Archief - Kan jij zeggen dat je gelukkig bent?

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.

Virus of Life

Legacy Member
@mister_ID: :brohug:

je situatie komt over als 1 tegen de rest in je klas. Heb ongeveer hetzelfde meegemaakt. Om je daar boven te zetten, dat is enorm moeilijk. Wat ik ook als reacties deed, dat kwam altijd als een boemerang keihard terug. Zelfs fysiek uithalen was toen een bron van inspiratie voor die mensen om tegen mij te gebruiken.
Als je effectief alleen staat in zo'n klas, dat maakt je zelfbeeld kapot. Heb toen ook heel diep gezeten. (15-16 jaar oud toen )
Ben er nu 29 en voel nog de sporen door dat verleden.
Mijn zelfbeeld, daar heb ik echt aan moeten werken.
Nu, ik mag wel zeggen dat ik momenteel wel gelukkig ben. Heb een fantastische vrouw en voel me relatief goed in mijn vel.
Enkel blijf ik argwanend tegenover andere mensen. Ook al ken ik ze al wat langer. Kweet nooit hoe goed ze het met mij bedoelen.

Dus als jij merkt dat dit sporen gaat nalaten, mss wat hulp zoeken bij iemand ( ombudsdienst ofzo )

Virus of Life

Legacy Member
Kenneke10 zei:
Nee, ik ben niet gelukkig vorig jaar met depressie thuis gezeten nu toch een aantal maanden weer aan het werk ( 4 maand ).

Heb twee kids en er beetje onderdoor gegaan , stapje voor stapje voel ik mij beter maar heb nog een lange weg voor de boeg.

Gelukkig op veel begrip kunnen rekenen van men werkgever..... das het voordeel bij een groot bedrijf te werken .

Als ik erop terug kijk veel te vroeg aan kinderen begonnen en te kort op elkaar ( eentje was niet gepland ).

Kinderen krijgen lijkt me idd een zware klus op mentaal gebied. Heel je leven omgooien.
Hell, toen we een puppy in huis haalden, merkte ik al wat zoiets kan doen met je leven. Gelukkig is zo een beestje goed afgericht na een paar maanden.

brandon_

Legacy Member
Mrsnugglie zei:
:hug:

OT: Recent vriendin van ne kennis (21) overleden zonder enige medische voorgeschiedenis. Dan gaat ge weer anders naar het leven kijken. Aan iedereen die hier meeleest, het leven kan best mooi zijn, zolang ge geen perfectie nastreeft en leert houden van de kleine dingen :)

Inderdaad! :)
Probleem is meestal dat we alle positieve dingen zo snel als "normaal" gaan beschouwen...
Gewoon "gezond zijn" zou al iets moeten zijn waar we gigantisch dankbaar en gelukkig voor moeten zijn, maar ik betrap me zelf er maar al te vaak op dat ik het als een normale zaak beschouw. Tot ik dan eens doodziek in bed lig en ik opnieuw besef hoe "heerlijk" het is om gewoon gezond te zijn.

jpbuntinx

Legacy Member
gelukkig op dit moment? ja en nee

waarom wel : der zijn veel ergere dingen in het leven om u ongelukkig over te voelen

waarom niet : op dit moment geen uitkering rva wegens ontslag vorige job, na 5 maanden geen uitzicht op andere job, lening die maar net wel of net niet betaald kan worden volgende maand, ....

geld maakt niet gelukkig maar zonder geld is het ook maar niks :)

mister__ID

Legacy Member
Virus of Life zei:
@mister_ID: :brohug:

je situatie komt over als 1 tegen de rest in je klas. Heb ongeveer hetzelfde meegemaakt. Om je daar boven te zetten, dat is enorm moeilijk. Wat ik ook als reacties deed, dat kwam altijd als een boemerang keihard terug. Zelfs fysiek uithalen was toen een bron van inspiratie voor die mensen om tegen mij te gebruiken.
Als je effectief alleen staat in zo'n klas, dat maakt je zelfbeeld kapot. Heb toen ook heel diep gezeten. (15-16 jaar oud toen )
Ben er nu 29 en voel nog de sporen door dat verleden.
Mijn zelfbeeld, daar heb ik echt aan moeten werken.
Nu, ik mag wel zeggen dat ik momenteel wel gelukkig ben. Heb een fantastische vrouw en voel me relatief goed in mijn vel.
Enkel blijf ik argwanend tegenover andere mensen. Ook al ken ik ze al wat langer. Kweet nooit hoe goed ze het met mij bedoelen.

Dus als jij merkt dat dit sporen gaat nalaten, mss wat hulp zoeken bij iemand ( ombudsdienst ofzo )

Het is altijd zo geweest, een bende tegen mij alleen. Nu moet ik wel zeggen dat het enkel de jongens van mijn klas zijn die tegen mij zijn, maar die trekken heel de klas mee. In klas gedraag ik me volwassen, behulpzaam en verantwoordelijk. Ook doordat ik van een andere richting kom, sta ik met enkele dingen voor en ben ik min of meer de geek en slimmerik van de klas. Dat hebben ze blijkbaar niet graag. Het zal zeker sporen nalaten, daar zijn er nu al van. Ik voel gewoon dat ik niet meer ben wie ik vroeger was. Hulp zoeken zal niet gemakkelijk zijn.

Ik stel mij defensief op tegen iedereen en vertrouw niemand, behalve mijn eigen moeder. Heb al uren bij CLB's versleten en hen telkens wijs gemaakt dat ik mijn best zou doen, maar het lukt me niet. Hopelijk kan ik binnen 10 jaar ook zeggen dat ik een gezin heb en me goed in mijn vel voel.

Dit zie ik echter nu ook niet enkel als iets negatiefs. Het heeft van mij iemand gemaakt die tegen pesten is en iedereen helpt die gepest wordt. Zo bekom ik dan ook vrienden die uiteindelijk mijn enige echte vrienden zijn.

Kenneke10

Legacy Member
jpbuntinx zei:
gelukkig op dit moment? ja en nee

waarom wel : der zijn veel ergere dingen in het leven om u ongelukkig over te voelen

waarom niet : op dit moment geen uitkering rva wegens ontslag vorige job, na 5 maanden geen uitzicht op andere job, lening die maar net wel of net niet betaald kan worden volgende maand, ....

geld maakt niet gelukkig maar zonder geld is het ook maar niks :)

2, geld maakt niet gelukkig maar is verdomd makkelijk :)

sumoman_4

Legacy Member
mister__ID zei:
Het is altijd zo geweest, een bende tegen mij alleen. Nu moet ik wel zeggen dat het enkel de jongens van mijn klas zijn die tegen mij zijn, maar die trekken heel de klas mee. In klas gedraag ik me volwassen, behulpzaam en verantwoordelijk. Ook doordat ik van een andere richting kom, sta ik met enkele dingen voor en ben ik min of meer de geek en slimmerik van de klas. Dat hebben ze blijkbaar niet graag. Het zal zeker sporen nalaten, daar zijn er nu al van. Ik voel gewoon dat ik niet meer ben wie ik vroeger was. Hulp zoeken zal niet gemakkelijk zijn.

Ik stel mij defensief op tegen iedereen en vertrouw niemand, behalve mijn eigen moeder. Heb al uren bij CLB's versleten en hen telkens wijs gemaakt dat ik mijn best zou doen, maar het lukt me niet. Hopelijk kan ik binnen 10 jaar ook zeggen dat ik een gezin heb en me goed in mijn vel voel.

Dit zie ik echter nu ook niet enkel als iets negatiefs. Het heeft van mij iemand gemaakt die tegen pesten is en iedereen helpt die gepest wordt. Zo bekom ik dan ook vrienden die uiteindelijk mijn enige echte vrienden zijn.

Heb jij mijn leven gecopy paste? :unsure:

Anoniem15

Legacy Member
Crosspost met het facebook topic:

Ik ben het kotsbeu van alle dagen getuige te moeten zijn van een ander zijn leventje waar blijkbaar alles op wieltjes loopt; stabiele relatie vanals ze afgestudeerd zijn, direct een toffe job, huis kunnen kopen aangezien ze toch met twee zijn en die relatie goed zit, shit zeg ik moet het allemaal niet meer zien.

Mensen die ganser dagen dolenthousiast posten over hun reizen, hun trouw, hun kind op komst, hun huis dat ze gekocht hebben, hun nieuwe wagen of hun nieuwe superieure job... Wel die heb ik er afgezwierd.

Ganser dagen moeten kijken naar die rotzooi terwijl ge zelf u leven met veel moeite op de rails krijgt doet geen deugd. Ware het niet dat ik bepaalde contacten enkel kan onderhouden via facebook en ik van vele evenementen of verjaardagen anders nooit op de hoogte zou zijn had ik mijn facebook account al lang opgezegd

Silmarunya

Legacy Member
Wonkelrijm zei:
Crosspost met het facebook topic:

Ik ben het kotsbeu van alle dagen getuige te moeten zijn van een ander zijn leventje waar blijkbaar alles op wieltjes loopt; stabiele relatie vanals ze afgestudeerd zijn, direct een toffe job, huis kunnen kopen aangezien ze toch met twee zijn en die relatie goed zit, shit zeg ik moet het allemaal niet meer zien.

