Ik zit met een serieus probleem en moet even men hart luchten, ken hier een aantal mensen dus heb even een andere account aangemaakt.
Tis een redelijk lang verhaal, so be warned

.
Ik ben een kerel van 29jaar en heb een relatie van 3j en een half, waarvan 3j samenwonend.
Een normale relatie zoals alle andere denk ik, verloopt goed, ups en downs ...
Ik moet wel toegeven dat ik eigenlijk in het begin nooit echt verliefd ben geweest ...
In het begin zagen we elkaar gewoon voor de seks, maar zij verlangde meer na een tijdje.
Ik ben haar eerder graag beginnen leren zien. Ik mocht men ding doen, we konden lachen en zwanzen met elkaar, we hadden het gewoon altijd gezellig.
Dus had ik voor mezelf besloten van het er maar op te wagen. So far so good ...
Nu is er dit jaar in februari op men werk een stagiaire van 19 jaar, 2 weken stage komen doen.
Ik heb ze van die 2 weken maar 1 week gezien aangezien ik een week verlof had.
Maar op die week dat ik er was hebben we regelmatig naar elkaar gelachen, oogcontact gemaakt ...
Op een normale manier, maar toch was op 1 of andere manier mijn interesse gewekt ...
Toen ik na men verlof terug op het werk kwam, had ik gezien dat een collega haar op FB had toegevoegd, zonder nadenken dus ook geadd.
Direct praatje beginnen slaan, algemene dingen, niets bijzonders ... Maar het klikte wel ... We konden blijven praten, er vielen geen stiltes ...
Daarna hebben we gewoon een tijdje niets tegen elkaar gezegd, tot ze stuurde dat ze nog eens langs men werk moest komen.
Maar bleek dat net weer te zijn wanneer ik verlof had ... Kvond het jammer, dus ik stelde voor om ne keer af te spreken, gewoon om elkaar
ne keer te ontmoeten. Men vriendin ging een weekske weg, dus ik dacht van gwn rustig thuis af te spreken en een filmke te zien fzo.
Niets bijzonders, ze is tenslotte 10j jonger ... Op geen enkel moment had ik gedacht dat zoiets uit de hand zou kunnen lopen.
Soit, dag van de afspraak ... Ik was eerst nog aant twijfelen om af te zeggen, maar heb het uiteindelijk toch niet gedaan.
Ze zat op een BBQ dus ze kon pas laat afkomen, wat voor mij niet echt uitmaakte.
Rond 22u was ze der. Fleske opengedaan, rustig in de zetel gaan zitten en beginnen praten met elkaar ...
Na verloop van tijd is de fles op natuurlijk, dus nieuwe gaan halen, maar had wat problemen met ze open te krijgen

Ze is me toen komen helpen, maar toen is er iets gebeurd ... Een simpele subtiele aanraking deed heel de sfeer ineens omslagen ...
We zijn terug in de zetel gaan zitten, waar ze praktisch direct tegen mij aan kwam gekropen, en zo zijn we praktisch de hele avond blijven zitten ...
Heel den avond gewoon knuffelen in de zetel, enkel knuffelen, niks anders ...
Dan kwam ze na een tijdje met verhalen over de miserie die ze al heeft gehad in haar leven.
Tot haar 6j bij haar grootouders gewoond omdat haar moeder haar niet wilde, moeder had nieuwe vriend en dan moest ze ineens wel thuis komen wonen.
Werd mishandeld, word elke dag geslagen, nu nog steeds ... Voor de meest banale zaken ... Is paar jaar verkracht geweest door haar stiefvader ...
Dingen waar zij nu nog steeds problemen door heeft. Mentaal staat ze dus niet helemaal op punt ... Ze gaat nog elke week naar een dokter voor hierover te praten.
Dit zijn wel dingen die een mens vormen natuurlijk ... Ze is niet de meest makkelijke persoon ...
Nu, verder, ...
Na die avond hadden we samen besloten van elkaar toch nog te zien ... Af en toe tijdens de middag, en als ik alleen thuis was kon ze ook altijd afkomen.
Op deze paar keer dat we elkaar gezien hebben zijn we enorm naar elkaar toe gegroeid ... En gevoelens staken de kop op ... Bij beiden ...
Ondertussen hebben we ook seks gehad met elkaar en sinds dan is het helemaal misgelopen ...
Zij zit met het idee dat ze mij en mijn vriendin niet uit elkaar wilt, ze heeft enorm veel schrik dat ik hier alles ga achterlaten, met haar iets ga beginnen en haar dat eeuwig zal verwijten als dat misloopt.
Ze stelt het geluk van een ander prioritair voor op haar eigen geluk. Door haar verleden vind ze allemaal dat ze dat niet verdiend.
Ik ben ondertussen zodanig verliefd dat ik me elke dag slecht voel omdat ik niet bij haar kan zijn ... En ik heb het ook enorm moeilijk met hier thuis toneel te liggen spelen.
Op een avond na het werk ben ik dus thuisgekomen, en heb ik tegen mijn vriendin gezegd dat ik niet zeker meer ben of het dit wel is wat ik wil ...
Ik weet niet meer of gelukkig ben ... Heb haar wel niet verteld dat er een ander is in het spel ... Dat zorgt enkel voor onnodig drama imo.
Nu zit ik met volgende problemen en vragen ...
Tis een enorm populair meiske, er gaan geen 5 minuten voorbij dat ze geen SMS binnenkrijgt van 1 of andere kerel dat vraagt om af te spreken en zijn liefde verklaard voor haar.
Ze laat me die gesprekken steeds zien om aan mij te bewijzen dat ze daar niet op ingaat, buiten is ne drogen smiley of wat negeer. Ik vraag haar dit niet, dit doet ze altijd uit zichzelf.
We hebben seks gehad, maar zonder condoom en zij gebruikt de pil niet. Vorige week vrijdag moest ze normaal haar regels krijgen, maar tot hiertoe heeft ze ze nog altijd niet ... Stress ...
Dit is natuurlijk enkel maar onze eigen domme fout ...
Ik ben absoluut zeker dat ik met haar verder wil, maar sinds ik hier thuis heb gezegd dat ik het niet meer zie zitten, en met men vriendin voorlopig samenwoon als vrienden weet zij het dus niet meer ...
Ze stuurt nog amper, ik zie ze niet meer ... Ze antwoord enkel nog maar op men SMSen als ik vraag of ze haar regels nu ondertussen al heeft.
Als ik vraag of ze me mist of nog graag ziet krijg ik gewoon geen antwoord meer ...
Maandagmiddag heb ik haar nog gezien en heeft ze me gevraagd om haar gewoon wat te laten doen en tijd te geven ... Ze wilt niet stoppen, maar ze weet het gewoon niet ....
Ik wil haar best wat laten doen, maar als ik dan 2 dagen niets van me laat horen, en gewoon vraag of ze me een beetje mist antwoord ze gewoon niet ...
Mss ben ik te ongeduldig? Of wilt zij gewoon niet zeggen dat ze er mee wilt stoppen ...
Elke dag is tegenwoordig een hel om door te gaan ... Zit constant men gsm te checken of ik geen sms heb ... Tzijn gewoon echt onaangename dagen.
Zij weet natuurlijk dat ze volledige controle heeft ... Want ik blijf toch terugkomen ... En dat weer ze maar al te goed ...
Wat is volgens jullie de beste manier om hier mee om te gaan?
Ze gewoon laten voor wat het is? Of haar gewoon wat meer tijd geven en afwachten ...
Kmoet wel nog zeggen dat ze echt al dingen naar me gestuurd heeft in het verleden die me echt raken ...
Dat ze een toekomst voor ons ziet, huisje, tuintje, boompje ... Allemaal heel cliche en melig, maar als je echt verliefd bent raakt dit je wel.
Al weet ik met momenten niet hoe serieus ik dit moet nemen ...
Ik ben 29 en wil stabiliteit in mijn leven, kan zij me dit wel bieden? Zoveel vragen ... Zo weinig antwoorden.
Ben ten einde raad ...