Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 26
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Myllan
Legacy Member
curby zei:Sterker: hij heeft de echtscheiding al ingezet. Dit wordt echter een taaie dobber. Haar advocaat is de Vermasse.
Zijn eega tot nader order is n echte gold digster. Ze wil alles, incluis de schaatsbaan.
Schwimm krijgt enkel de goudvis, Hendrik. Hij heeft witte stip en zwemt achterwaarts. We moeten nu allemaal extra lief zijn voor Schwimm.
Verstuurd vanaf mijn SM-C101 met Tapatalk
Nee echt, iemand vroeg hem wanneer het trouwfeest doorging en hij zei vrijdag ??
HelpYouFall zei:
Eeh...
Schwimm
Legacy Member
Myllan zei:
Ja, net. Maar ze wil al scheiden van me.
curby zei:Sterker: hij heeft de echtscheiding al ingezet. Dit wordt echter een taaie dobber. Haar advocaat is de Vermasse.
Zijn eega tot nader order is n echte gold digster. Ze wil alles, incluis de schaatsbaan.
Schwimm krijgt enkel de goudvis, Hendrik. Hij heeft witte stip en zwemt achterwaarts. We moeten nu allemaal extra lief zijn voor Schwimm.
Verstuurd vanaf mijn SM-C101 met Tapatalk
Ik kan het schudden. Hendrik heeft gisterenavond de geest gegeven.
curby
Legacy Member
Schwimm zei:Ja, net. Maar ze wil al scheiden van me.
Ik kan het schudden. Hendrik heeft gisterenavond de geest gegeven.
R.I.P.
Hendrik de Goudvis 2012-2014
Hij was een minzame vis, kloeg nooit over het slechte weer en had het hart steeds op de juiste plaats.
Hendrik, waarom zijt gij heengegaan? Waarom hebt gij ons verlaten?
We gaan u missen, jongen.
Verstuurd vanaf mijn SM-C101 met Tapatalk
BlazeMusic
Legacy Member
Dankje!Myllan zei:Een nieuw deel, 16 pagina's en het gaat nog steeds over schaatsen? (weer een kwartiertje ofzo van mijn leven verspild) Ik heb ook een kannibaal de revue zien passeren.
Eniweey...
@Blaze.
Gefeliciteerd meid met je kiss and make up. Die make up moet vooral van zijn kant komen dan want hopelijk beseft die kaasflap wat voor een prachtexemplaar en lief ding hij bijna kwijt was. Nog veel geluk en liefde saampjes want het is je van harte gegund.
@Foxxie.
Als je geen rosse bent want dan wel? Blondje, brunette of black devil? Of ga gewoon naar de fototopic en drop daar een picje van jezelf.
Is Schwimm getrouwd?
Hij is allesinds heel hard z'n best aan het doen, heb hem trouwens ook uitgelegd dat dumpen aan de telefoon niet bepaald lief is en dat dit hetgene was wat mij nog het meeste had aangegrepen (ik kan gerust afscheid nemen van iemand, maar dan had ik wel een beter, persoonlijker afscheid verwacht, zeker na een jaar relatie...). Om 1 of andere reden had hij niet door dat dit niet gepast was. Toen ik mijn redenering uitlegde zei hij: "je hebt gelijk... ik had misschien zelf gewoon naar België kunnen komen en het niet via de telefoon doen". Hij snapt niet dat hij het niet langs die kant had bekeken, en dat hij het zelfs niet doorhad voor dat ik hem erover aansprak. Het inleven in andere mensen lijkt toch nog serieus verstoord bij hem, en hij denkt eerder technisch ("dan moet ze niet meer langskomen, dan spaart ze geld uit want ze zit al in geldproblemen, dus via de telefoon is beter,...")
Hij vond dus dat hij (rationeel) het "juiste" had gedaan om mij zo min mogelijk te benadelen voor die breuk, maar uiteraard is dat in een verkeerd keelgat geschoten bij mij
Hoewel mijn psycholoog (waar ik heen ging voor mijn autisme) altijd zei dat autisme in degradaties voorkomt, denk ik dat m'n lief hier toch wel wat meer last van heeft dan mij. Aan de andere kant heeft dit mij dan weer wat rust gebracht, na het horen van zijn redeneringen. Rationeel gezien had hij echt geprobeerd dit zo pijn- en kostenloos mogelijk te maken, maar emotioneel is dit slecht afgelopen. Hij ziet dit nu ook in, dus daar ben ik wel opgelucht om. Toen mijn humeur was gedaald de paar dagen na de breuk, zei ik tegen hem dat ik mij een beetje verwrongen voelde bij de situatie. Als respons daarop stuurde hij een wetenschappelijke tekst door van de "stages of acceptance" en het mogelijke effect van een liefdesbreuk op de hartspieren (of zoiets), met de vraag of ik behoefte had aan alcohol en hij daarvoor geld kon storten, en met de boodschap dat mijn endorfine-niveau zou dalen na een liefdesbreuk en hij dus aanraadde om supplementen te nemen om op z'n minst m'n energie niveau dan wel omhoog te krijgen.
De laatste tijd kwam het zelfs als een opluchting voor mij als hij eens begon te wenen bij een emotioneel moment op tv... Zo van... "Waw... Menselijke emoties... Laten we dit moment even vasthouden"
Het voelt soms een beetje als in een relatie zitten met Sheldon Cooper van The Big Bang Theory
Maar ik weet dat hij het goed bedoeld en met mij inzit. Ik ben eigenlijk gewoon blij dat het terug goed gaat!
HelpYouFall zei:
Oh nee, dat heeft hij wel degelijk laten doen. En ik kreeg de foto's doorgestuurdHelpYouFall zei:
Dat wicht heeft meer beauty producten dan mij, maar dat komt op zich ook wel handig uit...
Als ik ook eens naar de winkel moet, om een gezichtscrème te halen ofzo, is hij de eerste die bekijkt welke stofjes er in het product zitten, hoeveel % ervan inzit, vergelijkend of er betere/effectievere crèmes zijn dan degene die ik had uitgekozen,... Ik heb zo'n beetje mijn eigen "wetenschapper" die de drang heeft om alles uit te pluizen, wat uiteindelijk ook in mijn voordeel is
Ik hoop dat Schimmie snel wat post, kan ik het tijdens m'n koffiepauze eens overlopenMus86 zei:Wij willen details Schwimm, details van de trouw-date!
Edit: ik mag niet voor anderen spreken, dus: IK wil details
BlazeMusic
Legacy Member
Emiel Goelen zei:
Nederland, blijkbaar
En ik heb hem niet gevonden, maar hij mij. Hij heeft mij soort van opgevangen toen ik 14 was (we hadden gemeenschappelijke vrienden, en ik had al over hem gehoord, na een tijdje heeft hij mij online toegevoegd).
En sindsdien is die... Naja... "Loyaal" aan mijn zijde gebleven, al bijna 9 jaar nu.
Emiel Goelen
Legacy Member
BlazeMusic zei:Nederland, blijkbaar
En ik heb hem niet gevonden, maar hij mij. Hij heeft mij soort van opgevangen toen ik 14 was (we hadden gemeenschappelijke vrienden, en ik had al over hem gehoord, na een tijdje heeft hij mij online toegevoegd).
En sindsdien is die... Naja... "Loyaal" aan mijn zijde gebleven, al bijna 9 jaar nu.
Ik bewonder dat wel, die blinde liefde die ge kunt ontwikkelen voor iemand en misschien dat ik gewoon wat te oud en cynisch ben geworden voor die zever, maar ik zou dat echt niet kunnen opbrengen om samen te zijn met iemand die zo'n dingen "normaal" vindt.
Dat gaat voor de rest van uw leven dan zo zijn. Het feit dat die kerel een chronische ziekte heeft en het feit dat die waarschijnlijk nooit van zijn leven een normale job gaat kunnen doen is al veel bagage om mee te dragen, maar als die persoon dan ook nog eens serieus schippert met zijn emoties en van die dingen uit zijn botten slaagt dan vraag ik mij écht af waar nu de grote aantrekkingskracht*precies ligt? Is dat dan iets fysiek?
Ge hebt dat gezegde dat liefde blind is, maar een toekomst opbouwen met iemand (wat gij klaarblijkelijk wilt doen)*is volgens mij een van die keuzes wat ge niet alleen met uw hart moet maken, maar waar ge ook, rationeel, de realistische slaagkansen van een goede afloop bij in rekening moet brengen.
Ik ben zelf ook zo ene die nooit echt de meeste simpele relaties heeft opgezocht (cfr. moeilijke vrouwen waarvan ik op voorhand weet dat ze naar Australië gaan verhuizen) maar ik zou het andere mensen nu niet direct aanraden
cura
Legacy Member
Eigenlijk moet je dat niet bewonderen eh Emiel, los van uw laatste paragraaf. Je hebt hier veel zaken gepost over uw vorige relatie waarover mensen ook reageerden a la "Amai, zoveel geduld dat je daar mee hebt! Ik zou dat toch niet kunnen opbrengen hoor!" En dan spreek ik niet over het verhuizen naar Australië.Emiel Goelen zei:Ik bewonder dat wel, die blinde liefde die ge kunt ontwikkelen voor iemand en misschien dat ik gewoon wat te oud en cynisch ben geworden voor die zever, maar ik zou dat echt niet kunnen opbrengen om samen te zijn met iemand die zo'n dingen "normaal" vindt.
Dat gaat voor de rest van uw leven dan zo zijn. Het feit dat die kerel*een*chronische ziekte heeft en het feit dat die waarschijnlijk nooit van zijn leven een normale job gaat kunnen doen is al veel bagage om mee te dragen, maar als die persoon dan ook nog eens serieus schippert met zijn emoties en van die dingen uit zijn botten slaagt dan vraag ik mij écht af waar nu de grote aantrekkingskracht*precies ligt? Is dat dan iets fysiek?
Ge hebt dat gezegde dat liefde blind is, maar een toekomst opbouwen met iemand (wat gij klaarblijkelijk wilt doen)*is volgens mij een van die keuzes wat ge niet alleen met uw hart moet maken, maar waar ge ook, rationeel, de realistische slaagkansen van een goede afloop bij in rekening moet brengen.
Ik ben zelf ook zo ene die nooit echt de meeste simpele relaties heeft opgezocht (cfr. moeilijke vrouwen waarvan ik op voorhand weet dat ze naar Australië gaan verhuizen) maar ik zou het andere mensen nu niet direct aanraden
Er is natuurlijk een verschil in oorzaak tussen gedrag of karaktertrekken en een ziekte, maar het gevolg is vaak hetzelfde, namelijk dat je veel geduld moet hebben om er mee samen te leven.
Mus
Legacy Member
Emiel Goelen zei:
Een aanvulling bij oud en cynisch: ervarenheid.
cura zei:Er is natuurlijk een verschil in oorzaak tussen gedrag of karaktertrekken en een ziekte, maar het gevolg is vaak hetzelfde, namelijk dat je veel geduld moet hebben om er mee samen te leven.
Maar een combinatie van zowel ziekte en bepaalde karaktertrekken is toch wel een uitdaging denk ik..
BlazeMusic
Legacy Member
Emiel Goelen zei:
Omdat het weer een wall of text is...
Wel, moest ik hem vorig jaar hebben leren kennen, zou ik misschien weigerachtig hebben gestaan tegenover een relatie (want ik begrijp uw standpunt daarover volledig). Maar na bijna 9 jaar heb ik hem als persoon heel goed leren kennen, en de klik was er gewoon. Fysieke aantrekkingskracht is er ook (knappe vent!), maar dit is niet 1 van de redenen.
Hij heeft veel bagage om mee te slepen, maar hier heb ik eigenlijk nooit echt een probleem van gemaakt, gewoon omdat ik hem beter heb leren kennen. Hij is zich daar ook bewust van (dus we hebben dat al uitgebreid besproken). Maar hoewel hij waarschijnlijk niet aan een normale job kan geraken door z'n gezondheid, krijgt hij in Nederland een uitkering (uiteraard minder dan een gewoon loon). Maar dit zorgt er wel voor dat als ik gewoon ga werken, we ons om geld niet druk hoeven te maken. Zelfs als hij helemaal geen werk kan krijgen door zijn toestand. Technisch gezien, is dat vlak dus op te lossen (zelfs met de nieuwe wetgeving). Het is ook een vlak dat hij opgelost wilde zien. Hij bewonderd mijn doorzettingsvermogen en de hoop op een carrière blijkbaar, en hij wilde niet dat zijn situatie mij financieel naar beneden zou trekken. Hij vindt niet dat ik dat verdien. Hoewel hij graag wil dat ik verhuis en we kunnen gaan samenwonen, denk ik eerlijk gezegd dat hij het plan van tafel zou vegen als hier voor mij nadelen zouden aanhangen. Daarom dat hij ook de zekerheid wil dat we ons niet ongerust moeten maken over geld.
