Het kan mij eigenlijk te weinig schelen wat anderen van mij denken. Moest het mij kunnen schelen dan zou ik heel andere keuzes gemaakt hebben in mijn leven. Maar mensen op zich kunnen mij wel schelen. Dierbaren heb ik nooit echt gehad btw.

Mss is het gemakkelijker om u op u plaats te voelen als je dat wel hebt, of tenminste in een omgeving kan leven met mensen waarmee je kan praten en echt dieper dan de oppervlakte mee kan gaan.
Daarnaast is het gewoon zo dat ik mij doorgaans niet op mijn plaats in deze wereld. Ik denk zogezegd teveel na, zit vaak in mijn hoofd (nogal introspectief), ben zeer creatief en ik heb lak aan regels. Ik ben het tegenovergestelde van wat deze maatschappij verwelkomt en beloond.
Zo is het gewoon.
Mijn verlangen naar intense diepe connecties staat daar los van (mss niet gans los). Dat zit gewoon in mij, ik ben nogal een intiem en connectie gericht iemand, liefst intens ook. Op de oppervlakte blijven is niets voor mij. Nog iets waar het zwaar botst met deze wereld.
Ik heb wel een redelijke take it or leave it attitude ontwikkeld ondertussen.

Denk wel dat dit niet echt te merken is in mijn omgang. Mensen zijn vrij om assumpties te maken natuurlijk, ze mogen effectief van mij denken en zeggen wat ze willen. Degenen die de moeite niet willen doen om anderen echt te leren kennen die worden dan gewoon weggefilterd. Komt mij ook goed uit.