BlazeMusic
Legacy Member
Jep, daar komt het op neer.Emiel Goelen zei:Alright. Ik heb niks toe te voegen want denk dat de meningen wel duidelijk zijn. Binnenkort bent ge daar weg dus effe tanden bijten en dan zal hij wel moeten he, iemand moet voor uw broer zorgen.
Maar ga wel een extra kamertje inrichten daar voor het geval de boel ontploft wanneer ik weg ben. Dan kan m'n broertje toch komen afkoelen als het nodig is, of z'n vakanties deels bij mij wil doorbrengen!
No offence taken.HelpYouFall zei:Jeezes, ik wil u pa echt een amicaal bedoelde corrigerende tik geven als ik dat lees, IK HAAT DAT SOORT BERICHTEN EN PUSHERIG GEDOE
(verder no offense hè, misschien zou ik er wel een hele avond mee aan den toog kunnen hangen)
Voor mij oké nog, maar vind het erger voor mijn kleine broer. Ik kan tenminste naar Nederland gaan studeren volgend jaar. Plaatsje voor mijzelf opzetten, rust zoeken. Hetgene waar ik al jaren van droom (buitenlandse studies! Yes!) Mijn kleine broer blijft er in achter. Ook al kan hij altijd langskomen en ga ik ook een logeerkamertje voor hem inrichten, dat is niet hetzelfde voor dat kind. Ik zou hem zo meenemen als ik kon. Daar een schooltje zoeken, ietsje harder werken om rond te kunnen komen voor ons beiden. Opvoeding op mij nemen. Ik zou daar geen moment over twijfelen. Maar geen 1 van beiden ouders zou hem meegeven met mij. Hoewel ik best denk dat ik dat zou aankunnen, om te zorgen dat hij zich toch een beetje als persoon kan ontwikkelen in plaats van constant in zo'n verwrongen situaties te zitten.
Maar het mag niet. Heb zelfs nog getwijfeld om te gaan, maar toen zei hij zelf: "ik wil dat je gaat en goed studeert en ik kom dan gewoon wel logeren als ik geen school heb. Dan gaan we aapjes kijken in de zoo van Amsterdam!". Ergens breekt dat toch mijn hart een beetje... Het zijn zorgen voor volgend jaar. Daarom dat ik wil dat de problemen opgelost raken. Ik wil zekerheid dat hij goed terecht komt. Want ik zal hem niet meer zo goed in het oog kunnen houden zoals ik nu doe. Ik ben bang dat hij foute beslissingen gaat maken in zijn puberteit, wanneer ik er niet ben om hem af en toe bij te draaien. Maar ook de simpele dingen. Pushen om zijn groenten op te eten, hem terug naar binnen slepen om toch maar een sjaal rond hem te binden wanneer het koud weer is (onder protest want dat is niet "cool"), zijn huiswerk nakijken en helpen met toetsen, zijn onzekerheden aanhoren en advies geven wanneer hij een beetje verliefd is en niet goed weet of hij de stap moet wagen om dat meisje aan te spreken,... Want uiteindelijk ben ik 1 van de enigen die naar hem omkijkt. Vandaar dat ik een afspraak heb met mijn tante, die belooft mijn rol deels over te nemen wanneer ik er niet zal zijn. Ik hoop dat dit goed zal lopen.
Bah man, sentimentele bui, tijd voor sterke koffie

Correctie: iedereen krijgt TWEE cola's op de volgende meeting!
EDIT: heel hard bedankt voor het advies iedereen! Over 10 minuten is mijn pa thuis, eens zien wat er van komt.
)