Mensen die ganser dagen dolenthousiast posten over hun reizen, hun trouw, hun kind op komst, hun huis dat ze gekocht hebben, hun nieuwe wagen of hun nieuwe superieure job... Wel die heb ik er afgezwierd.

Ganser dagen moeten kijken naar die rotzooi terwijl ge zelf u leven met veel moeite op de rails krijgt doet geen deugd. Ware het niet dat ik bepaalde contacten enkel kan onderhouden via facebook en ik van vele evenementen of verjaardagen anders nooit op de hoogte zou zijn had ik mijn facebook account al lang opgezegd

En voor elk op Facebook gepost hoogtepunt zijn der een tiental oersaaie dagen die nooit in een statusupdate terechtkomen. Ik ken genoeg mensen die op Facebook 's werelds gelukkigste mens lijken, maar die eigenlijk een hele hoop problemen en zorgen blijken te hebben als je er dan echt mee spreekt.

Ik herken je verhaal overigens - als het niet was om documenten uit te wisselen, te chatten en op de hoogte te blijven van evenementen en verjaardagen had ik die account al lang gesloten.

Anoniem15

Legacy Member
En toch is het niet gezond om daar te moeten op kijken. Op Radio 1 heb ik enkele weken geleden nog gehoord dat het voor mensen die in een depressie of een dipje zitten af te raden is om op sociale netwerken te vertoeven, het aanschouwen van een ander zijn oeverloos geluk (ook al is het waarschijnlijk niet representatief aan de werkelijkheid) duwt iemand nog dieper in de put.

Vooral bij de 25 plussers is dit het geval. Waar het bij jongeren vooral om party- en reisfoto's ging is het nu gewoon één hoop 'gestoef' over wat ze op dit punt allemaal al bereikt hebben.

bonesofherface zei:
ander mensen hun geluk maakt u ongelukkig :s vreemd
Heb ik overigens nergens beweerd dat mij dat ongelukkig maakt.

zarathustra

Legacy Member
Wonkelrijm zei:
Crosspost met het facebook topic:

Ik ben het kotsbeu van alle dagen getuige te moeten zijn van een ander zijn leventje waar blijkbaar alles op wieltjes loopt; stabiele relatie vanals ze afgestudeerd zijn, direct een toffe job, huis kunnen kopen aangezien ze toch met twee zijn en die relatie goed zit, shit zeg ik moet het allemaal niet meer zien.

Mensen die ganser dagen dolenthousiast posten over hun reizen, hun trouw, hun kind op komst, hun huis dat ze gekocht hebben, hun nieuwe wagen of hun nieuwe superieure job... Wel die heb ik er afgezwierd.

Ganser dagen moeten kijken naar die rotzooi terwijl ge zelf u leven met veel moeite op de rails krijgt doet geen deugd. Ware het niet dat ik bepaalde contacten enkel kan onderhouden via facebook en ik van vele evenementen of verjaardagen anders nooit op de hoogte zou zijn had ik mijn facebook account al lang opgezegd


Hoe is een symptoom (facebook posts die u ergeren) on de mat vegen een oplossing voor het diepere probleem? Gewoon je ogen sluiten en het proberen niet te zien is niet echt een 'oplossing' eh. Je zou beter eens kijken waarom je zo jaloers bent op die mensen. ( je gaat nu waarschijnlijk zeggen dat je niet jaloers bent, maar ik kan geen beter woord bedenken) Ik zie niet in hoe ex-klasgenootje X die een bmw koopt ook maar iets verandert aan hoe mijn leven gaat.

Anoniem15

Legacy Member
zarathustra zei:
Hoe is een symptoom (facebook posts die u ergeren) on de mat vegen een oplossing voor het diepere probleem? Gewoon je ogen sluiten en het proberen niet te zien is niet echt een 'oplossing' eh. Je zou beter eens kijken waarom je zo jaloers bent op die mensen. ( je gaat nu waarschijnlijk zeggen dat je niet jaloers bent, maar ik kan geen beter woord bedenken) Ik zie niet in hoe ex-klasgenootje X die een bmw koopt ook maar iets verandert aan hoe mijn leven gaat.

Ik ben daar wel jaloers op, heb ik nooit ontkent. Ik zou momenteel ook veel liever een stabiele relatie, een uitdagende job en een eigen woning hebben. Na jaren aangemodderd te hebben ben ik nu kalm maar zeker aan mijn toekomst aan het werken, maar dag op dag geconfronteerd worden met wat ik eigenlijk al bereikt zou moeten hebben dat hoeft voor mij gewoon niet.

