplichte IQ test moeten laten doen voor te zien of ik wel slim genoeg was. Het resultaat was 112, meer dan genoeg imo
. Dan, op middelbare school, besef ik hoe anders ik wel niet was... In mijn eerste 2 jaren op het middelbaar had ik nog wel enkele vrienden, maar toen ik het 3de jaar naar een andere school heb moeten verhuizen had ik niemand meer. Dat bleef zo duren tot ik het 7de kantoor had beëindigd. Er waren wel enkele in de loop der jaren die ik misschien tot vrienden kon maken, maar door dat mijn toenmalige beste vriend van die andere school een mes in mijn rug stak (figuurlijk, ik zie jullie al denken
) door te zeggen dat ik toch maar een buitenbeentje was enzovoort en blabla bla.
Waardoor ik dus een enorme muur optrok en me afzonderde. Vrienden had ik niet, dus laat staan een vriendin, en wat al helemaal onmogelijk was dat ik een lief zou hebben. Ik werd naarmate de jaren op middelbaar meer en meer eenzamer en depressiever (het pesten op school helpte er ook niet echt op). Ik wou toen gewoon echt normaal zijn, iemand zijn die ik niet was, en vooral iemand hebben om van te houden, en iemand die me graag zag.
Maar het gevoel van afgewezen te worden wou ik echt niet meemaken. Nog meer tegenslag zou nog meer nefast zijn. Achteraf gezien misschien wel spijtig dat ik toen helemaal geen moed had om naar dat ene meisje te stappen dat ik wel zag zitten. Wie weet.
Het enige wat ik nog had was de PC, waar ik dan mij in begon te verdiepen. Ik begon CS te spelen waar ik dan uiteindelijk in clans geraakte enzo, en stilaan voelde ik me terug deelnemen in een soort van maatschappij. Ik ben ook naar Royal antwerp beginnen gaan zien op het diepste punt van mijn leven.
Hier leerde ik eindelijk terug vrienden maken, die me niet anders bekeken, want iedereen is hier gelijk. Ik werd lid van een supportersclub en voelde me er echt geaccepteerd. Ik deed als voor de club. Ik werd er onthaald als een supporter en kwam er buiten met een bende mensen die me zagen om wie ik ben, niet om wat ik heb…
Hier kon ik dan ook al mijn frustraties uitroepen, en stilletjes aan terug aan de weg naar boven werken, namelijk accepteren dat ik ben wie ik ben en dat er niets mis met mij is. Stilletjes ging dat proces vooruit, met vallen en opstaan. Dan ging het weer een tijd goed, dan gebeurde er weer iets of werd ik weer gewaar van mijn beperkte capaciteiten, en dan ging het weer een stap achteruit om erna 2 stappen vooruit te kunnen zetten.
Ik haalde mijn diploma 7de BSO kantoor, ver onder mijn niveau, maar studeren zat er nu eenmaal niet in. Ik was helemaal niet gemotiveerd om ook maar iets te doen op de school die ik zag als het ultieme kwaad.
Maar het behalen van mij diploma was voor mij een erkenning dat ik alles aan kon. Een normale school, pesterijen,… Het was voor mij echt een bevrijding. Ik heb toen een knop kunnen omdraaien en gezegd tegen mezelf: nu start u leven, geniet er van en laat u nooit meer wegduwen door iemand of iets.
Ik ben dan een 7de tso webverkeer gaan doen. Iets dat me wel lag, veel met computers werken en daar heb ik dan ook de muur rond mij afgebroken, nieuwe klasgenoten tot vriend gemaakt, en de loop van dat jaar zelfs een lief gekregen, puur omdat ik terug in mezelf geloofde, en het me niet kon deren of ik een blauwtje zou oplopen of niet.
Ik ben toen ook echt van mijn leven gaan genieten. Ik voor het eerst uit, op cafe, voor het eerst naar Rock Werchter. Ik heb nu veel meer vrienden, ik voel me goed in mijn vel, niets kan mij deren. Geen een tegenslag kan mij momenteel echt hard raken.
Wist ik toen wat ik nu weet, had ik veel vroeger aan mezelf beginnen werken en beseft dat het geen bal uitmaakt wat andere denken buiten uzelf.
Dus ik snap Spade perfect dat hij en wilt weten hoe het is om een vriendin te hebben maar ook geen blauwtje wil lopen.
Als je zoveel meemaakt wil je niet nog meer zever aan u hoofd.
Tegenwoordig kom ik er ook gewoon voor uit en zeg ik direct wat ik mankeer als ik mensen ontmoet. IK steek dat niet meer onder stoelen of banken. En moeten ze me dan niet meer, of willen ze me niet meer kennen, dan is dat hun verlies, niet het mijne.
Want buiten het uiterlijk, is het innerlijke nog zoveel belangrijker.
Jammer dat mijn eerste vriendin zo een trut was dat me na 2 jaar begon te bedriegen met iemand van 36 (zij was er toen 21 denk ik) en dat ik eigenlijk 2 jaar en een half mijn tijd heb verspilt aan zo iemand, maar uit fouten leer je he 
Ik ben 1 maand te vroeg geboren.
Ik hoor er al veel denken Big Deal, ik ook.
Bij mij is het 1 maand te vroeg geboren ook no big deal. De complicaties die bij mijn geboorte zijn gebeurd wel.
Ik had een accuut zuurstof tekort. Wegens een trage werken van het ziekenhuispersoneel heb ik enkele minuten gevochten voor iedere teug lucht.
Even aan het beademingsmachine en problem solved...
Of ook niet, de 30 dagen erna heb ik een couveuse gelegen en de rode kamer.
Na 30 dagen hebben de dokters me ontslagen met het ziekenhuis ontslagen met de woorden: perfect in orde…
Voor een tijdje ging alles goed.
Mijn moeder maakte wel enkele bemerkingen op het feit dat ik alles wou vastpakken met mijn linker hand en helemaal niets deed met rechts. Dus mijn moeder met mij naar de dokter.
Volgens de dokter was het normaal, iedere baby gebruikt meer zijn goede arm dan zijn slechte, kwestie van tijd tot hij zijn rechtse ook gebruikt…
Terug naar huis, afwachten tot ik rechts ook ging gebruiken.
Maanden verstreken, ik begon sporadisch mijn rechter hand te gebruiken.
Met het kruipen zakte ik wel door de rechterkant soms, maar hey dat heeft iedereen right.
Toen ik begon te leren stappen begon het toch te dagen dat er iets niet juist was want ik begon alsmaar om te vallen naar rechts. Tot ik er bont en blauw door zag.
Terug naar een dokter, weer wat testen ondergaan, en dan komen ze tot het besluit dat de spierontwikkeling rechts niet zo goed is. Dus word ik met mijn ouders doorgestuurd naar een specialist.
Die specialist maakt enkele röntgenfoto’s en komt te weten dat ik een oa hersenletsel heb opgelopen met de geboorte.
Conclusie van de specialist: spieren aan de rechterkant van het lichaam liggen allemaal omgedraaid, een 3delige nier die niet goed werkt (valt er 1 van de 3 deeltjes uit, is het gedaan met die nier)en een hersenletsel. En dus werd ik bestempeld als invalide. Geen grote maar toch? We zullen zien wat de gevolgen zijn op latere leeftijd dixit de dokter.
Ondertussen wordt mijn moeder als een aandachtshoer bestempeld door mijn meter en de rest van de familie: want och die jongen mankeert toch niks.
Naarmate ik meer en meer rondwandel, val ik steeds meer natuurlijk. Op een gegeven moment zie ik zwart en blauw van het vallen. Denkt mijn meter opeens dat ik bijeengeslagen wordt…, hup die belt kinderbijstand om mij te komen weghalen.
Kinderbijstand komt aan huis, ziet mij om de 5 seconden omvallen en die weten ook genoeg en laten mij gewoon bij mijn ouders.
Ik wordt nog meerdere malen getest en al de conclusies die daar uit komen zijn: Patiënt heeft een hersenletsel opgelopen door zuurstoftekort bij geboorte en heeft daardoor een verkeerde ligging van de spieren en een rechter hemiparese.
Ik wordt vanaf dan ook verplicht naar de kinesist te gaan ter bevordering van mijn handicap. Dit duurde15 jaar lang (van mijn 3 tot 18, 4 keer in de week, tot ik het beu was)
In het lager onderwijs ben je nog een kind en beseft je niet dat ge ‘anders’ bent als de andere kinderen. Dus daar ging wel alles redelijk. Veel ziek geweest, hoesten en verkouden wel. Ook daar werd naar de dokter voor gegaan. Aangezien ik toch een speciaal geval ben, wordt er onderzoek gedaan naar mijn longen en blijken mijn longen veel te zwak te zijn.
Ondertussen wordt op school geconcludeerd dat ik problemen heb met leren en wordt ik weer op tests gestuurd om te zien of dat met het hersenletsel te maken zou hebben.
Een nieuwe test, nieuwe problemen. Dokters stellen vast dat ik epilepsie heb, dyscalculie, dyslexie, concentratiestoornissen.
Ik wordt volgestopt met pillen tegen vanalles en nog wat: pillen voor de epilepsie, voor het tekort van vitaminen, pillen voor de longen, voor de nier, voor de concentratie, … voor god weet ik nog wat allemaal… Ik herinner mij nog onbijt, waarbij ik 15 pillen moest pakken, dan smiddags nog een paar, en een paar voor het slapen gaan.
Dan komt het middelbaar.
Het CLB wou mij naar een bijzonder onderwijs school sturen… terwijl ik buiten een concentratiestoornis te wijten aan het hersenletsel perfect kan leren.. Gelukkig hebben mijn ouders mij naar een gewone school laten gaan. Ik heb dan eerst nog een verplichte IQ test moeten laten doen voor te zien of ik wel slim genoeg was. Het resultaat was 112, meer dan genoeg imo
. Dan, op middelbare school, besef ik hoe anders ik wel niet was... In mijn eerste 2 jaren op het middelbaar had ik nog wel enkele vrienden, maar toen ik het 3de jaar naar een andere school heb moeten verhuizen had ik niemand meer. Dat bleef zo duren tot ik het 7de kantoor had beëindigd. Er waren wel enkele in de loop der jaren die ik misschien tot vrienden kon maken, maar door dat mijn toenmalige beste vriend van die andere school een mes in mijn rug stak (figuurlijk, ik zie jullie al denken ) door te zeggen dat ik toch maar een buitenbeentje was enzovoort en blabla bla. Waardoor ik dus een enorme muur optrok en me afzonderde. Vrienden had ik niet, dus laat staan een vriendin, en wat al helemaal onmogelijk was dat ik een lief zou hebben. Ik werd naarmate de jaren op middelbaar meer en meer eenzamer en depressiever (het pesten op school helpte er ook niet echt op). Ik wou toen gewoon echt normaal zijn, iemand zijn die ik niet was, en vooral iemand hebben om van te houden, en iemand die me graag zag.
Maar het gevoel van afgewezen te worden wou ik echt niet meemaken. Nog meer tegenslag zou nog meer nefast zijn. Achteraf gezien misschien wel spijtig dat ik toen helemaal geen moed had om naar dat ene meisje te stappen dat ik wel zag zitten. Wie weet.
Het enige wat ik nog had was de PC, waar ik dan mij in begon te verdiepen. Ik begon CS te spelen waar ik dan uiteindelijk in clans geraakte enzo, en stilaan voelde ik me terug deelnemen in een soort van maatschappij. Ik ben ook naar Royal antwerp beginnen gaan zien op het diepste punt van mijn leven.
Hier leerde ik eindelijk terug vrienden maken, die me niet anders bekeken, want iedereen is hier gelijk. Ik werd lid van een supportersclub en voelde me er echt geaccepteerd. Ik deed als voor de club. Ik werd er onthaald als een supporter en kwam er buiten met een bende mensen die me zagen om wie ik ben, niet om wat ik heb…
Hier kon ik dan ook al mijn frustraties uitroepen, en stilletjes aan terug aan de weg naar boven werken, namelijk accepteren dat ik ben wie ik ben en dat er niets mis met mij is. Stilletjes ging dat proces vooruit, met vallen en opstaan. Dan ging het weer een tijd goed, dan gebeurde er weer iets of werd ik weer gewaar van mijn beperkte capaciteiten, en dan ging het weer een stap achteruit om erna 2 stappen vooruit te kunnen zetten.
Ik haalde mijn diploma 7de BSO kantoor, ver onder mijn niveau, maar studeren zat er nu eenmaal niet in. Ik was helemaal niet gemotiveerd om ook maar iets te doen op de school die ik zag als het ultieme kwaad.
Maar het behalen van mij diploma was voor mij een erkenning dat ik alles aan kon. Een normale school, pesterijen,… Het was voor mij echt een bevrijding. Ik heb toen een knop kunnen omdraaien en gezegd tegen mezelf: nu start u leven, geniet er van en laat u nooit meer wegduwen door iemand of iets.
Ik ben dan een 7de tso webverkeer gaan doen. Iets dat me wel lag, veel met computers werken en daar heb ik dan ook de muur rond mij afgebroken, nieuwe klasgenoten tot vriend gemaakt, en de loop van dat jaar zelfs een lief gekregen, puur omdat ik terug in mezelf geloofde, en het me niet kon deren of ik een blauwtje zou oplopen of niet.
Ik ben toen ook echt van mijn leven gaan genieten. Ik voor het eerst uit, op cafe, voor het eerst naar Rock Werchter. Ik heb nu veel meer vrienden, ik voel me goed in mijn vel, niets kan mij deren. Geen een tegenslag kan mij momenteel echt hard raken.
Wist ik toen wat ik nu weet, had ik veel vroeger aan mezelf beginnen werken en beseft dat het geen bal uitmaakt wat andere denken buiten uzelf.
Dus ik snap Spade perfect dat hij en wilt weten hoe het is om een vriendin te hebben maar ook geen blauwtje wil lopen.
Als je zoveel meemaakt wil je niet nog meer zever aan u hoofd.
Tegenwoordig kom ik er ook gewoon voor uit en zeg ik direct wat ik mankeer als ik mensen ontmoet. IK steek dat niet meer onder stoelen of banken. En moeten ze me dan niet meer, of willen ze me niet meer kennen, dan is dat hun verlies, niet het mijne.
Want buiten het uiterlijk, is het innerlijke nog zoveel belangrijker.
Jammer dat mijn eerste vriendin zo een trut was dat me na 2 jaar begon te bedriegen met iemand van 36 (zij was er toen 21 denk ik) en dat ik eigenlijk 2 jaar en een half mijn tijd heb verspilt aan zo iemand, maar uit fouten leer je he 
spade VI
Legacy Member
fearofthedark zei:ik snap dat Spade graag een lief wilt hebben zonder een blauwtje lopen eerst.
Die jongen heeft genoeg kopzorgen als het al is.
ik heb zelf 'ongeveer' iets gelijkaardig meegemaakt.
warning huge wall of text, story of my life...
de beknopte versie dan nog
Voor mijzelf is het leven ook niet gemakkelijk geweest.
Ik ben 1 maand te vroeg geboren.
Ik hoor er al veel denken Big Deal, ik ook.
Bij mij is het 1 maand te vroeg geboren ook no big deal. De complicaties die bij mijn geboorte zijn gebeurd wel.
Ik had een accuut zuurstof tekort. Wegens een trage werken van het ziekenhuispersoneel heb ik enkele minuten gevochten voor iedere teug lucht.
Even aan het beademingsmachine en problem solved...
Of ook niet, de 30 dagen erna heb ik een couveuse gelegen en de rode kamer.
Na 30 dagen hebben de dokters me ontslagen met het ziekenhuis ontslagen met de woorden: perfect in orde…
Voor een tijdje ging alles goed.
Mijn moeder maakte wel enkele bemerkingen op het feit dat ik alles wou vastpakken met mijn linker hand en helemaal niets deed met rechts. Dus mijn moeder met mij naar de dokter.
Volgens de dokter was het normaal, iedere baby gebruikt meer zijn goede arm dan zijn slechte, kwestie van tijd tot hij zijn rechtse ook gebruikt…
Terug naar huis, afwachten tot ik rechts ook ging gebruiken.
Maanden verstreken, ik begon sporadisch mijn rechter hand te gebruiken.
Met het kruipen zakte ik wel door de rechterkant soms, maar hey dat heeft iedereen right.
Toen ik begon te leren stappen begon het toch te dagen dat er iets niet juist was want ik begon alsmaar om te vallen naar rechts. Tot ik er bont en blauw door zag.
Terug naar een dokter, weer wat testen ondergaan, en dan komen ze tot het besluit dat de spierontwikkeling rechts niet zo goed is. Dus word ik met mijn ouders doorgestuurd naar een specialist.
Die specialist maakt enkele röntgenfoto’s en komt te weten dat ik een oa hersenletsel heb opgelopen met de geboorte.
Conclusie van de specialist: spieren aan de rechterkant van het lichaam liggen allemaal omgedraaid, een 3delige nier die niet goed werkt (valt er 1 van de 3 deeltjes uit, is het gedaan met die nier)en een hersenletsel. En dus werd ik bestempeld als invalide. Geen grote maar toch? We zullen zien wat de gevolgen zijn op latere leeftijd dixit de dokter.
Ondertussen wordt mijn moeder als een aandachtshoer bestempeld door mijn meter en de rest van de familie: want och die jongen mankeert toch niks.
Naarmate ik meer en meer rondwandel, val ik steeds meer natuurlijk. Op een gegeven moment zie ik zwart en blauw van het vallen. Denkt mijn meter opeens dat ik bijeengeslagen wordt…, hup die belt kinderbijstand om mij te komen weghalen.
Kinderbijstand komt aan huis, ziet mij om de 5 seconden omvallen en die weten ook genoeg en laten mij gewoon bij mijn ouders.
Ik wordt nog meerdere malen getest en al de conclusies die daar uit komen zijn: Patiënt heeft een hersenletsel opgelopen door zuurstoftekort bij geboorte en heeft daardoor een verkeerde ligging van de spieren en een rechter hemiparese.
Ik wordt vanaf dan ook verplicht naar de kinesist te gaan ter bevordering van mijn handicap. Dit duurde15 jaar lang (van mijn 3 tot 18, 4 keer in de week, tot ik het beu was)
In het lager onderwijs ben je nog een kind en beseft je niet dat ge ‘anders’ bent als de andere kinderen. Dus daar ging wel alles redelijk. Veel ziek geweest, hoesten en verkouden wel. Ook daar werd naar de dokter voor gegaan. Aangezien ik toch een speciaal geval ben, wordt er onderzoek gedaan naar mijn longen en blijken mijn longen veel te zwak te zijn.
Ondertussen wordt op school geconcludeerd dat ik problemen heb met leren en wordt ik weer op tests gestuurd om te zien of dat met het hersenletsel te maken zou hebben.
Een nieuwe test, nieuwe problemen. Dokters stellen vast dat ik epilepsie heb, dyscalculie, dyslexie, concentratiestoornissen.
Ik wordt volgestopt met pillen tegen vanalles en nog wat: pillen voor de epilepsie, voor het tekort van vitaminen, pillen voor de longen, voor de nier, voor de concentratie, … voor god weet ik nog wat allemaal… Ik herinner mij nog onbijt, waarbij ik 15 pillen moest pakken, dan smiddags nog een paar, en een paar voor het slapen gaan.
Dan komt het middelbaar.
Het CLB wou mij naar een bijzonder onderwijs school sturen… terwijl ik buiten een concentratiestoornis te wijten aan het hersenletsel perfect kan leren.. Gelukkig hebben mijn ouders mij naar een gewone school laten gaan. Ik heb dan eerst nog een verplichte IQ test moeten laten doen voor te zien of ik wel slim genoeg was. Het resultaat was 112, meer dan genoeg imo
Waardoor ik dus een enorme muur optrok en me afzonderde. Vrienden had ik niet, dus laat staan een vriendin, en wat al helemaal onmogelijk was dat ik een lief zou hebben. Ik werd naarmate de jaren op middelbaar meer en meer eenzamer en depressiever (het pesten op school helpte er ook niet echt op). Ik wou toen gewoon echt normaal zijn, iemand zijn die ik niet was, en vooral iemand hebben om van te houden, en iemand die me graag zag.
Maar het gevoel van afgewezen te worden wou ik echt niet meemaken. Nog meer tegenslag zou nog meer nefast zijn. Achteraf gezien misschien wel spijtig dat ik toen helemaal geen moed had om naar dat ene meisje te stappen dat ik wel zag zitten. Wie weet.
Het enige wat ik nog had was de PC, waar ik dan mij in begon te verdiepen. Ik begon CS te spelen waar ik dan uiteindelijk in clans geraakte enzo, en stilaan voelde ik me terug deelnemen in een soort van maatschappij. Ik ben ook naar Royal antwerp beginnen gaan zien op het diepste punt van mijn leven.
Hier leerde ik eindelijk terug vrienden maken, die me niet anders bekeken, want iedereen is hier gelijk. Ik werd lid van een supportersclub en voelde me er echt geaccepteerd. Ik deed als voor de club. Ik werd er onthaald als een supporter en kwam er buiten met een bende mensen die me zagen om wie ik ben, niet om wat ik heb…
Hier kon ik dan ook al mijn frustraties uitroepen, en stilletjes aan terug aan de weg naar boven werken, namelijk accepteren dat ik ben wie ik ben en dat er niets mis met mij is. Stilletjes ging dat proces vooruit, met vallen en opstaan. Dan ging het weer een tijd goed, dan gebeurde er weer iets of werd ik weer gewaar van mijn beperkte capaciteiten, en dan ging het weer een stap achteruit om erna 2 stappen vooruit te kunnen zetten.
Ik haalde mijn diploma 7de BSO kantoor, ver onder mijn niveau, maar studeren zat er nu eenmaal niet in. Ik was helemaal niet gemotiveerd om ook maar iets te doen op de school die ik zag als het ultieme kwaad.
Maar het behalen van mij diploma was voor mij een erkenning dat ik alles aan kon. Een normale school, pesterijen,… Het was voor mij echt een bevrijding. Ik heb toen een knop kunnen omdraaien en gezegd tegen mezelf: nu start u leven, geniet er van en laat u nooit meer wegduwen door iemand of iets.
Ik ben dan een 7de tso webverkeer gaan doen. Iets dat me wel lag, veel met computers werken en daar heb ik dan ook de muur rond mij afgebroken, nieuwe klasgenoten tot vriend gemaakt, en de loop van dat jaar zelfs een lief gekregen, puur omdat ik terug in mezelf geloofde, en het me niet kon deren of ik een blauwtje zou oplopen of niet.
Ik ben toen ook echt van mijn leven gaan genieten. Ik voor het eerst uit, op cafe, voor het eerst naar Rock Werchter. Ik heb nu veel meer vrienden, ik voel me goed in mijn vel, niets kan mij deren. Geen een tegenslag kan mij momenteel echt hard raken.
Wist ik toen wat ik nu weet, had ik veel vroeger aan mezelf beginnen werken en beseft dat het geen bal uitmaakt wat andere denken buiten uzelf.
Dus ik snap Spade perfect dat hij en wilt weten hoe het is om een vriendin te hebben maar ook geen blauwtje wil lopen.
Als je zoveel meemaakt wil je niet nog meer zever aan u hoofd.
Tegenwoordig kom ik er ook gewoon voor uit en zeg ik direct wat ik mankeer als ik mensen ontmoet. IK steek dat niet meer onder stoelen of banken. En moeten ze me dan niet meer, of willen ze me niet meer kennen, dan is dat hun verlies, niet het mijne.
Want buiten het uiterlijk, is het innerlijke nog zoveel belangrijker.
Jammer dat mijn eerste vriendin zo een trut was dat me na 2 jaar begon te bedriegen met iemand van 36 (zij was er toen 21 denk ik) en dat ik eigenlijk 2 jaar en een half mijn tijd heb verspilt aan zo iemand, maar uit fouten leer je he 
Wat een amazing story man, bedankt voor het delen en dat laat me al meer geloven dat het niet altijd doomsday moet aflopen. Hoe het voor mezelf zal gaan weet ik niet. Ik wil stilaan voor de tijd die me nog rest ook nog moeite doen en mezelf een beetje heruitvinden.
Te beginnen bij m'n lange haren die gaan sneuvelen en eens binnen te springen bij werkbegeleiding voor beperkte mensen. Ik wil eigenlijk best wel gaan werken ook al zou dat voor korte tijd zijn.
Ik wil ook wel terug actief in de maatschappij zitten en daar echt wel de moeite voor doen. Maar qua vriendin/liefdesvlak ben ik nog altijd overtuigd dat je de juiste moet tegenkomen en qua omgeving ook wel goed moet zitten. Maar goed, misschien moet ik m'n tamme harses maar ook eens in een assertiviteitscursus gaan gooien. Zelfvertrouwen heb ik op alles, maar bij vrouwen, rooie dooie dus misschien is dat nog geen slecht idee
fearofthedark
Legacy Member
dank voor reacties, ik hoop vooral voor spade dat je de juiste tegenkomt.
Ik hoop ze nu ook te pakken hebben.
Ze weet wat ze aan me heeft, en kijkt verder dan de buitenkant, ze weet ook dat ik nu fysiek (24 bijna) op mijn top van mijn kunnen ben en dat dat over 20 jaar helemaal anders kan zijn.
Die handicap is niet zo waanzinning groot hoor.
Althans niet door specialist die mij invalide moest verklaren.
Ik had toevallig toen een goede dag en werdt vrij laag geschat, dus krijg niets van mindervalide voordelen, niet dat ik ze wil nu. Verre van.
Achja er zijn zoveel verhalen die er nog gebeurd zijn, dat ik hier een volledige topic kan vullen....
Spade, you have my respect
Succes man
edit: reppers voor het typen mogen altijd, mijn vingers doen nog zeer van het typen
Ik hoop ze nu ook te pakken hebben.
Ze weet wat ze aan me heeft, en kijkt verder dan de buitenkant, ze weet ook dat ik nu fysiek (24 bijna) op mijn top van mijn kunnen ben en dat dat over 20 jaar helemaal anders kan zijn.
Die handicap is niet zo waanzinning groot hoor.
Althans niet door specialist die mij invalide moest verklaren.
Ik had toevallig toen een goede dag en werdt vrij laag geschat, dus krijg niets van mindervalide voordelen, niet dat ik ze wil nu. Verre van.
Achja er zijn zoveel verhalen die er nog gebeurd zijn, dat ik hier een volledige topic kan vullen....
Spade, you have my respect
Succes man
edit: reppers voor het typen mogen altijd, mijn vingers doen nog zeer van het typen
glashelder
Legacy Member
spade VI zei:Wat een amazing story man, bedankt voor het delen en dat laat me al meer geloven dat het niet altijd doomsday moet aflopen. Hoe het voor mezelf zal gaan weet ik niet. Ik wil stilaan voor de tijd die me nog rest ook nog moeite doen en mezelf een beetje heruitvinden.
Te beginnen bij m'n lange haren die gaan sneuvelen en eens binnen te springen bij werkbegeleiding voor beperkte mensen. Ik wil eigenlijk best wel gaan werken ook al zou dat voor korte tijd zijn.
Ik wil ook wel terug actief in de maatschappij zitten en daar echt wel de moeite voor doen. Maar qua vriendin/liefdesvlak ben ik nog altijd overtuigd dat je de juiste moet tegenkomen en qua omgeving ook wel goed moet zitten. Maar goed, misschien moet ik m'n tamme harses maar ook eens in een assertiviteitscursus gaan gooien. Zelfvertrouwen heb ik op alles, maar bij vrouwen, rooie dooie dus misschien is dat nog geen slecht idee
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.