Archief - Kan jij zeggen dat je gelukkig bent?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
GMotha
Legacy Member
Bezig houden met dingen die u wel doen lachen.spliffrider zei:Wat als ge daar ongelooflijk hard voor moet faken omdat ge intrinsiek een cynische klootzak bent?
Skatertjes op hun smoel zien vallen, dikke mensen in een te kleine auto, ... Zulke momenten in het hart dragen en op het juiste moment terug visualiseren.
Anoniem15
Legacy Member
cura zei:Ieder z'n ding natuurlijk maar het lijkt me dat drinken niet echt een goede oplossing is voor u?
Zou het niet beter zijn om die onzekerheid nuchter aan te pakken? Ik kan natuurlijk niet zeggen hoe aangezien ik je niet ken en ook niet weet waar je onzeker over bent..
natuurlijk is drinken geen goede oplossing, maar toch
.Alola
Legacy Member
Ik ben min of meer gezond - hoewel er altijd wel iets scheelt met mij, maar nooit iets extreem ernstigs, mijn ma heeft kanker, dat is iets anders natuurlijk.
Ik heb werk - de job zelf ligt mij na de jobs die ik eerder deed, maar de omstandigheden zijn echt onmogelijk momenteel en ik wil alles liever dan weer naar mijn werk gaan maandag, maar ik moet wel, want anders verlies ik zowat al mijn kansen in deze sector, zo werkt het nu eenmaal.
Ik heb een goed dak boven mijn hoofd, het is een prima huis voor nu, maar het heeft hier en daar een probleempje, zoals elk huis dat heeft, en natuurlijk zorgt dat wel eens voor extra kopzorgen ... Geld ...
Ik ben getrouwd met de persoon die het best ter wereld bij me past, maar dat wil nog niet zeggen dat we erin slagen om onszelf en elkaar gelukkig te maken ...
Ik ben niet gelukkig en ik vind het erg van mezelf, want zoveel mensen hebben niet wat ik heb, maar het lukt me gewoon niet en ik weet niet of ik het nog wel wil proberen. Meer zelfs, ik ben nooit gelukkig geweest. Als kind van 7 jaar zat ik al eens in therapie, wel: er is niets veranderd. Elke dag moet ik vechten. Ik doe gewoon alsof, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Ik leef niet graag. Ik doe het gewoon. Ik voel toch niets.
En zeggen dat ze grootse dingen voor mij voorspelden, ik zou ver komen, zeiden ze. Want mijn iq was hoog en ik doorzag elke situatie probleemloos.
Als ik mijn eigen situatie analyseer, zie ik deze uitwegen:
1) ik hou vol
2) ik hou niet vol en
a) heb op mijn 25ste een burn-out
b) haal mijn 26ste niet
Ik heb werk - de job zelf ligt mij na de jobs die ik eerder deed, maar de omstandigheden zijn echt onmogelijk momenteel en ik wil alles liever dan weer naar mijn werk gaan maandag, maar ik moet wel, want anders verlies ik zowat al mijn kansen in deze sector, zo werkt het nu eenmaal.
Ik heb een goed dak boven mijn hoofd, het is een prima huis voor nu, maar het heeft hier en daar een probleempje, zoals elk huis dat heeft, en natuurlijk zorgt dat wel eens voor extra kopzorgen ... Geld ...
Ik ben getrouwd met de persoon die het best ter wereld bij me past, maar dat wil nog niet zeggen dat we erin slagen om onszelf en elkaar gelukkig te maken ...
Ik ben niet gelukkig en ik vind het erg van mezelf, want zoveel mensen hebben niet wat ik heb, maar het lukt me gewoon niet en ik weet niet of ik het nog wel wil proberen. Meer zelfs, ik ben nooit gelukkig geweest. Als kind van 7 jaar zat ik al eens in therapie, wel: er is niets veranderd. Elke dag moet ik vechten. Ik doe gewoon alsof, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Ik leef niet graag. Ik doe het gewoon. Ik voel toch niets.
En zeggen dat ze grootse dingen voor mij voorspelden, ik zou ver komen, zeiden ze. Want mijn iq was hoog en ik doorzag elke situatie probleemloos.
Als ik mijn eigen situatie analyseer, zie ik deze uitwegen:
1) ik hou vol
2) ik hou niet vol en
a) heb op mijn 25ste een burn-out
b) haal mijn 26ste niet
sir oinksalot
Legacy Member
evil_konijn zei:
ik heb op men 8 jaar men pa verloren en kan wel zeggen dat dat heel men jeugd, tot men 20 ongeveer omzeep geholpen heeft, al kwam dat niet direct door het overlijden van mijn vader maar wel door de problemen die men moeder daarna ontwikkelde (alcohol misbruik)
vanaf de moment dat ik niet meer afhankelijk van men moeder was ben ik dan wel een stuk gelukkiger geworden, tot zover dat ik mijn leven atm gewoonweg geweldig vind
Indigoke
Legacy Member
Alola zei:Ik ben min of meer gezond - hoewel er altijd wel iets scheelt met mij, maar nooit iets extreem ernstigs, mijn ma heeft kanker, dat is iets anders natuurlijk.
Ik heb werk - de job zelf ligt mij na de jobs die ik eerder deed, maar de omstandigheden zijn echt onmogelijk momenteel en ik wil alles liever dan weer naar mijn werk gaan maandag, maar ik moet wel, want anders verlies ik zowat al mijn kansen in deze sector, zo werkt het nu eenmaal.
Ik heb een goed dak boven mijn hoofd, het is een prima huis voor nu, maar het heeft hier en daar een probleempje, zoals elk huis dat heeft, en natuurlijk zorgt dat wel eens voor extra kopzorgen ... Geld ...
Ik ben getrouwd met de persoon die het best ter wereld bij me past, maar dat wil nog niet zeggen dat we erin slagen om onszelf en elkaar gelukkig te maken ...
Ik ben niet gelukkig en ik vind het erg van mezelf, want zoveel mensen hebben niet wat ik heb, maar het lukt me gewoon niet en ik weet niet of ik het nog wel wil proberen. Meer zelfs, ik ben nooit gelukkig geweest. Als kind van 7 jaar zat ik al eens in therapie, wel: er is niets veranderd. Elke dag moet ik vechten. Ik doe gewoon alsof, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Ik leef niet graag. Ik doe het gewoon. Ik voel toch niets.
En zeggen dat ze grootse dingen voor mij voorspelden, ik zou ver komen, zeiden ze. Want mijn iq was hoog en ik doorzag elke situatie probleemloos.
Als ik mijn eigen situatie analyseer, zie ik deze uitwegen:
1) ik hou vol
2) ik hou niet vol en
a) heb op mijn 25ste een burn-out
b) haal mijn 26ste niet
en waarom ben jij met therapie gestopt?
ik hoop dat ik je hiermee niet beledig maar therapie lijkt me echt de beste investering die jij kan doen momenteel, aan je job/vrouw/geld ligt het niet...
Alola
Legacy Member
Je beledigt me niet, maak je geen zorgen. Ik volg geen therapie meer (heb sindsdien nog 2x geprobeerd), omdat het toch geen verschil uitmaakt. Ze zeggen dat ik me niet kan binden met mensen of dingen, maar dat weet ik al ... en 'erover praten met iemand' doet me niets, juist omdat ik zelf mijn problemen heel goed ken en te nuchter (zakelijk-realistisch) ben.
Ik besloot hier nu toch eens te posten, vooral omdat ik me afvroeg of hier nog mensen dit hebben, want uiteindelijk weet niemand dit van mij, behalve mijn man (ben zelf een vrouw btw) ... Ik heb het ook ooit verteld aan mijn ma, en zij schrok er enorm van (zij wist uiteraard wel van de therapie, maar zij was niet bij de sessies en wist niet wat er verteld werd). Sindsdien hebben we het er nooit meer over gehad. Dit is blijkbaar echt een enorm taboe, ongelukkig zijn. Probeer het maar eens uit, zo onder je vrienden, als ze zeggen, hoe is't? 'Echt niet goed' antwoorden.
Ik besloot hier nu toch eens te posten, vooral omdat ik me afvroeg of hier nog mensen dit hebben, want uiteindelijk weet niemand dit van mij, behalve mijn man (ben zelf een vrouw btw) ... Ik heb het ook ooit verteld aan mijn ma, en zij schrok er enorm van (zij wist uiteraard wel van de therapie, maar zij was niet bij de sessies en wist niet wat er verteld werd). Sindsdien hebben we het er nooit meer over gehad. Dit is blijkbaar echt een enorm taboe, ongelukkig zijn. Probeer het maar eens uit, zo onder je vrienden, als ze zeggen, hoe is't? 'Echt niet goed' antwoorden.
mla
Legacy Member
Kan me hier in vinden. Ben ook gestopt met naar een psycholoog te gaan omdat ik na een tijd toch geen verschil merkte. Toen ik het tegen mijn omgeving vertelde schrokken ze ook wel, maar ze zouden mij sowieso helpen. Maar eigenlijk is er ook niet veel van gekomen en wordt er nog weinig over gepraat. En dan idd de vraag "hoe is het", daar kan ik echt van rotten. Ze weten goed genoeg hoe het gaat, maar dan antwoord ik maar "ja, tgaat wel". Dan hebben ze toch ook het gevoel dat ze hun plicht gedaan hebben.Alola zei:
cura
Legacy Member
Maar toch is escapisme zo gemakkelijk?Wonkelrijm zei:natuurlijk is drinken geen goede oplossing, maar toch
Een perfect voorbeeld dat gelukkig zijn niet statisch gedefinieerd kan worden. Volgens mij is niemand gelukkig en is niemand ongelukkig. Mensen ervaren gewoon bepaalde momenten als gelukkig zijn of ongelukkig zijn terwijl we dat zelf onder controle hebben. Als ik m'n weltschmerz-ik die tegenwoordig weer de kop boven steekt laat redeneren zou ik zeggen dat mensen die gelukkig zijn niet genoeg nadenken en mensen die ongelukkig zijn teveel nadenken. GelukkigAlola zei:Ik ben min of meer gezond - hoewel er altijd wel iets scheelt met mij, maar nooit iets extreem ernstigs, mijn ma heeft kanker, dat is iets anders natuurlijk.
Ik heb werk - de job zelf ligt mij na de jobs die ik eerder deed, maar de omstandigheden zijn echt onmogelijk momenteel en ik wil alles liever dan weer naar mijn werk gaan maandag, maar ik moet wel, want anders verlies ik zowat al mijn kansen in deze sector, zo werkt het nu eenmaal.
Ik heb een goed dak boven mijn hoofd, het is een prima huis voor nu, maar het heeft hier en daar een probleempje, zoals elk huis dat heeft, en natuurlijk zorgt dat wel eens voor extra kopzorgen ... Geld ...
Ik ben getrouwd met de persoon die het best ter wereld bij me past, maar dat wil nog niet zeggen dat we erin slagen om onszelf en elkaar gelukkig te maken ...
Ik ben niet gelukkig en ik vind het erg van mezelf, want zoveel mensen hebben niet wat ik heb, maar het lukt me gewoon niet en ik weet niet of ik het nog wel wil proberen. Meer zelfs, ik ben nooit gelukkig geweest. Als kind van 7 jaar zat ik al eens in therapie, wel: er is niets veranderd. Elke dag moet ik vechten. Ik doe gewoon alsof, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Ik leef niet graag. Ik doe het gewoon. Ik voel toch niets.
En zeggen dat ze grootse dingen voor mij voorspelden, ik zou ver komen, zeiden ze. Want mijn iq was hoog en ik doorzag elke situatie probleemloos.
Als ik mijn eigen situatie analyseer, zie ik deze uitwegen:
1) ik hou vol
2) ik hou niet vol en
a) heb op mijn 25ste een burn-out
b) haal mijn 26ste niet
p) heb ik de laatste jaren het nodige relativeringsvermorgen verworven om te beseffen dat het enkel is doordat ik bij die redenering een bepaalde uitgangspositie heb dat ik tot die conclusie kom. Uiteindelijk weet je van jezelf toch waarom je ongelukkig bent? Maar dat heb je hier nog niet vermeld. Je vermeldt veel redenen waarom je gelukkig zou moeten zijn om dan te zeggen dat je je toch ongelukkig voelt.
Dwing je jezelf daardoor niet een beetje in een bepaald perspectief waarbij je je bij wijze van spreken straft omdat je ongelukkig bent? Mijns inziens doen al die zaken waarvoor je gelukkig zou moeten zijn er ook niet echt toe, maar dat is omdat ik de laatste jaren al die "oppervlakkige" zaken (geld, huis, ...) en zelf minder oppervlakkige zaken zoals gezondheid en liefde tracht te relativeren. Meeste mensen begrijpen waarschijnlijk niet waarom je positieve zaken zou willen relativeren maar soit, ik doe dat om te vinden wat de basis is die de mens heeft om zo gelukkig te kunnen zijn zonder al die zaken, zonder enig verlangen. Gewoon "zijn". Momenteel ben ik daar al redelijk goed in geslaagd (het relativeren gedeelte dan toch
) en ik vermoed dat jij ook een beetje op dat niveau zit? Vandaar dat mijn oude weltschmerz-ik een beetje terug de kop op steekt, want als je al die zaken die eigenlijk kunnen gebruikt worden om jezelf beter te voelen kan relativeren heb je nog die hele egoïstische wereld daarbuiten zonder enig escapisme als hulpmiddel om er van te ontsnappen. Soit, work in progress dus.
Misschien trek je je teveel aan van de samenleving? Waarom is je niet kunnen binden met mensen of dingen per se een slechte zaak? Hangt natuurlijk af van uw definitie van "binden" en in welke mate je dat bedoelt. Is dit uiteindelijk niet iets dat je zelf kan controleren?Alola zei:
Tracht vooral te beseffen dat je het recht hebt ongelukkig te zijn als je dat wil. Ik vermoed dat er redelijk wat mensen zijn die ongelukkig zijn en zich daardoor vervreemd voelen met de samenleving, die vervreemding heeft dan weer het gevolg dat ze zich ongelukkiger voelen etc. Dat lijkt me een vicieuze cirkel en kan alleszins niet de bedoeling zijn.
Proto
Legacy Member
Alola zei:Ik ben min of meer gezond - hoewel er altijd wel iets scheelt met mij, maar nooit iets extreem ernstigs, mijn ma heeft kanker, dat is iets anders natuurlijk.
Ik heb werk - de job zelf ligt mij na de jobs die ik eerder deed, maar de omstandigheden zijn echt onmogelijk momenteel en ik wil alles liever dan weer naar mijn werk gaan maandag, maar ik moet wel, want anders verlies ik zowat al mijn kansen in deze sector, zo werkt het nu eenmaal.
Ik heb een goed dak boven mijn hoofd, het is een prima huis voor nu, maar het heeft hier en daar een probleempje, zoals elk huis dat heeft, en natuurlijk zorgt dat wel eens voor extra kopzorgen ... Geld ...
Ik ben getrouwd met de persoon die het best ter wereld bij me past, maar dat wil nog niet zeggen dat we erin slagen om onszelf en elkaar gelukkig te maken ...
Ik ben niet gelukkig en ik vind het erg van mezelf, want zoveel mensen hebben niet wat ik heb, maar het lukt me gewoon niet en ik weet niet of ik het nog wel wil proberen. Meer zelfs, ik ben nooit gelukkig geweest. Als kind van 7 jaar zat ik al eens in therapie, wel: er is niets veranderd. Elke dag moet ik vechten. Ik doe gewoon alsof, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Ik leef niet graag. Ik doe het gewoon. Ik voel toch niets.
En zeggen dat ze grootse dingen voor mij voorspelden, ik zou ver komen, zeiden ze. Want mijn iq was hoog en ik doorzag elke situatie probleemloos.
Als ik mijn eigen situatie analyseer, zie ik deze uitwegen:
1) ik hou vol
2) ik hou niet vol en
a) heb op mijn 25ste een burn-out
b) haal mijn 26ste niet
Ga eens een cheeseburger eten, leer eerst genieten van de kleine dingen in het leven.
squan
Legacy Member
Alteration zei:
Ph Sp zei:
Het klinkt tegenstrijdig, maar als ik beweer dat ik de gelukkigste mens op wereld ben, en mensen die mij niet kennen nemen dit zomaar vanzelf aan, ipv te zeggen dat zij ook wel de gelukkigste mens op aarde kunnen zijn, dan vind ik dat jammer! Dat wil zeggen dat ik mij alleen zo voel, en dat weiger ik te geloven. Vandaar mijn "hoop"...
Super superdiep, I know.
Alteration
Legacy Member
squan zei:Het klinkt tegenstrijdig, maar als ik beweer dat ik de gelukkigste mens op wereld ben, en mensen die mij niet kennen nemen dit zomaar vanzelf aan, ipv te zeggen dat zij ook wel de gelukkigste mens op aarde kunnen zijn, dan vind ik dat jammer! Dat wil zeggen dat ik mij alleen zo voel, en dat weiger ik te geloven. Vandaar mijn "hoop"...
Super superdiep, I know.
Mssn zijn die mensen gewoon realistisch en wagen ze zich niet aan zo'n onmeetbare uitspraken of gaan ze liever een discussie uit de weg en gaan ze er dus niet op in. Dat en nog een berg andere mogelijkheden.
---
Ben nu zelf weer enorm aan't aanmodderen en een ander heeft maandag te beslissen over mijn 'weg naar geluk', dus 't worden weer toffe dagen.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.