Over zijn emoties: het zijn elke keer moment-opnames. Meestal gaat het heel erg goed, ook al zitten er weer momenten bij waarvan ik denk: "nu vermoord ik hem gewoon" Maar dan praten we erover, en heeft hij mijn kant van het verhaal ook weer mee. Irritaties hier rond duren nooit echt lang. Ik denk dat dit is wat ze bedoelen met de "ups and downs" in een relatie. Hij houdt rekening met mij door te luisteren welk effect sommige zaken hebben op mij en past zich aan, ik doe hetzelfde voor hem. Geven, nemen en compromissen sluiten.
Hij zit soms vreemd in elkaar, dat weet ik zelf ook. Maar van de relaties die ik tot nu toe heb gehad, is dit de eerste waarbij ik echt iets "anders" voel. Een soort connectie, ik weet niet hoe ik het moet uitleggen. Maar daar heb ik wel een heel goed gevoel bij. Ik heb altijd de neiging gehad om zaken te berekenen, het altijd rationeel te bekijken. Nadelen te vermijden, mijzelf veilig te stellen. Maar als het op hem aankomt, zou ik het durven wagen. Ik weet zelf ook niet echt waaraan het ligt. Ik denk dat als er al een definitie op liefde kan geplakt worden, dit het zo'n beetje is. En ik erger mij soms aan hem. En hij uiteraard ook aan mij.
Maar ik vind over het algemeen dat wij een goede chemie hebben, ook al is dat soms wat moeilijk uit te leggen aan mensen. De meeste mensen staren zich blind op zijn gezondheid. Of het feit dat hij soms van die nare momenten heeft. Blijven zo'n beetje op de oppervlakte hangen. Na 9 jaar kan ik verder kijken dan die oppervlakte en heb ik ontdekt dat er zoveel meer zit, en hij eigenlijk echt wel een braaf ding is en absoluut de moeite waard. En dat merk ik elke keer weer aan de kleine dingen die hij voor mij doet. De momenten waarop hij weer compleet, sociaal ongepast uit de hoek komt, wegen niet op tegen de leuke momenten die we hebben. Als het niet de moeite was, om voor te gaan, zou ik er niet voor gaan. Zo realistisch ben ik dan ook weer ingesteld. Maar over het algemeen werkt het eigenlijk wel goed
Hij heeft veel bagage om mee te slepen, maar hier heb ik eigenlijk nooit echt een probleem van gemaakt, gewoon omdat ik hem beter heb leren kennen. Hij is zich daar ook bewust van (dus we hebben dat al uitgebreid besproken). Maar hoewel hij waarschijnlijk niet aan een normale job kan geraken door z'n gezondheid, krijgt hij in Nederland een uitkering (uiteraard minder dan een gewoon loon). Maar dit zorgt er wel voor dat als ik gewoon ga werken, we ons om geld niet druk hoeven te maken. Zelfs als hij helemaal geen werk kan krijgen door zijn toestand. Technisch gezien, is dat vlak dus op te lossen (zelfs met de nieuwe wetgeving). Het is ook een vlak dat hij opgelost wilde zien. Hij bewonderd mijn doorzettingsvermogen en de hoop op een carrière blijkbaar, en hij wilde niet dat zijn situatie mij financieel naar beneden zou trekken. Hij vindt niet dat ik dat verdien. Hoewel hij graag wil dat ik verhuis en we kunnen gaan samenwonen, denk ik eerlijk gezegd dat hij het plan van tafel zou vegen als hier voor mij nadelen zouden aanhangen. Daarom dat hij ook de zekerheid wil dat we ons niet ongerust moeten maken over geld.
Over zijn emoties: het zijn elke keer moment-opnames. Meestal gaat het heel erg goed, ook al zitten er weer momenten bij waarvan ik denk: "nu vermoord ik hem gewoon"
Maar dan praten we erover, en heeft hij mijn kant van het verhaal ook weer mee. Irritaties hier rond duren nooit echt lang. Ik denk dat dit is wat ze bedoelen met de "ups and downs" in een relatie. Hij houdt rekening met mij door te luisteren welk effect sommige zaken hebben op mij en past zich aan, ik doe hetzelfde voor hem. Geven, nemen en compromissen sluiten.Hij zit soms vreemd in elkaar, dat weet ik zelf ook. Maar van de relaties die ik tot nu toe heb gehad, is dit de eerste waarbij ik echt iets "anders" voel. Een soort connectie, ik weet niet hoe ik het moet uitleggen. Maar daar heb ik wel een heel goed gevoel bij. Ik heb altijd de neiging gehad om zaken te berekenen, het altijd rationeel te bekijken. Nadelen te vermijden, mijzelf veilig te stellen. Maar als het op hem aankomt, zou ik het durven wagen. Ik weet zelf ook niet echt waaraan het ligt. Ik denk dat als er al een definitie op liefde kan geplakt worden, dit het zo'n beetje is. En ik erger mij soms aan hem. En hij uiteraard ook aan mij.
Maar ik vind over het algemeen dat wij een goede chemie hebben, ook al is dat soms wat moeilijk uit te leggen aan mensen. De meeste mensen staren zich blind op zijn gezondheid. Of het feit dat hij soms van die nare momenten heeft. Blijven zo'n beetje op de oppervlakte hangen. Na 9 jaar kan ik verder kijken dan die oppervlakte en heb ik ontdekt dat er zoveel meer zit, en hij eigenlijk echt wel een braaf ding is en absoluut de moeite waard. En dat merk ik elke keer weer aan de kleine dingen die hij voor mij doet. De momenten waarop hij weer compleet, sociaal ongepast uit de hoek komt, wegen niet op tegen de leuke momenten die we hebben. Als het niet de moeite was, om voor te gaan, zou ik er niet voor gaan. Zo realistisch ben ik dan ook weer ingesteld. Maar over het algemeen werkt het eigenlijk wel goed
Emiel Goelen
Legacy Member
I
Ik heb hier volgens mij bijna nooit iets persoonlijks gepost over mijn relatie maar soit. Of dat nu te maken heeft met autisme of niet doet er dan nog niet eens zo veel toe.
Relaties zijn een wespennest en eens ge er in zit, kan het moeilijk zijn om er uit te stappen omwille van honderden redenen, een van de belangrijkste zijnde (vind ik) dat het vaak moeilijk is om nog een duidelijk beeld op uw eigen relatie te krijgen eens ge er middenin zit omdat uw fucking emoties in de weg zitten van uw beoordelingsvermogen.
Resultaat? Kijk eens rond u, hoeveel mensen ziet ge die eigenlijk met een zwaar geval van stockholmsyndroom zitten, liefkozend weggemoffeld onder de noemer "relatie". Vraag daar maar aan hoe het gaat. Die zullen hun schouders ophalen, zeggen "ups en downs", "het is overal wel iets zeker?", etc. Da's gewoon omdat die er tot aan hun schouders toe in zitten en er terug uitstappen hun leven te veel zou ontwrichten, of omdat ze bang zijn voor de mogelijke eenzaamheid die hun te wachten staat.
Ik ben ook (te) lang blijven plakken bij mijn vorige relatie om de simpele reden dat ik dat meiske graag zag en omdat ik haar niet wilde kwetsen. Dus wat doet ge: uzelf blijven wijsmaken dat ge niet moet opgeven, dat ge begrip moet opbrengen voor bepaalde omstandigheden (iedereen heeft wel bepaalde delen van zijn verleden waar hij/zij mee kampt en die hun stempel hebben gedrukt op wie ge zijt, in dit geval autisme, chronische ziekte, maar kon evengoed moeilijke jeugd zijn, scheiding ouders, dood ouders, gepest op school - whatever), mezelf continu gewezen op mijn eigen (veelvuldig aanwezige) gebreken en imperfecties en dat ik dus best kan leren om content te zijn en dat het "overal wel wat is". Ge begint alles te kadreren, overal excuses voor te verzinnen om uzelf wijs te maken dat het allemaal zo slecht nog niet is. Maar vooral: ge wilt niet opgeven. Want opgeven, da's gemakkelijk.
Wat ik eigenlijk wil zeggen (denk ik) is dat ge met een relatie een blik miserie opentrekt als ge dat doet met de verkeerde persoon. Als gij overweg kunt met die manier van communiceren dan is dat goed hé, iemand gelijk uw vriend verdient ook een toffe vriendin. Vanuit mijn perspectief, en gebaseerd op mijn ervaringen, zou ik nooit nog aan zoiets beginnen. Maar goed BM, hopelijk vergis ik mij want lijkt mij een toffe griet en hoop met u mee dat alles gewoon op zijn pootjes komt deze keer en dat bovenstaand verhaal niet op u van toepassing is.
cura zei:Eigenlijk moet je dat niet bewonderen eh Emiel, los van uw laatste paragraaf. Je hebt hier veel zaken gepost over uw vorige relatie waarover mensen ook reageerden a la "Amai, zoveel geduld dat je daar mee hebt! Ik zou dat toch niet kunnen opbrengen hoor!" En dan spreek ik niet over het verhuizen naar Australië.
Er is natuurlijk een verschil in oorzaak tussen gedrag of karaktertrekken en een ziekte, maar het gevolg is vaak hetzelfde, namelijk dat je veel geduld moet hebben om er mee samen te leven.
Ik heb hier volgens mij bijna nooit iets persoonlijks gepost over mijn relatie maar soit. Of dat nu te maken heeft met autisme of niet doet er dan nog niet eens zo veel toe.
Relaties zijn een wespennest en eens ge er in zit, kan het moeilijk zijn om er uit te stappen omwille van honderden redenen, een van de belangrijkste zijnde (vind ik) dat het vaak moeilijk is om nog een duidelijk beeld op uw eigen relatie te krijgen eens ge er middenin zit omdat uw fucking emoties in de weg zitten van uw beoordelingsvermogen.
Resultaat? Kijk eens rond u, hoeveel mensen ziet ge die eigenlijk met een zwaar geval van stockholmsyndroom zitten, liefkozend weggemoffeld onder de noemer "relatie". Vraag daar maar aan hoe het gaat. Die zullen hun schouders ophalen, zeggen "ups en downs", "het is overal wel iets zeker?", etc. Da's gewoon omdat die er tot aan hun schouders toe in zitten en er terug uitstappen hun leven te veel zou ontwrichten, of omdat ze bang zijn voor de mogelijke eenzaamheid die hun te wachten staat.
Ik ben ook (te) lang blijven plakken bij mijn vorige relatie om de simpele reden dat ik dat meiske graag zag en omdat ik haar niet wilde kwetsen. Dus wat doet ge: uzelf blijven wijsmaken dat ge niet moet opgeven, dat ge begrip moet opbrengen voor bepaalde omstandigheden (iedereen heeft wel bepaalde delen van zijn verleden waar hij/zij mee kampt en die hun stempel hebben gedrukt op wie ge zijt, in dit geval autisme, chronische ziekte, maar kon evengoed moeilijke jeugd zijn, scheiding ouders, dood ouders, gepest op school - whatever), mezelf continu gewezen op mijn eigen (veelvuldig aanwezige) gebreken en imperfecties en dat ik dus best kan leren om content te zijn en dat het "overal wel wat is". Ge begint alles te kadreren, overal excuses voor te verzinnen om uzelf wijs te maken dat het allemaal zo slecht nog niet is. Maar vooral: ge wilt niet opgeven. Want opgeven, da's gemakkelijk.
Wat ik eigenlijk wil zeggen (denk ik) is dat ge met een relatie een blik miserie opentrekt als ge dat doet met de verkeerde persoon. Als gij overweg kunt met die manier van communiceren dan is dat goed hé, iemand gelijk uw vriend verdient ook een toffe vriendin. Vanuit mijn perspectief, en gebaseerd op mijn ervaringen, zou ik nooit nog aan zoiets beginnen. Maar goed BM, hopelijk vergis ik mij want lijkt mij een toffe griet en hoop met u mee dat alles gewoon op zijn pootjes komt deze keer en dat bovenstaand verhaal niet op u van toepassing is.
BlazeMusic
Legacy Member
Eerst en vooral: bedankt voor dat "toffe griet"!Emiel Goelen zei:
Waar een wil is, is een weg, en ik denk dat ik altijd wel een manier vind om op mijn pootjes terecht te komen (maar: dan wel op mezelf, ik ben niet graag afhankelijk van anderen, wil er altijd eerst alleen proberen te geraken, uiteindelijk zijt ge ook altijd zelf de enige persoon waarvan ge zeker kunt zijn)En maak u niet ongerust, van het stockholm syndroom zal ik toch geen last krijgen hoor. Ik kan wanneer ik wil, wanneer dit voor mij niet meer zou gaan, uit de relatie stappen. En hoe grof (en bitcherig) het ook kan klinken: hij zit in een ander land en we spreken elkaar voornamelijk via facebook, er zou niet veel voor nodig zijn om hem uit mijn leven te verwijderen... Ik ben niet bang om alleen te zijn (beter alleen dan ongelukkig), zal dan ook niet dramatisch doen over "ik vind nooit meer iemand" ofzo
(eerste dag van de breuk is dat wel een paar uurtjes toegestaan, maar ik blijf me daar niet in wentelen, 't is gewoon heel onrealistisch om zo te blijven denken). Ik zie wel dat sommige mensen zo denken (veel van mijn vrienden zijn zo...) en daar merk ik wel dat liefde hun beoordelingsvermogen soms ferm in de weg staat. Gaande van een meisje die geslagen werd door haar lief maar er bij bleef ("ja, maar hij ziet mij graag!), tot eentje die ervan overtuigd was dat haar leven niks meer zou voorstellen zonder haar lief en zelfmoord de enige oplossing zou zijn na een breuk. Ik kan met zekerheid zeggen dat ik niet zo zal denken, want zo ben ik gewoon niet. Het is oftewel de moeite, oftewel niet. En dan zal ik daar naar handelen, no drama.
Ik ben verliefd, maar realistisch genoeg ingesteld dat er bij deze relatie soms wel wat hindernissen zitten. En die hindernissen probeer ik op een nuchtere manier te bekijken, en sommigen op te lossen/overbruggen (en gewoon al realiseren dat ze er zijn). Maar dan wel binnen de perken dat ik dat er voor over heb en het mijn eigen leven ook niet overhoop gooit... Net om binnen 10 jaar niet mentaal wakker geschud te worden, met 2 kleine bambino's op mijn schoot, en te beseffen: "waar ben ik in godsnaam mee bezig en waarom heb ik hier mijn tijd ingestoken?"
Myllan
Legacy Member
@Blaze.
Kort samengevat...
Als de klik/chemie er is, je elkaar goed aanvoelt/vult, je beide nuchter genoeg bent, jezelf niet kwijtgeraakt binnen een relatie etc bereik je al heel wat.
Hindernissen heb je altijd en in elke relatie en zijn het geen grote dan zijn het wel kleintjes maar hoe dan ook, het is de kunst om te weten hoe je daarmee omgaat en als al die dingen aanwezig zijn en je relatie stabiel genoeg is, dan overleef je elke hindernis.
Kort samengevat...
Als de klik/chemie er is, je elkaar goed aanvoelt/vult, je beide nuchter genoeg bent, jezelf niet kwijtgeraakt binnen een relatie etc bereik je al heel wat.
Hindernissen heb je altijd en in elke relatie en zijn het geen grote dan zijn het wel kleintjes maar hoe dan ook, het is de kunst om te weten hoe je daarmee omgaat en als al die dingen aanwezig zijn en je relatie stabiel genoeg is, dan overleef je elke hindernis.
WeedJunk
Legacy Member
No, no, nooooo, let's go to Taiwan!HelpYouFall zei:
Gravity Max OMFG Tilt Roller Coaster POV Seriously Messed Up AWESOME Ride! ???? - YouTube
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.