Wilcao

Legacy Member
Wonkelrijm zei:
Ik ben daar wel jaloers op, heb ik nooit ontkent. Ik zou momenteel ook veel liever een stabiele relatie, een uitdagende job en een eigen woning hebben. Na jaren aangemodderd te hebben ben ik nu kalm maar zeker aan mijn toekomst aan het werken, maar dag op dag geconfronteerd worden met wat ik eigenlijk al bereikt zou moeten hebben dat hoeft voor mij gewoon niet.

Waarom zou je dat zelf ook al bereikt moeten hebben?

zarathustra

Legacy Member
Wonkelrijm zei:
Ik ben daar wel jaloers op, heb ik nooit ontkent. Ik zou momenteel ook veel liever een stabiele relatie, een uitdagende job en een eigen woning hebben. Na jaren aangemodderd te hebben ben ik nu kalm maar zeker aan mijn toekomst aan het werken, maar dag op dag geconfronteerd worden met wat ik eigenlijk al bereikt zou moeten hebben dat hoeft voor mij gewoon niet.

Ok ik wou je gewoon geen woorden in de mond leggen :)

Maar waarom zou je dingen moeten bereiken? Je hoeft helemaal niks.

Anoniem15

Legacy Member
Wilcao zei:
Waarom zou je dat zelf ook al bereikt moeten hebben?

zarathustra zei:
Maar waarom zou je dingen moeten bereiken? Je hoeft helemaal niks.

Maatschappelijke en sociale druk? Ik ben 28 geworden, en als ik rondom mij kijk merk ik dat ik echt een uitzondering aan het worden ben.

Ik heb het gevoel dat ik veruit de enige ben die op die leeftijd nog thuis woont en dat de trein aan het passeren is terwijl ik nog op het perron sta te prutsen omdat ik eerder te veel tijd verloren heb.

Martian

Legacy Member
Ik ben nu bijna 18 jaar en ik kan stellen dat ik ongelukkig ben.
Volgens mij kan ik alle keren dat ik echt gelukkig ben geweest op één hand tellen

zarathustra

Legacy Member
Wonkelrijm zei:
Maatschappelijke en sociale druk? Ik ben 28 geworden, en als ik rondom mij kijk merk ik dat ik echt een uitzondering aan het worden ben.

Ach iedereen is op een of andere vlak wel een uitzondering. Jij bent (semi-) zelfstandig loodgieter, velen zullen daar afgunstig op zijn.

Ik heb het gevoel dat ik veruit de enige ben die op die leeftijd nog thuis woont en dat de trein aan het passeren is terwijl ik nog op het perron sta te prutsen omdat ik eerder te veel tijd verloren heb.

Ik vermoed dat bijna iedereen dat denkt want iedereen kijkt enkel naar boven. Vergelijk uzelf met Soekie eg. en je bent mijlenver vooruit. Niet dat omhoog kijken slecht is, dat is wat ik ook doe, maar het kan geen kwaad van af en toe eens naar beneden te kijken ook.

Wilcao

Legacy Member
Wonkelrijm zei:
Maatschappelijke en sociale druk? Ik ben 28 geworden, en als ik rondom mij kijk merk ik dat ik echt een uitzondering aan het worden ben.

Ik heb het gevoel dat ik veruit de enige ben die op die leeftijd nog thuis woont en dat de trein aan het passeren is terwijl ik nog op het perron sta te prutsen omdat ik eerder te veel tijd verloren heb.

Dat is gewoon druk die je jezelf oplegt. Het staat niet in het levenshandboek staat dat je op die leeftijd dat moet en op die leeftijd dat. Wat maakt het uit dat je nog bij je ouders woont? Als je het goed thuis hebt en weer iets moet opbouwen is dat toch geen schande (zelfs niet als het je eigen keuze is om zolang thuis te wonen)?

Anoniem15

Legacy Member
Laat ons zeggen dat ik momenteel bezig ben met een soort 'masterplan' dat er uit bestaat om binnen de 5 jaar nog een bachelordiploma te halen, mijn bijberoep uit te bouwen en veel geld aan kant te zetten terwijl ik nog thuis woon. Moest ik die studies doortrekken en eventueel nog voor een master zou gaan dan zal dit zeker 7 jaar worden in totaal.

Dus als ik 35 zal zijn dan zal ik (hopelijk) héél veel geld gespaard hebben, een goed draaiende zaak in bijberoep hebben én een bachelordiploma elektromechanica of eventeel een master. Maar dan woon ik waarschijnlijk wel nog thuis.

Wat me afschrikt is dat ik dan al 35 zal zijn, wat me toch al naar de late kant lijkt met het oog op een relatie beginnen. Ik heb het gevoel dat ik veel tijd verloren ben door allerlei stommiteiten, en ik kan het gewoon moeilijk plaatsen hoe ik die tijd het beste inhaal.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan