Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 28

HelpYouFall · 25 aug 2014

Ik denk dat

1) kinxton blind is voor de gebreken van andere mensen en nooit op tijd door heeft dat er stront aan de knikker hangt/een situatie vaag is
2) in dat naïef denken eveneens blind is voor vage shit die hij zelf zegt/doet
3) hij eens even moet stoppen met direct achter elk katje te lopen dat halvelings even glimlacht naar hem

Van het ene labiele kind naar het andere struikelen is een strategie die op lange termijn wel eens ontzettend vermoeiend kan zijn...

Ik heb van de week de beslissing genomen van een hele toffe madam afstand te nemen (en andersom waarschijnlijk ook), omdat een aantal dingen verkeerd geïnterpreteerd werden en de reactie daarop totaal overdreven was (nee ik heb geen zin om dat verder uit te leggen). Gevolg: drama + doorhebben dat ge waarschijnlijk toch niet bij elkaar zult passen dan = ok, dan maar niet. Verder ook niks meer laten weten ofzo, ik ben niet into die 'hoi, ik wou toch nog even polsen hoe het met je gaat' sms-zooi enal. Als ik haar ergens tegenkom zal ik er verder wel perfect normaal tegen kunnen doen. Als zij dat dan niet kan, is dat vooral haar probleem

Ik ben echt heel goed geworden in mensen uit mijn leven te schrappen, gewoon omdat ik gemerkt heb dat als ik dat niet doe, ik toch in die vervelende en vooral vaak hopeloze routine van wederzijds aantrekken en afstoten blijf hangen.

Dus kingie, leren schrappen man en ook niet gelijk elke keer full throttle achter een griet gaan

Den HYF heeft zelden zo zen in het leven gestaan

BlazeMusic · 25 aug 2014

Atomsk zei:
Ik ben weer veel te braaf of vergevingsgezind tegenover Kinxton, maar ik snap soms niet dat sommige hem hier een beetje in het belachelijke trekken.

Ik vind hem wel een grappig ding. Dan niet in de betekenis van uitlachen, maar ik kan altijd wel grinniken om z'n posts. Zoals ik eerder eens ergens op dit forum gezegd heb: na een vermoeide dag vakantiewerk is het fijn om een post van hem tegen te komen met weer een aantal relatief vreemde dingen in. Dat is dan niet slecht bedoeld, want als persoon laat ik hem in zijn waarde (en weet ook niet hoe hij echt is, uiteraard), maar dat neemt niet weg dat ik zijn fratsen soms uiterst amusant vind.

Ook al hoop ik dat die jongen echt eens een serieuze relatie te pakken krijgt en hij iets stabiel kan opbouwen. Ik lees immers geen slechte intenties en hij lijkt mij wel een vriendelijke persoon. Ik zie hem eerder als een licht losgeslagen projectiel, dat de kans nog moet grijpen om de juiste baan te vinden om olijk en vrolijk in mee te draaien. En denk gewoon dat hij z'n geluk wat op vreemde plaatsen gaat zoeken.

Enfin, 't is geen uitnodiging, maar volgens mij is dat nog wel een plezante om een pint mee te gaan drinken. En gewoon een babbeltje mee te slaan :lol:

ironhorn zei:
ze leefde erna nog volgens haar snap (tenzij dat dat opgezet spel was door haar dom, die zo haar moord probeert te verbergen)

aiaiai, klinkt echt niet goed :/ en ik dacht nog wel dat je veilig en wel was kunnen verdwijnen naar Nederland om daar helemaal te floreren

Ai... Maar geen Markske meer?

Mja, Nederland gaat nog steeds door, volgend jaar. Zoals gepland. En ik ga daar zeker floreren, had al wat beloftevolle mailtjes terug gekregen van de scholen daar! :love:

Maar in de tussentijd zou ik wel nog graag iets of wat een vaderfiguur hebben die z'n verantwoordelijkheid opneemt. Daarnet het zoveelste genegeerde telefoontje toch maar opgenomen om er vanaf te zijn en na de bitsige uitspraak: "ik zou mijn relatie beter verbreken, dat past beter in uw kraam, niet?" heb ik zelf afgelegd. Ik ga het klein kind even laten afkoelen en laten nadenken over z'n uitspraken. Ook al ben ik in zijn hoofd waarschijnlijk toch de grote boosdoener. En heb ik door af te leggen een onzichtbare oorlogsverklaring ondertekend.

Dan is het maar zo. Dan zie ik dan straks wel weer. Hij komt ons straks 15-30 minuten "bezoeken" voor hij weer naar z'n vriendin vertrekt. Hij kan een nieuwe relatie en zijn 3 kinderen best combineren. En dat ga ik hem ook duidelijk maken, maar hij gaat het waarschijnlijk niet willen aannemen. Ik wil gerust moeder spelen voor mijn kleine broertje. Maar OOK vader spelen is mij een brug te ver. En dat krijg ik dus niet in mijn pa zijn hoofd. Het is begonnen met "ik kan niet alleen zijn" en eindigt nu met "ik kan geen dag zonder mijn vriendin dus jullie moeten je plan maar trekken". Genoeg is genoeg, ik hoop dat hij straks iets of wat redelijk probeert te zijn want de toestand is alles behalve haalbaar zo.

Hoe mensen zo zot kunnen lopen van hun relatie... ik zal het nooit snappen... :sop:

Lt. KroftDünkel · 25 aug 2014

HelpYouFall zei:
Den HYF heeft zelden zo zen in het leven gestaan

Zen level:

3dac490dfde5bebe830fb966ad84543d3459deac5d9bba5d023be3fac1bde3e1.jpg

nixie · 25 aug 2014

BlazeMusic zei:
Ik vind hem wel een grappig ding. Dan niet in de betekenis van uitlachen, maar ik kan altijd wel grinniken om z'n posts. Zoals ik eerder eens ergens op dit forum gezegd heb: na een vermoeide dag vakantiewerk is het fijn om een post van hem tegen te komen met weer een aantal relatief vreemde dingen in. Dat is dan niet slecht bedoeld, want als persoon laat ik hem in zijn waarde (en weet ook niet hoe hij echt is, uiteraard), maar dat neemt niet weg dat ik zijn fratsen soms uiterst amusant vind.

Ook al hoop ik dat die jongen echt eens een serieuze relatie te pakken krijgt en hij iets stabiel kan opbouwen. Ik lees immers geen slechte intenties en hij lijkt mij wel een vriendelijke persoon. Ik zie hem eerder als een licht losgeslagen projectiel, dat de kans nog moet grijpen om de juiste baan te vinden om olijk en vrolijk in mee te draaien. En denk gewoon dat hij z'n geluk wat op vreemde plaatsen gaat zoeken.

Enfin, 't is geen uitnodiging, maar volgens mij is dat nog wel een plezante om een pint mee te gaan drinken. En gewoon een babbeltje mee te slaan

Ai... Maar geen Markske meer?

Mja, Nederland gaat nog steeds door, volgend jaar. Zoals gepland. En ik ga daar zeker floreren, had al wat beloftevolle mailtjes terug gekregen van de scholen daar!

Maar in de tussentijd zou ik wel nog graag iets of wat een vaderfiguur hebben die z'n verantwoordelijkheid opneemt. Daarnet het zoveelste genegeerde telefoontje toch maar opgenomen om er vanaf te zijn en na de bitsige uitspraak: "ik zou mijn relatie beter verbreken, dat past beter in uw kraam, niet?" heb ik zelf afgelegd. Ik ga het klein kind even laten afkoelen en laten nadenken over z'n uitspraken. Ook al ben ik in zijn hoofd waarschijnlijk toch de grote boosdoener. En heb ik door af te leggen een onzichtbare oorlogsverklaring ondertekend.

Dan is het maar zo. Dan zie ik dan straks wel weer. Hij komt ons straks 15-30 minuten "bezoeken" voor hij weer naar z'n vriendin vertrekt. Hij kan een nieuwe relatie en zijn 3 kinderen best combineren. En dat ga ik hem ook duidelijk maken, maar hij gaat het waarschijnlijk niet willen aannemen. Ik wil gerust moeder spelen voor mijn kleine broertje. Maar OOK vader spelen is mij een brug te ver. En dat krijg ik dus niet in mijn pa zijn hoofd. Het is begonnen met "ik kan niet alleen zijn" en eindigt nu met "ik kan geen dag zonder mijn vriendin dus jullie moeten je plan maar trekken". Genoeg is genoeg, ik hoop dat hij straks iets of wat redelijk probeert te zijn want de toestand is alles behalve haalbaar zo.

Hoe mensen zo zot kunnen lopen van hun relatie... ik zal het nooit snappen...

als u pa het u niet zegt doe ik het wel.
Gij zijt een fantastisch mens!

HelpYouFall · 25 aug 2014

Lt. KroftDünkel zei:
Zen level:

Preske · 25 aug 2014

BlazeMusic zei:
Beknopt, maar amusant... Danku, Preske!
Ook al doet het meerdere vragen rijzen...

graag gedaan!

Btw, niet uit ramptoerisme maar oprechte interesse (en medeleven): GLASJE! Hoe is het nog afgelopen? Mag ook in pb...

Komt wel goed jongen!

Enfin, hier is het ook kermis, maar ik zal het maar in spoiler zetten

M'n pa kwam gisteren na 10 dagen vakantie met z'n lief terug (geld geleend van een ander om op verlof te kunnen gaan, I do not approve want we hebben al bijna niks). 1 van de eerste dingen die hij zegt vanaf hij een paar uurtjes "alleen" zit thuis met ons: "ik ben hier eigenlijk niet graag, ik mis haar...". Alle begrip voor, maar zeg dat niet tegen kinderen die u 10 dagen gemist hebben. Ik vroeg aan hem of hij af en toe wat meer thuis kon zijn (hij woont praktisch bij z'n vriendin...) omdat het eigenlijk niet mijn taak is het hier het merendeel van de tijd een huishouden te runnen als 23-jarige, laat staan zo vaak de verantwoordelijkheid over m'n kleine broer moet opnemen (met veel plezier, want ik zie dat ventje graag, maar als ik in september terug fulltime naar school ga, kan ik ook niet alles doen voor hem). Ik vroeg of hij af en toe enkele dagen thuis kon zijn, wat meteen geweigerd werd want dat "zat hij niet zitten". Ik vroeg dan of hij op z'n minst enkele dagen per maand kon thuis zijn en daar is vlammende ruzie van gekomen.

Ineens zou ik zijn agenda proberen te bepalen en is zijn relatie zijn toekomst (en wat dan in het heden, met zijn kinderen?). Mocht dingen horen zoals "ja, en waag het niet om mijn vriendin hierop aan te spreken want dan is mijn relatie gedaan!" en "uw moeder kijkt ook niet naar u om, waarom moet ik dit dan wel fulltime doen?" (hallo, dat vraag ik toch niet?).

Uiteindelijk ging hij akkoord met 1 dag per week thuisblijven, dik tegen zijn goesting. Vanmorgen stuurde hij dan een sms om zijn excuses aan te bieden en een "kijk, ik ben toch niet zo onredelijk!". Wat bij mij dan weer in het verkeerde keelgat schoot (ik vind hem enorm onredelijk!). Vlak erna belde hij mij dan, maar toen het gesprek niet de richting opging zoals hij het wilde, en ik eerlijk mijn gedacht zei, hing hij op.

Moest ik mijn kleine broer niet zo graag zien, was ik nu weg. Ook al heb ik het geld niet om alleen te gaan wonen, ik zou wel ergens een paar dagen kunnen logeren. Maar dat zou in zijn ogen dan weer een complete oorlogsverklaring zijn. 100 keer zeggen dat ik aan mijn limiet zit heeft ook niet veel zin, want dan begint hij over hoe hard hij het had tijdens de scheiding. Alle begrip voor, maar hij neemt momenteel te weinig verantwoordelijkheid op en gaat 'happy family' spelen met iemand anders, terwijl ik met alle taken in huis blijf zitten. Wat ik jammer vind, want zijn vriendin is echt een schatje, maar ze lijkt de zuurstof die hij momenteel ademt. Alles draait daar rond. En elk gesprek in een poging om hem duidelijk te maken dat wij er ook nog zijn, draait uit op ruzie.

Bon, het resultaat is een zeer gefrustreerde Blaze en door op m'n broertje te moeten passen niet de mogelijkheid om even buitenshuis een uitlaatklep te zoeken. Om te rotten gewoon... Zit al een goeie 2 uur mijn kas op te fretten achter de computer

en hebt ge het hem dan al eens gezegd dat het niet perse voor u of uw oudere broer is, maar voor uw klein broertje?

Atomsk · 25 aug 2014

BlazeMusic zei:
M'n pa kwam gisteren na 10 dagen vakantie met z'n lief terug (geld geleend van een ander om op verlof te kunnen gaan, I do not approve want we hebben al bijna niks). 1 van de eerste dingen die hij zegt vanaf hij een paar uurtjes "alleen" zit thuis met ons: "ik ben hier eigenlijk niet graag, ik mis haar...". Alle begrip voor, maar zeg dat niet tegen kinderen die u 10 dagen gemist hebben. Ik vroeg aan hem of hij af en toe wat meer thuis kon zijn (hij woont praktisch bij z'n vriendin...) omdat het eigenlijk niet mijn taak is het hier het merendeel van de tijd een huishouden te runnen als 23-jarige, laat staan zo vaak de verantwoordelijkheid over m'n kleine broer moet opnemen (met veel plezier, want ik zie dat ventje graag, maar als ik in september terug fulltime naar school ga, kan ik ook niet alles doen voor hem). Ik vroeg of hij af en toe enkele dagen thuis kon zijn, wat meteen geweigerd werd want dat "zat hij niet zitten". Ik vroeg dan of hij op z'n minst enkele dagen per maand kon thuis zijn en daar is vlammende ruzie van gekomen.

Ineens zou ik zijn agenda proberen te bepalen en is zijn relatie zijn toekomst (en wat dan in het heden, met zijn kinderen?). Mocht dingen horen zoals "ja, en waag het niet om mijn vriendin hierop aan te spreken want dan is mijn relatie gedaan!" en "uw moeder kijkt ook niet naar u om, waarom moet ik dit dan wel fulltime doen?" (hallo, dat vraag ik toch niet?).

Uiteindelijk ging hij akkoord met 1 dag per week thuisblijven, dik tegen zijn goesting. Vanmorgen stuurde hij dan een sms om zijn excuses aan te bieden en een "kijk, ik ben toch niet zo onredelijk!". Wat bij mij dan weer in het verkeerde keelgat schoot (ik vind hem enorm onredelijk!). Vlak erna belde hij mij dan, maar toen het gesprek niet de richting opging zoals hij het wilde, en ik eerlijk mijn gedacht zei, hing hij op.

Moest ik mijn kleine broer niet zo graag zien, was ik nu weg. Ook al heb ik het geld niet om alleen te gaan wonen, ik zou wel ergens een paar dagen kunnen logeren. Maar dat zou in zijn ogen dan weer een complete oorlogsverklaring zijn. 100 keer zeggen dat ik aan mijn limiet zit heeft ook niet veel zin, want dan begint hij over hoe hard hij het had tijdens de scheiding. Alle begrip voor, maar hij neemt momenteel te weinig verantwoordelijkheid op en gaat 'happy family' spelen met iemand anders, terwijl ik met alle taken in huis blijf zitten. Wat ik jammer vind, want zijn vriendin is echt een schatje, maar ze lijkt de zuurstof die hij momenteel ademt. Alles draait daar rond. En elk gesprek in een poging om hem duidelijk te maken dat wij er ook nog zijn, draait uit op ruzie.

Bon, het resultaat is een zeer gefrustreerde Blaze en door op m'n broertje te moeten passen niet de mogelijkheid om even buitenshuis een uitlaatklep te zoeken. Om te rotten gewoon... Zit al een goeie 2 uur mijn kas op te fretten achter de computer

Shit zeg, uw papa moet precies nog groot worden. Je hebt mijns inziens alle rechten om hem op zijn plichten als ouder te wijzen, in plaats van als een puber achter zijn lief te lopen.
Foute boel, kan best geloven dat het ongelooflijk frustrerend voor jou is. Degene met je dit zou opnemen/oplossen ís net diegene die het probleem veroorzaakt.

Geen idee of je hier iets tegen kan doen. Je zit nu met een ton aan frustraties en boosheid, omdat je jouw eigen vader moet wijzen op zijn ouderlijke verantwoordelijkheden en daar reageert hij averechts.

God zeg, ik ben pissed in uw plaats

Als dochter (al is het voor uw broertje, met zijn beïnvloedbare, kwetsbare leeftijd), zou ik uw pa rustig maar kordaat wijzen op zijn verantwoordelijkheden:
- Er zijn voor zijn kinderen
- Deelnemen aan het huishouden

Verder zou ik hem ook wijzen op het feit dat als je van je EIGEN pa te horen krijgt "ik ben hier niet graag, ik wil naar mijn lief", dat zoiets nauwelijks acceptabel is uit de mond van een verongelijkte puber en zéker niet uit die van een papa. Misschien reageert je pa zo onnozel omdat je hem in een verhit gesprek een aantal zaken kwalijk neemt. Probeer anders eens een rustig gesprek aan te gaan (en te onderhouden).

Daarnaast zou ik toch ook een plan B beschikbaar houden en dat is je informeren over buitenstaande instanties die ingrijpen. In het slechtste geval, als het zo blijft doorgaan (ik overdrijf, hopelijk), komen die partijen anders tóch erbij.
Ik denk maar aan het geval als jouw broertje eens op school arriveert, zonder boterhammen, of zonder jas, of zonder... voor de zoveelste keer omdat jij zo'n verantwoordelijkheid onmogelijk kan blijven dragen en jouw pa er niet is.

Lenny-G · 25 aug 2014

Denk dat er sowieso al veel zal moeten veranderen als Blaze inderdaad naar Nederland trekt voor te studeren

Gonzo · 25 aug 2014

HelpYouFall zei:
Ik heb van de week de beslissing genomen van een hele toffe madam afstand te nemen (en andersom waarschijnlijk ook), omdat een aantal dingen verkeerd geïnterpreteerd werden en de reactie daarop totaal overdreven was (nee ik heb geen zin om dat verder uit te leggen). Gevolg: drama + doorhebben dat ge waarschijnlijk toch niet bij elkaar zult passen dan = ok, dan maar niet. Verder ook niks meer laten weten ofzo, ik ben niet into die 'hoi, ik wou toch nog even polsen hoe het met je gaat' sms-zooi enal. Als ik haar ergens tegenkom zal ik er verder wel perfect normaal tegen kunnen doen. Als zij dat dan niet kan, is dat vooral haar probleem

En ik maar denken dat Zenmeister HYF nooit ambras maakte

HelpYouFall zei:
Ik ben echt heel goed geworden in mensen uit mijn leven te schrappen, gewoon omdat ik gemerkt heb dat als ik dat niet doe, ik toch in die vervelende en vooral vaak hopeloze routine van wederzijds aantrekken en afstoten blijf hangen.

Ik ben ook meer van 't principe dat ik mijzelf de zever liever bespaar, dat aanmodderen geeft toch alleen miserie. Da schrappen is makkelijk, allemaal geen probleem - korte pijn, en klaar ermee.

't Is bij mij vooral "op het punt komen waarop ge beseft dat het toch geen zin heeft" waar 't schoentje wringt

Zeker als ge er wél iets deftig uit ziet komen. Op da vlak ben ik een beetje Schwimm; als ik mij (al dan nie vrijwillig) in iet smijt, is dat een lastig omkeerbaar proces, hoe rationeel ge het ook bekijkt

Voor de rest: hier alles oké, buiten een paar hardnekkige rimpels op mijn zenwater.

Atomsk zei:
Als dochter (al is het voor uw broertje, met zijn beïnvloedbare, kwetsbare leeftijd), zou ik uw pa rustig maar kordaat wijzen op zijn verantwoordelijkheden

Met iemand die de woorden "uw moeder kijkt ook niet naar u om, waarom moet ik dit dan wel fulltime doen?" uit zijnen bek durft laten rollen, valt nie te praten. Dat is het toonbeeld van een immatuur, egocentrisch persoon zonder schroom, met het verantwoordelijkheidsgevoel van een schildpad, en het testosteronniveau van ne 15jarige snotneus. Kinderen horen niet verstandiger te zijn dan hun ouders. En ik vind dat een heel spijtige zaak voor Blaasmuziek en haar broerkes, maar uw vader moeten dwingen om 1 dag in de week thuis te zijn, om dan ne gansen avond op ne zure smoel te moeten kijken - da maakt het er amper beter op, me dunkt

BlazeMusic · 25 aug 2014

Preske zei:
graag gedaan!

en hebt ge het hem dan al eens gezegd dat het niet perse voor u of uw oudere broer is, maar voor uw klein broertje?

Vaak genoeg... Maar geen reactie. Naar zijn vriendin toe doet hij ook altijd alsof wij perfect onze plan kunnen trekken en er geen vuiltje aan de lucht is. Moest ze het weten, zou ze hem naar huis sturen. Dat beseft hij volgens mij ook. En dat wil hij niet, want hij wil het liefst van al elke wakkere minuut daar zijn.

Mensen hebben mij aangeraden om een gesprek met zijn vriendin te hebben. Om haar rustig te zeggen dat hij een beetje aan het overdrijven is, zij heeft nog een beetje invloed. Maar als ze dan zou vertellen tegen mijn pa dat het van mij komt, zie ik het nog gebeuren dat ik op straat lig. Want alles dat in de weg van zijn relatie komt, ruimt hij zo snel mogelijk weg. Die relatie is heilig voor hem. Hij zou het zien als "stoken", en dan ben ik nog verder van huis...

Ik vind hem enorm labiel de laatste tijd. Dit is niet meer gewoon verliefd zijn, dit is pure wanhoop... Ik kan geen dingen oplossen met een vader die elk gesprek als een bedreiging voor zijn relatie ziet, en niet open staat voor verandering. 't Is dan heel gemakkelijk om een ander te horen zeggen: "bij mij zou het niet waar zijn"... Terwijl het eigenlijk een complexe situatie is die soms mijn petje te boven gaat :lol:

En de trieste waarheid is dat je zoiets niet kan blijven zeggen tegen mensen (vrienden, familie), want na een tijdje klink ik als een kapotte casettespeler die op hetzelfde deuntje is blijven steken, wat ik niet wil. Mensen horen nu eenmaal niet graag miserie van andere mensen, da's niet fijn. En dan kruip je uiteindelijk compleet opgedraaid achter de pc om je gal even uit te spuwen op 9lives *ahum* :unsure:

Volgende meeting krijgt iedereen ne cola van mij! Beloofd! :unsure:

nixie · 25 aug 2014

en wij het maar aanhoren!

nee, alle gejheid op een stokje.
Zou die u echt het huis uit zwieren?
Want dan moet hij WEL voor zijn jongere zoon zorgen.

Heb je hem al ooit duidelijk gemaakt wat de complicaties zijn als jij in Nederland zit? (if not, doe het niet of hij is nog in staat om u niet te laten gaan)

Zijn "vriendin" moet hem duidelijk maken om meer bij jullie te zijn zonder dat hij denkt dat jij zou hebben liggen "stoken" (dat is niet stoken trouwens)

Lenny-G · 25 aug 2014

Of moet je hem gewoon volop opbellen terwijl hij bij zijn vriendin zit om steeds kleine dingen te vragen. Waar ligt dit? Hoe moet dat? Heb ik dit goed gedaan? :evil:

BlazeMusic · 25 aug 2014

nixie zei:
en wij het maar aanhoren!
nee, alle gejheid op een stokje.
Zou die u echt het huis uit zwieren?
Want dan moet hij WEL voor zijn jongere zoon zorgen.
Heb je hem al ooit duidelijk gemaakt wat de complicaties zijn als jij in Nederland zit? (if not, doe het niet of hij is nog in staat om u niet te laten gaan)

Zijn "vriendin" moet hem duidelijk maken om meer bij jullie te zijn zonder dat hij denkt dat jij zou hebben liggen "stoken" (dat is niet stoken trouwens)

Ik weet dat het niet stoken is. En ik kan mijn woorden genoeg wikken en wegen om het heel rustig en redelijk te laten overkomen. Maar dat wil dan niet zeggen dat mijn pa het zo zal opnemen. Ik wees hem gisteren op zijn verantwoordelijkheden, en toen was het meteen van: "gij probeert mij de les te spellen!". Ik bedoel... Als ik dan met zijn vriendin wil praten, gaat hij daar een heel verhaal rond bouwen in zijn hoofd.

En ik zwijg mooi over Nederland voorlopig. Ik ga daar de tijd van mijn leven hebben. En ik vertrek hoe dan ook :unsure:

Maar heb geen zin om daar in de tussentijd geklaag over te horen. Dus ssshhtt!

En als het er echt op aankomt: ja, ik denk dat hij mij voor een tijdje zou buiten zwieren als ik te "lastig" doe volgens hem. Niet voor lang, maar hij zou het toch proberen.

In de tussentijd staat mijn gsm roodgloeiend. Smsjes van het ene uiterste naar het andere. Waar ik niet op reageer, want ik ben het even beu.

"werk uwe kop maar uit dan heb ik dat er ook nog bij"
"neem aub op"
"geef mij 5min"
"kan ik iets doen voor u???"
"waarom doe jij toch zo? ik lijd hier harder onder dan je denkt"
"ik vraag u op te stoppen waarmee je bezig bent... beleefd"
"nog niet genoeg nee? heb ik nog niet genoeg op mijn knieen zitten smeken, als papa??"

Hij zet zich in de slachtofferrol. En het lijkt alsof ik degene ben die volgens hem iets verkeerd doet. Hij SNAPT het gewoon niet. Hier kan ik toch niet mee werken...? Met een redelijke mens had ik dit al lang opgelost gekregen. Maar het gaat gewoon niet. En dat is heel mijn frustratie. Alsof ik tegen een muur spreek. Een klankbord. Zelfs mijn kleine broer snapt het en die is 13.

Emiel Goelen · 25 aug 2014

Kan die vriendin niet gewoon regelmatig tot bij u komen in plaats van hij altijd naar daar?

BlazeMusic · 25 aug 2014

Emiel Goelen zei:
Kan die vriendin niet gewoon regelmatig tot bij u komen in plaats van hij altijd naar daar?

Ja hoor, natuurlijk. Maar dat vindt hij dan weer niet leuk. Ik zie hem een beetje als een koppige puber die het niet leuk vindt om zijn liefje thuis uit te nodigen. Want dan is hij er niet alleen mee. Dus hij zit altijd daar.

Emiel Goelen · 25 aug 2014

Alright. Ik heb niks toe te voegen want denk dat de meningen wel duidelijk zijn. Binnenkort bent ge daar weg dus effe tanden bijten en dan zal hij wel moeten he, iemand moet voor uw broer zorgen.

HelpYouFall · 25 aug 2014

Jeezes, ik wil u pa echt een amicaal bedoelde corrigerende tik geven als ik dat lees, IK HAAT DAT SOORT BERICHTEN EN PUSHERIG GEDOE
(verder no offense hè, misschien zou ik er wel een hele avond mee aan den toog kunnen hangen :unsure:

)

nixie · 25 aug 2014

Ik ben niet diegene die al de antwoorden in pacht heeft jammer genoeg.

Aan 1 kant moet je hem laten beseffen dat jullie niet zonder hem kunnen.
Aan de andere kant moet je voor jezelf en je broers zorgen. Zo lijkt het vooor u pa dat er geen probleem is en kan hij verder doen met niets te doen.

Wat als ge is een mental breakdown veinst in zijn bijzijn en dat je het niet meer aankunt om alles alleen te moeten doen?

cura · 25 aug 2014

BlazeMusic zei:
Ja hoor, natuurlijk. Maar dat vindt hij dan weer niet leuk. Ik zie hem een beetje als een koppige puber die het niet leuk vindt om zijn liefje thuis uit te nodigen. Want dan is hij er niet alleen mee. Dus hij zit altijd daar.

Uw pa is toch nog steeds depressief hé? 'k Heb de indruk dat sommige/veel depressieve mensen moeilijkheden hebben om hun ego los te laten, meer dan sommige/veel andere mensen. :unsure:

Op zich wel begrijpelijk dat hij zich zo gedraagt, als zijn "vrouw van toen" hem alleen laat 3 kinderen opvoeden kan dat mentaal redelijk zwaar wegen. Ook al draag jij er 95% van de last van. Hell, zelf mocht je 100% van de last dragen zal hij wel in z'n hoofdje er iets van maken zodat hij er als slachtoffer uitkomt. Dus zoveel doen is echt niet de oplossing hoor.

edit: Let wel, ik zeg "begrijpelijk", wat niet hetzelfde is als goed spreken.

Enige manier om in zo'n gevallen iets te bereiken is imo volledig in hun standpunt treden en trachten te bereiken wat je wil bereiken door hem er op te wijzen dat het voor hem ook veel beter zal zijn op die manier. Bijvoorbeeld als hij meer tijd met jullie zou doorbrengen zal z'n vriendin hem nóg liever zien, want dan is er plaats voor verlangen naar. Ofzo. :unsure:

Gonzo · 25 aug 2014

nixie zei:
Wat als ge is een mental breakdown veinst in zijn bijzijn en dat je het niet meer aankunt om alles alleen te moeten doen?

Vuur mee vuur bevechten :naughty:

Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 28

Heb jij een lief: the sequel deel 28

Ja, iemand van het andere geslacht

Ja, iemand van het zelfde geslacht

Nee, bewuste keuze

Nee, maar wel op zoek

Nee, maar ik ben wel verliefd

Nee, en nog nooit een partner gehad

Nee, eens iets gaan drinken en we zien wel?

HelpYouFall

Legacy Member

BlazeMusic

Legacy Member

Lt. KroftDünkel

Legacy Member

nixie

Legacy Member

HelpYouFall

Legacy Member

Preske

Legacy Member

Atomsk

Legacy Member

Lenny-G

Legacy Member

Gonzo

Legacy Member

BlazeMusic

Legacy Member

nixie

Legacy Member

Lenny-G

Legacy Member

BlazeMusic

Legacy Member

Emiel Goelen

Legacy Member

BlazeMusic

Legacy Member

Emiel Goelen

Legacy Member

HelpYouFall

Legacy Member

nixie

Legacy Member

cura

Legacy Member

Gonzo

Legacy Member