Alola zei:
Het feit dat ik tijdens de speeltijd eigenlijk mezelf naar de leraarskamer moet sleuren en véél liever in een klas zou blijven, bijvoorbeeld. Of dat ik een hekel heb aan sociale gelegenheden (oudejaarsavond, trouwfeesten, nieuwe mensen leren kennen ...), telefoneren en uitgaan ...
Da's niet zo vreemd hoor
De standaard voor de maatschappij is extravert: je moet uitgaan, met mensen babbelen, veel vrienden hebben, contact zoéken met mensen,... Als je al die dingen niet graag doet of maar héél soms, dan ben je plots een eenzaat, ongelukkig, verlegen, teruggetrokken, depressief,... Het is in ieder geval niet normaal als je zegt dat je eigenlijk nooit uitgaat, dan is er plots iets mis met je. Of als mensen vragen: "wat heb je dit weekend gedaan?", dat je eigenlijk moet zeggen dat je nergens naartoe bent geweest. 1x kan dat, maar als dat élke keer is dan beginnen ze toch een beetje raar te doen en zo voorzichtig te vragen wat je dan wél doet, alsof er anders niks te doen is
Ik ben superintrovert (ik heb geen tot weinig contact met mensen als het niet hoeft) en ik ben absoluut niet ongelukkig. Integendeel, ik word ongelukkig van veel contact met mensen. Niet omdat ik mensen niet leuk vind, maar omdat ik het allemaal vreselijk vermoeiend vind, ik kan daar niet zo goed tegen. Ik ben graag op m'n gemak en rustig, zodat ik kan doen wat ik wil. Ik heb echt niets tegen andere mensen, het is niet dat ik misantropisch ben of zo. Ik word er gewoon erg moe van (fysiek) en zal bijvoorbeeld sneller last krijgen van migraine of overprikkeld zijn. Dat is ook niet erg fijn, het moet niet ten koste gaan van mezelf
Dus dan blijf ik thuis en dat vind ik prima.
Het is soms wel vervelend dat er zo weinig begrip voor is. Om een voorbeeldje te geven: toen ik afstudeerde was er op mijn school 's middags een barbecue. Ik ben daar toen heen geweest (de eerste keer, de vorige jaren was ik gewoon naar huis gegaan) en ik heb me heel goed geamuseerd. Ik ben toen gebleven tot redelijk laat, 18u of zo (het was al van voor de middag). Ik ben naar huis gegaan en ik heb een dutje gedaan.
Ineens word ik wakker gebeld door m'n beste vriendin, dat het hele vriendengroepje op weg is met de auto om achter mij te komen
Ze excuseerde zich, want ze wíst dat ik dat niet leuk zou vinden, maar een andere vriendin (die mij niet zo goed kent) die wou mij per se komen ophalen want het ging zo leuk zijn en we gingen ons amuseren en ik zou het wel leuk vinden als ik eenmaal bij hen was.
Niet dus. Ik heb 3 of 4 uur met hen in een café gezeten, doodmoe en echt zitten wachten tot ik naar huis 'mocht'. Ik heb leuke gesprekken gehad hoor, en we hebben ook gelachen, maar het had echt zo niet gehoeven van mij. Maar die ene vriendin die snapte dus niet dat het niet is omdat ik het niet leuk vind of omdat ik denk dat het niet leuk zal zijn... Nee, ik wéét dat het niet leuk zal zijn en dat zal ook niet veranderen als ik daar eenmaal ben.
Dus ja, da's wel kut als ze dat echt niet snappen, want hoe vaak je het ook uitlegt, ze blijven maar denken dat het wel zal meevallen als ik eenmaal mee ben.
ad: