Archief - Kan jij zeggen dat je gelukkig bent?

DaMasta · 12 mrt 2013

glashelder zei:
Ja, het is soms moeilijk om niet te hervallen in een tunnelvisie, of niet te denken dat de hele wereld zoals mij denkt. Mijn zus nu ook, die is 5 jaar jonger dan ik, die is in september beginnen werken en nu begint die zo rond te kijken met haar vriend voor een huisje en ik kom er gewoon slecht van Da's mijn kleine zusje hé. En ik zit hier nog altijd in 't zelfde stramien als pakweg 10 jaar geleden (met het verschil dat ik nu naar 'de grote school' ga ). Maar het is moeilijk om niet te denken dat die misschien op mij neerkijken omdat ik nog altijd niet aan 'het echte leven' begonnen ben.

Wel ja, daar ligt het ook een beetje aan hé Moest ik mij 100% goed voelen bij die situatie, dan zou het mij niet kunnen schelen wat anderen er over denken. Maar ik heb spijt van gemaakte keuzes, spijt van hoe ik zo 'slordig' ben omgegaan met mijn leven in mijn puberteit, spijt van de tijd die ik verspild heb,... Ik kon daar op zich ook niet allemaal aan doen, ik wist écht niet beter maar nu zit ik er wel mee. En ik kan er helemaal niks aan doen, behalve om het proberen 'beter' te maken, om het op te lossen. Daar ben ik aan bezig, maar ja, ondertussen heb ik nog steeds 'nothing to show for it'.

Kijk, en da's dan weer de andere kant van de situatie. Toen ik ergens begin de 20 was, had ik ook geen diploma, niet eens een hoger middelbaar. En ik voelde mij daar toen zó slecht over, de situatie (geen diploma) klopte niet met het beeld dat ik van mezelf had (iemand die eigenlijk wel unief zou aankunnen). Ik heb daarvoor gevochten en hard gewerkt en bladiebla, ondertussen zit ik in mijn 3de bachelor en wéét ik dat ik unief aankan... Maar de weg naar dat uiteindelijk papiertje is lang, héél lang en ondertussen tikt die tijd maar verder...

Wij zijn een beetje op dezelfde manier gestart denk ik (niet afgestudeerd, depressies) en we zijn allebei een andere weg opgegaan... Jij bent je leven begonnen, hebt een gezinnetje gesticht en al een tijdje aan het werk, ik heb gekozen om weer te gaan studeren. En toch allebei niet gelukkig met de situatie zoals ze is.

't Is hier precies het psychologentopic geworden.

Zo'n situatie waar jij in zit komt vaker voor dan je denkt hoor. Laatbloeiers of weet ik veel wat. Dan heb je ook tegenwoordig dat iedereen blijkbaar zich haast om een gezinnetje te starten en dan valt het al wat meer op als jij nog thuis zit.

Maar het is niet alsof je thuis zit niets te doen toch? Je bent druk bezig met wat orde op zaken te stellen en meer kan je momenteel niet doen. Je kan natuurlijk altijd stoppen en werk zoeken maar dan gooi je je opleiding weg. Gewoon even doorbijten. Je wilt dat het allemaal snel vooruit gaat maar zo werkt het nu eenmaal niet.

Ik kan me goed voorstellen dat je voelt alsof je "vast" zit.

Ik bijvoorbeeld vind het redelijk lastig dat ik nog niet iemand heb gevonden waar ik me leven mee kan delen. Ik word er nu niet depressief van maar ik had wel verwacht dat ik op deze leeftijd al zo iemand had gevonden (ook 27). Heb gewoon een serie gefaalde relaties achter de rug en ondertussen zijn er hier ook al vrienden die mooi samenwonen met hun vriendin.

Depresjon · 12 mrt 2013

glashelder zei:
Ja, het is soms moeilijk om niet te hervallen in een tunnelvisie, of niet te denken dat de hele wereld zoals mij denkt. Mijn zus nu ook, die is 5 jaar jonger dan ik, die is in september beginnen werken en nu begint die zo rond te kijken met haar vriend voor een huisje en ik kom er gewoon slecht van Da's mijn kleine zusje hé. En ik zit hier nog altijd in 't zelfde stramien als pakweg 10 jaar geleden (met het verschil dat ik nu naar 'de grote school' ga ). Maar het is moeilijk om niet te denken dat die misschien op mij neerkijken omdat ik nog altijd niet aan 'het echte leven' begonnen ben.

Wel ja, daar ligt het ook een beetje aan hé Moest ik mij 100% goed voelen bij die situatie, dan zou het mij niet kunnen schelen wat anderen er over denken. Maar ik heb spijt van gemaakte keuzes, spijt van hoe ik zo 'slordig' ben omgegaan met mijn leven in mijn puberteit, spijt van de tijd die ik verspild heb,... Ik kon daar op zich ook niet allemaal aan doen, ik wist écht niet beter maar nu zit ik er wel mee. En ik kan er helemaal niks aan doen, behalve om het proberen 'beter' te maken, om het op te lossen. Daar ben ik aan bezig, maar ja, ondertussen heb ik nog steeds 'nothing to show for it'.

Het leven is te kort om terug te kijken.en om ons what if vragen te stellen.ik deed latijn moderne talenn.maar was te lui om te studeren.heeft geennn nut om nu te zeggen : had ik maar moeite gedaan.spijt komt te laat.niet teveel stil blijven staan.

Je begint mss later aan " het echte leven",maar mss schop je het nadien verder.
Ni teveel piekeren.geniet van t moment.als je geen vriend hebt.zoek u ene.geniet van de kleine dingen.

Ik denk soms wel s : ooit gaan we dood,en dan is al onze mmoeite tijdens ons leven voor niets geweest.

Naar waar mag ik de factuur sturen?

Kandul · 12 mrt 2013

Maakt dat eigenlijk uit, wat de wereld van je levenswandel vindt? Je zegt het zelf dat je niet beter wist, dan kan je toch niks aan dat verleden veranderen? Er zijn weinig doelen in het leven waar een leeftijdsbeperking op staat, tenzij je jezelf die beperking oplegt door te denken te weten wat anderen denken en dergelijke.

WarCry-dude · 12 mrt 2013

TheBud zei:
In het verkeer gedraag ik me trouwens ook extreem assertief, omdat ik geen neerbuigend gedrag kan verdragen.

Dat van geen neerbuigend gedrag kunnen verdragen heb ik zelf ook heel hard. Bij momenten zoek ik zelfs neerbuigend gedrag op plaatsen waar het er eigenlijk niet is en word ik overdreven defensief en zo. Elke keer ge zoiets doet, schiet ge uwzelf eigenlijk in de voet want degene die er het hardst gestresseerd door geraakt bent ge zelf.

Imo is de beste manier om daarmee om te gaan, proberen die momenten te herkennen en te beseffen dat ge onnodig bent aan het panikeren. Ik neem dan ook altijd wat tijd om mezelf te kalmeren. Ik ga dan efkes alleen zitten of een beetje wandelen terwijl ik nadenk over de situatie en uitzoek wat er echt neerbuigend is en wat ik zit te projecteren. 9 van de 10 kan ik dan nadien ook kalm met de situatie omgaan.

Anoniem15 · 12 mrt 2013

Kandul zei:
Maakt dat eigenlijk uit, wat de wereld van je levenswandel vindt? Je zegt het zelf dat je niet beter wist, dan kan je toch niks aan dat verleden veranderen? Er zijn weinig doelen in het leven waar een leeftijdsbeperking op staat, tenzij je jezelf die beperking oplegt door te denken te weten wat anderen denken en dergelijke.

Maakt in principe niets uit nee. Maar op bepaalde zaken staat nu eenmaal wel een leeftijd, op je 40 moet je niet meer aan kinderen beginnen als je echt met een realistische kinderwens zit.

Kandul · 12 mrt 2013

Wonkelrijm zei:
Maakt in principe niets uit nee. Maar op bepaalde zaken staat nu eenmaal wel een leeftijd, op je 40 moet je niet meer aan kinderen beginnen als je echt met een realistische kinderwens zit.

Het was eigenlijk aan glashelder gericht, maar er hebben zich daar nog twee leden tussen gegooid.
Je maakt het jezelf toch wel extra moeilijk door te gaan nadenken over hoe het zou kunnen geweest zijn, terwijl het niks meer uitmaakt.
Veertig jaar is toch nog geen probleem? Er is een grote kans dat je het zeker uithoudt tot je zeventigste, tegen dan is je kind al volwassen.

TheBud · 13 mrt 2013

Terug even hierop inpikken (Deze keer vanop de desktop).

Je moet het idd kunnen loslaten.maar is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.Als het u zou lukken zou er een pak minder frustratie zijn.wat u relatie alleen maar ten goede zou komen.

Dit gaat gewoon niet meer, dit gedrag is voor mij de meest normale zaak van de wereld. Ik denk dat het ondertussen al zo diep zit dat het niet meer terug uitgeraakt.

Kijk, en da's dan weer de andere kant van de situatie. Toen ik ergens begin de 20 was, had ik ook geen diploma, niet eens een hoger middelbaar. En ik voelde mij daar toen zó slecht over, de situatie (geen diploma) klopte niet met het beeld dat ik van mezelf had (iemand die eigenlijk wel unief zou aankunnen). Ik heb daarvoor gevochten en hard gewerkt en bladiebla, ondertussen zit ik in mijn 3de bachelor en wéét ik dat ik unief aankan... Maar de weg naar dat uiteindelijk papiertje is lang, héél lang en ondertussen tikt die tijd maar verder...

Wij zijn een beetje op dezelfde manier gestart denk ik (niet afgestudeerd, depressies) en we zijn allebei een andere weg opgegaan... Jij bent je leven begonnen, hebt een gezinnetje gesticht en al een tijdje aan het werk, ik heb gekozen om weer te gaan studeren. En toch allebei niet gelukkig met de situatie zoals ze is.

't Is hier precies het psychologentopic geworden.

Interessant wat je hier zegt eigenlijk, ik ben er stikjaloers op om eerlijk te zijn, in mijn ogen is de wereld gebouwd op diploma's en is het echt vechten om die te doorbreken (En dat lukt ook wel). Langs de andere kant mag ik ook echt wel blij zijn met wat ik heb, mensen kijken me aan en denken "Die kerel heeft het gemaakt", maar vanbinnen voel ik me helemaal niet zo. De weg naar boven lijkt echt oneindig lang.

Onlangs nog een ruzie gehad met mijn vrouw, we hadden een villa gezien voor een koopje, prachtig huis, goed gelegen, binnen ons budget, etc. Ik sprong er onmiddelijk op, ik moest en zou die kopen. Maar mijn vrouw zat er helemaal niet achter, voor haar zaten we met teveel dingen tegelijk te werken. 2 werkgevers, 1 eigen project, mijn zoon van 6 maanden en dan daar bovenop dan een mogelijk verhuis.

Ik was hier echt razend over, maar ik geef haar eigenlijk ook wel gelijk. Ze is helemaal oververmoeid van het nachtelijk opstaan (waar ik niet aan meedoe) en ik zit bijna constant te werken, voor haar zou een verhuis echt teveel zijn.

Maar dat is het nu net, dat ik een kans zou missen om hogerop te geraken in het leven is voor mij echt onmogelijk. Ik moet en zal continue vooruit gaan en o wee wie me probeert tegen te houden

. Echt een toonbeeld van die gelukzalige continue reizende hippie ben ik echt absoluut niet.

glashelder · 13 mrt 2013

DaMasta zei:
Maar het is niet alsof je thuis zit niets te doen toch? Je bent druk bezig met wat orde op zaken te stellen en meer kan je momenteel niet doen. Je kan natuurlijk altijd stoppen en werk zoeken maar dan gooi je je opleiding weg. Gewoon even doorbijten. Je wilt dat het allemaal snel vooruit gaat maar zo werkt het nu eenmaal niet. Ik kan me goed voorstellen dat je voelt alsof je "vast" zit.

Nee, dat is waar, ik ben wel bezig met mijn opleiding en zo. Maar zoals ik al zei, ik kan dat tijd niet vlugger doen gaan, en ondertussen zit ik hier maar een beetje

Maar ja, dat gaat ook wel weer over, op zich.

Depresjon zei:
Je begint mss later aan " het echte leven",maar mss schop je het nadien verder.

Da's ook weer waar, uiteindelijk is het maar tijdelijk. Alleen ben ik soms bang dat ik een achterstand heb opgelopen die niet meer in te halen valt. In mijn allerergste dromen studeer ik over een jaar af, en wil niemand mij aannemen omdat ik zo'n moeilijk traject achter de rug heb. Wie wil nu een net-afgestudeerde 27-jarige met allerlei moeilijke toestanden (anders zat ik wel op leeftijd), terwijl er genoeg mensen komen solliciteren die wél een modeltraject achter de rug hebben? En zeker in deze periode van crisis, ik maak mij daar soms wel eens zorgen over...

Kandul zei:
Maakt dat eigenlijk uit, wat de wereld van je levenswandel vindt? Je zegt het zelf dat je niet beter wist, dan kan je toch niks aan dat verleden veranderen?

Nee, het maakt ook niks uit en ik kan er niks aan veranderen, idd. Althans, dat kan ik wel maar momenteel doe ik zo'n beetje al het mogelijke, denk ik. Het is meer een frustratie. Dat ik nu wordt geconfronteerd met verkeerde keuzes van zoveel jaren terug. Dat ik in een periode van zeg maar een jaar of 5 echt mijn ganse leven heb omgedraaid waardoor ik nu op mijn 27ste nog steeds in deze situatie zit. Op dat moment stond ik daar natuurlijk niet bij stil, en daarna ook niet echt (want ik zat ook niet in zo'n uitzonderlijke situatie), maar nou ja, 27 is niet echt een leeftijd waarop zo'n dingen nog normaal zijn. Toen ik op mijn 23ste weer ging gaan studeren vond iedereen dat tof en ik ook, mijn middlebaar diploma halen, allez, zo tof jong. En nu is het zo'n beetje van "ja, we weten het wel weer, hoelang ga je zo nog in die fase blijven steken?"

TheBud zei:
Interessant wat je hier zegt eigenlijk, ik ben er stikjaloers op om eerlijk te zijn, in mijn ogen is de wereld gebouwd op diploma's en is het echt vechten om die te doorbreken (En dat lukt ook wel).

Goh ja, het is ook niet alles zeker? Zoals ik al zei, straks heb ik wel mijn diploma, maar dat is het ook. Dan lees je hier soms van die 'go-getters' die een modeltraject qua studie hebben doorlopen, een half jaar op voorhand al beginnen solliciteren en dan al van die dingen op hun CV zetten die hen extra aantrekkelijk maakt (weet ik veel wat, interessante hobby's of projecten waarbij ze hun vaardigheden kunnen bewijzen). Ik heb niks, 27 en een papiertje dat zovele mensen hebben :lol:

TheBud zei:
Maar dat is het nu net, dat ik een kans zou missen om hogerop te geraken in het leven is voor mij echt onmogelijk. Ik moet en zal continue vooruit gaan en o wee wie me probeert tegen te houden . Echt een toonbeeld van die gelukzalige continue reizende hippie ben ik echt absoluut niet.

Een beetje overcompenseren is dat, zeker? Ik ken het ook wel hoor. Bijvoorbeeld dat ik mij nu al zo druk zit te maken over het moment dat ik afstudeer, en of het wel zal lukken, en hoe dat dan gaat, en zal ik wel iets vinden, en blablabla. Ik ben daar echt vrij veel mee bezig voor iemand die nog 1,5 jaar te gaan heeft

Maar ik ben een beetje bang van het feit dat ik daar absoluut geen controle over heb, over hoe dat zal verlopen. Ik bedoel, ik kan dat nu niet inplannen of inbeelden of visualiseren, want ik heb gewoon geen idéé. Waar ga ik solliciteren, bij welk bedrijf, of misschien bij de overheid, of ga ik toch nog die SLO doen,... Ik kom echt helemaal gek van dat gebrek aan controle en voorspelbaarheid over die situatie. En dat is gewoon omdat mijn levensloop al zo 'uit de hand' gelopen is, dat ik een beetje hysterisch probeer om er de controle over te houden. Ik stel dan ook onrealistische eisen voor mezelf: fouten maken mag niet meer, ik heb al genoeg tijd verloren en nu is het gedaan met onnozel doen, vanaf nu moet álles lukken. Wat natuurlijk niet altijd zo gaat. Heb dan ook een klopje gehad toen ik een héél slecht mondeling examen had afgelegd, onlangs. Niet alles gaat zoals je wil en soms loopt er wel eens iets verkeerd en nou ja, dan ga ik flippen blijkbaar.

Edit: besef me net dat ik nu nog 27 ben, maar net 29 zal zijn als ik afstudeer. Haha, weer een minicrisisje.

WarCry-dude · 13 mrt 2013

TheBud zei:
Maar dat is het nu net, dat ik een kans zou missen om hogerop te geraken in het leven is voor mij echt onmogelijk. Ik moet en zal continue vooruit gaan en o wee wie me probeert tegen te houden . Echt een toonbeeld van die gelukzalige continue reizende hippie ben ik echt absoluut niet.

Absoluut niet slecht bedoeld of zo maar bent ge hier niet wat aan het overdrijven? Uit uw post klinkt dat ge ook wel beseft dat ge er wat over zit maar ik snap die laatste alinea niet zo goed. Hoe zou die villa uw dan zoveel hogerop brengen in het leven vergeleken met uw huidige woning? Zeker aangezien het blijkbaar een zware last zou zijn op uw sowieso al oververmoeide vrouw. Is dat gewoon om die villa als statussymbool te tonen aan de wereld?

@glas :hug:

Ge zult dit al vaak gehoord hebben maar gewoon uw leven weer op poten zetten op zich toont al dat ge een heel sterk karakter hebt.

Kandul · 13 mrt 2013

glashelder zei:
Nee, het maakt ook niks uit en ik kan er niks aan veranderen, idd. Althans, dat kan ik wel maar momenteel doe ik zo'n beetje al het mogelijke, denk ik. Het is meer een frustratie. Dat ik nu wordt geconfronteerd met verkeerde keuzes van zoveel jaren terug. Dat ik in een periode van zeg maar een jaar of 5 echt mijn ganse leven heb omgedraaid waardoor ik nu op mijn 27ste nog steeds in deze situatie zit. Op dat moment stond ik daar natuurlijk niet bij stil, en daarna ook niet echt (want ik zat ook niet in zo'n uitzonderlijke situatie), maar nou ja, 27 is niet echt een leeftijd waarop zo'n dingen nog normaal zijn. Toen ik op mijn 23ste weer ging gaan studeren vond iedereen dat tof en ik ook, mijn middlebaar diploma halen, allez, zo tof jong. En nu is het zo'n beetje van "ja, we weten het wel weer, hoelang ga je zo nog in die fase blijven steken?"

Van zodra je werk hebt zal dat zijn van... Waarom heb ik me daar eigenlijk zorgen over gemaakt? Wat je eventueel kan doen is een lijstje maken van interessante werkgevers en daar een vakantiejob proberen vastkrijgen. Als ze dan tevreden zijn van jou dan is dat altijd mooi meegenomen. Zo krijg je ook een beter zicht op de arbeidsmarkt.
In België is het inderdaad niet echt de gewoonte om later te beginnen studeren, maar in andere landen is dat niet zo ongewoon hoor.

brandon_ · 13 mrt 2013

TheBud zei:
Maar dat is het nu net, dat ik een kans zou missen om hogerop te geraken in het leven is voor mij echt onmogelijk. Ik moet en zal continue vooruit gaan en o wee wie me probeert tegen te houden . Echt een toonbeeld van die gelukzalige continue reizende hippie ben ik echt absoluut niet.

Klinkt inderdaad als iemand die nooit echt gelukkig zal zijn... Misschien uw mindset proberen te veranderen? En anders: sterkte

WarCry-dude · 13 mrt 2013

Da's idd waar ik op doel. Als het altijd maar meer en meer moet zijn is het nooit "genoeg" he. En als dat echt zo zwaar weegt op zijn vrouw kan hij op lange termijn ook het risico lopen haar kwijt te geraken. Daarom dat ik vraag wat nu echt de concrete meerwaarde is die dat huis heeft.

sumoman_4 · 19 mrt 2013

Door een gans gedoe met mijn buurvrouw aan 't hervallen, nie goe bezig

ad:

|steven| · 19 mrt 2013

Als ik op de topicvraag moet antwoorden, moet ik neutraal antwoorden. Ik heb feitelijk geen reden om mij ongelukkig te voelen, maar écht gelukkig ben ik nu ook niet. Ik heb geen medische klachten, en dat is al veel. Gezondheid wordt vaak onderschat.
Ik ben er 27, behaalde een bachelor en kende feitelijk geen schoolproblemen. Ik woon nog thuis, niet altijd gemakkelijk maar dat lukt wel. Niet in de meest ideale omstandigheden opgegroeid maar nooit grote persoonlijke problemen gekend (met iemand), itt andere familieleden/kennissen, daar scheelde wel altijd iets mee.

Ik heb al veel miserie/ruzies gezien.
Ik heb altijd mijn plan getrokken.

Ik werk al bijna 5 jaar bij een bedrijf, met ups & downs qua tevredenheid. Collega’s en loonvoorwaarden vallen goed mee. Ik doe mijn werk naar behoren, en toon veel initiatief maar anderzijds, van de jobinhoud word ik niet echt vrolijk. Te weinig uitdagend, dagelijks +-dezelfde taken uitvoeren, hetzelfde geklaag en gezaag aanhoren van klanten, geen voldoening ... Ik voel me vaak: peter gibbons interview - YouTube
Hopelijk brengen de geplande evaluatiegesprekken iets op. Of anders ander werk zoeken? Maar wat? Ik heb geen uitzonderlijke kwaliteiten.

Ik heb geen lief (en/of kinderen). Enerzijds ben ik ook niet op zoek en overtuigd of een partner mijn eigen leven zoveel beter zou maken. Ik ben nogal op mijzelf, ik zou veel tijd/ruimte voor mezelf willen. Anderzijds besef ik wel dat een partner hebben het leven vaak een pak gemakkelijker kan maken, samen bv. een huis kopen, samen activiteiten doen, van alles delen met elkaar, dan weet ge ook voor wat/wie je werkt, je nuttiger voelen ... soms mis ik dat, soms ook niet. Om echt op zoek te gaan ben ik wellicht al te vaak teleurgesteld geweest. Hoe ouder ik word, hoe moeilijker, hoe veeleisender ik dan zelf nog aan het worden ben op dat gebied. Wie kan er op den duur nog goed zijn/doen? De ene keer zijn ze te jong, dan te oud, dan te kinds, dan irriteert me het kleinste (hun dialect, lach, bazigheid, betweterigheid, …) om nog maar verdere stappen te ondernemen. Of misschien gebruik ik dat zonder te beseffen als excuus, alsof ik ook onbewust geen tijd wil steken in leuke vriendschappen. De laatste tijd wil/durf ik geen initiatief meer nemen. Ik heb ook zo'n ideaalbeeld in gedachten en als ze daar niet aan voldoen wil ik al geen moeite meer doen.

Mijn vrije tijd kan ik wel vullen, ik ontspan mij dan wel (muziek, film, lezen, sport) maar dat zorgt voor geen voldaan gevoel. Op zoek naar een nieuwe hobby? Een opleiding gaan volgen? Misschien moet ik dat maar eens doen. Andere omgeving etc.

Ik heb vaak het gevoel dat ik wat te geremd door het leven ga, te veel denk aan de gevolgen. Ik gebruik wellicht te vaak mijn verstand, te weinig mijn gevoel. Dat heeft mij waarschijnlijk al veel geholpen of miserie bespaard. Maar ik mis waarschijnlijk op die manier veel. Teveel aan de toekomst denken terwijl er nu ook geleefd moet worden.
Ik denk gewoon dat ik meer mij goesting moet doen. Er zijn zaken die ik uitstel of niet doe omdat ik single ben of niemand meekrijg (bv. alleen gaan wonen, huis kopen, een reis, een concert, …). Wellicht heb ik teveel goede kennissen en veel te weinig echte vrienden.

Matig tevreden dus. Al kan ik goed relativeren. Ik heb een vaste job met een deftig inkomen en best wel wat spaargeld. Ik kan bij wijze van spreken kopen wat ik wil en doen wat ik wil. Het kan veel slechter. Ik zou ernstig ziek kunnen zijn, geen werk kunnen hebben, schulden hebben, een vrouw (en kinderen) hebben waarbij het eigenlijk niet klikt, …
Maar ik heb de laatste tijd het gevoel dat ik maar aan het aanmodderen ben zonder concreet doel. Ik zit nu in de dagelijkse sleur (’s morgens opstaan, u de vraag stellen waarom ge opstaat, naar werk vertrekken, uw uren kloppen, aftellen, naar huis, eten, afwassen, … en slapen). Ik weet welke oplossingen er mogelijk zijn, ik heb het zelf in handen, het is een kwestie van tijd en de stap durven zetten. (bv. aankoop van een woning, meer stappen in het onbekende zetten). Weg met die comfortzone, tijd voor een nieuw project/doel.

Spijt van bepaalde zaken? Tja, voor veel van die zaken is het wat te laat. Misschien had ik audiovisuele kunsten moeten studeren, blijven voetballen, muziekschool moeten volgen, ... Ik heb veel respect voor mensen die zomaar alles over een andere boeg gooien, of alles achterlaten en/of opnieuw ergens anders beginnen. Ik heb het lef niet. Een job in het buitenland, een rondreis van weken/maanden. Ik denk maar aan: Into the Wild (2007) - IMDb Maar liefst met een goede afloop...

Maar misschien moet ik eerder aan: Yes Man (2008) - IMDb een voorbeeld nemen.

brandon_ · 19 mrt 2013

|steven| zei:
Maar ik heb de laatste tijd het gevoel dat ik maar aan het aanmodderen ben zonder concreet doel. Ik zit nu in de dagelijkse sleur (’s morgens opstaan, u de vraag stellen waarom ge opstaat, naar werk vertrekken, uw uren kloppen, aftellen, naar huis, eten, afwassen, … en slapen). Ik weet welke oplossingen er mogelijk zijn, ik heb het zelf in handen, het is een kwestie van tijd en de stap durven zetten. (bv. aankoop van een woning, meer stappen in het onbekende zetten). Weg met die comfortzone, tijd voor een nieuw project/doel.

Ik denk maar aan: Into the Wild (2007) - IMDb Maar liefst met een goede afloop...

Ik zit ongeveer in uw situatie, maar ik voel me doorgaans wél gelukkig (laat ons zeggen een 7-8 op 10 gemiddeld).
Dat "aanmodderen zonder concreet doel": Als je heel rationeel naar het leven kijkt, ís het gewoon compleet zinloos. En daar is helemaal niets mis mee. Ik vind die comfortzone net heerlijk.
Into the Wild vind ik net een film die de heerlijke comfortzone bevestigt. (= het einde van de film). Volgens mij droomt iedereen (ja, ik ook) soms wel eens van zo'n geweldig en zalig avontuur. Maar wellicht eindig je toch zoals de hoofdrolspeler op 1000-den km van thuis en denk je "Is dit het nu...?"

e.House · 19 mrt 2013

brandon_ zei:
Ik zit ongeveer in uw situatie, maar ik voel me doorgaans wél gelukkig (laat ons zeggen een 7-8 op 10 gemiddeld).
Dat "aanmodderen zonder concreet doel": Als je heel rationeel naar het leven kijkt, ís het gewoon compleet zinloos. En daar is helemaal niets mis mee. Ik vind die comfortzone net heerlijk.
Into the Wild vind ik net een film die de heerlijke comfortzone bevestigt. (= het einde van de film). Volgens mij droomt iedereen (ja, ik ook) soms wel eens van zo'n geweldig en zalig avontuur. Maar wellicht eindig je toch zoals de hoofdrolspeler op 1000-den km van thuis en denk je "Is dit het nu...?"

Kan dan alleen nog maar goed uitdraaien hé?

Den Deze · 19 mrt 2013

Ik heb eigenljk alles om gelukkig te zijn, maar ik voel me niet altijd gelukkig.
Ik heb een goede vriendin, we zijn vorig jaar gaan samenwonen (inmiddels bijna 5 jaar samen) en we komen niets te kort.
Toch voel ik me vanbinnen soms ongelukkig.
In het begin kocht ik af en toe eens iets via internet (iets voor de fiets, een film, ...) en dan voelde ik me altijd terug even goed, maar dat was altijd maar van korte duur.
Op termijn kocht ik bijna wekelijks wel iets, gewoon voor dat goed gevoel.

Na veel tobben en nadenken denk ik dat het meer werkgerelateerd is.
Ik heb goede collega's, loon is niet slecht (maar kan beter), maar ik heb helemaal géén motivatie meer.
Geen uitdaging, niks.
Ik ben al een tijdje aan het rondkijken voor een andere job, maar ik val voorlopig nog uit de boot.
Meestal door een belachelijke reden waardoor ik dus nooit weet hoe de vork nu écht aan de steel zit, zodat ik eraan kan werken.
Ik zou het gewoon van mij moeten afzetten, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. In deze tijd mag je nog content zijn dat je kan gaan werken

hydrotherion · 19 mrt 2013

U

|steven| zei:
Als ik op de topicvraag moet antwoorden, moet ik neutraal antwoorden. Ik heb feitelijk geen reden om mij ongelukkig te voelen, maar écht gelukkig ben ik nu ook niet. Ik heb geen medische klachten, en dat is al veel. Gezondheid wordt vaak onderschat.
Ik ben er 27, behaalde een bachelor en kende feitelijk geen schoolproblemen. Ik woon nog thuis, niet altijd gemakkelijk maar dat lukt wel. Niet in de meest ideale omstandigheden opgegroeid maar nooit grote persoonlijke problemen gekend (met iemand), itt andere familieleden/kennissen, daar scheelde wel altijd iets mee. Ik heb al veel miserie/ruzies gezien.
Ik heb altijd mijn plan getrokken.

Ik werk al bijna 5 jaar bij een bedrijf, met ups & downs qua tevredenheid. Collega’s en loonvoorwaarden vallen goed mee. Ik doe mijn werk naar behoren, en toon veel initiatief maar anderzijds, van de jobinhoud word ik niet echt vrolijk. Te weinig uitdagend, dagelijks +-dezelfde taken uitvoeren, hetzelfde geklaag en gezaag aanhoren van klanten, geen voldoening ... Ik voel me vaak: peter gibbons interview - YouTube
Hopelijk brengen de geplande evaluatiegesprekken iets op. Of anders ander werk zoeken? Maar wat? Ik heb geen uitzonderlijke kwaliteiten.

Ik heb geen lief (en/of kinderen). Enerzijds ben ik ook niet op zoek en overtuigd of een partner mijn eigen leven zoveel beter zou maken. Ik ben nogal op mijzelf, ik zou veel tijd/ruimte voor mezelf willen. Anderzijds besef ik wel dat een partner hebben het leven vaak een pak gemakkelijker kan maken, samen bv. een huis kopen, samen activiteiten doen, van alles delen met elkaar, dan weet ge ook voor wat/wie je werkt, je nuttiger voelen ... soms mis ik dat, soms ook niet. Om echt op zoek te gaan ben ik wellicht al te vaak teleurgesteld geweest. Hoe ouder ik word, hoe moeilijker, hoe veeleisender ik dan zelf nog aan het worden ben op dat gebied. Wie kan er op den duur nog goed zijn/doen? De ene keer zijn ze te jong, dan te oud, dan te kinds, dan irriteert me het kleinste (hun dialect, lach, bazigheid, betweterigheid, …) om nog maar verdere stappen te ondernemen. Of misschien gebruik ik dat zonder te beseffen als excuus, alsof ik ook onbewust geen tijd wil steken in leuke vriendschappen. De laatste tijd wil/durf ik geen initiatief meer nemen. Ik heb ook zo'n ideaalbeeld in gedachten en als ze daar niet aan voldoen wil ik al geen moeite meer doen.

Mijn vrije tijd kan ik wel vullen, ik ontspan mij dan wel (muziek, film, lezen, sport) maar dat zorgt voor geen voldaan gevoel. Op zoek naar een nieuwe hobby? Een opleiding gaan volgen? Misschien moet ik dat maar eens doen. Andere omgeving etc.

Ik heb vaak het gevoel dat ik wat te geremd door het leven ga, te veel denk aan de gevolgen. Ik gebruik wellicht te vaak mijn verstand, te weinig mijn gevoel. Dat heeft mij waarschijnlijk al veel geholpen of miserie bespaard. Maar ik mis waarschijnlijk op die manier veel. Teveel aan de toekomst denken terwijl er nu ook geleefd moet worden.
Ik denk gewoon dat ik meer mij goesting moet doen. Er zijn zaken die ik uitstel of niet doe omdat ik single ben of niemand meekrijg (bv. alleen gaan wonen, huis kopen, een reis, een concert, …). Wellicht heb ik teveel goede kennissen en veel te weinig echte vrienden.

Matig tevreden dus. Al kan ik goed relativeren. Ik heb een vaste job met een deftig inkomen en best wel wat spaargeld. Ik kan bij wijze van spreken kopen wat ik wil en doen wat ik wil. Het kan veel slechter. Ik zou ernstig ziek kunnen zijn, geen werk kunnen hebben, schulden hebben, een vrouw (en kinderen) hebben waarbij het eigenlijk niet klikt, …
Maar ik heb de laatste tijd het gevoel dat ik maar aan het aanmodderen ben zonder concreet doel. Ik zit nu in de dagelijkse sleur (’s morgens opstaan, u de vraag stellen waarom ge opstaat, naar werk vertrekken, uw uren kloppen, aftellen, naar huis, eten, afwassen, … en slapen). Ik weet welke oplossingen er mogelijk zijn, ik heb het zelf in handen, het is een kwestie van tijd en de stap durven zetten. (bv. aankoop van een woning, meer stappen in het onbekende zetten). Weg met die comfortzone, tijd voor een nieuw project/doel.

Spijt van bepaalde zaken? Tja, voor veel van die zaken is het wat te laat. Misschien had ik audiovisuele kunsten moeten studeren, blijven voetballen, muziekschool moeten volgen, ... Ik heb veel respect voor mensen die zomaar alles over een andere boeg gooien, of alles achterlaten en/of opnieuw ergens anders beginnen. Ik heb het lef niet. Een job in het buitenland, een rondreis van weken/maanden. Ik denk maar aan: Into the Wild (2007) - IMDb Maar liefst met een goede afloop...

Maar misschien moet ik eerder aan: Yes Man (2008) - IMDb een voorbeeld nemen.

Voel me ook zo. Alles is ok maar lijkt ook of er iets mis in mijn leven. Ben op zoek naar wat.... Geen idee waar ik het moet zoeken. In to the wild boek en film gelezen en bekeken. Was ook aan het denken om misschien een stukje tocht te doen naar santiago de compostela. Niet religeus of zo maar zo leert je jezelf kennen zegt men. ;-)

Verstuurd van mijn GT-I9300

Ubiquitous · 19 mrt 2013

Jondros zei:
Dat vind ik ook. Een vrouwelijke collega van mij is 32, ze heeft 2 kindjes van 4 en 6 maar is reeds gescheiden. Dan denk ik van verdorie, had ze maar iets langer gezocht naar de juiste man, ze kende hem nog geen 2 jaar toen ze aan kinderen begon. Sommige koppels die ik ken willen ook erg vroeg aan kinderen beginnen, ik vind het eerder zeer belangrijk om reeds een jarenlange stabiele relatie te hebben en mekaar door en door kennen dan iets jonger ouders te zijn. Mijn collega is een sympathieke en schone madam ja, maar ondertussen gaan het schone leven aan haar voorbij vind ik! De ene week moet ze haar kindjes missen, de andere week gaat ze erop uit en zoekt ze een nieuwe man. Ik heb er lijk lichtjes medeleven mee, ik zie het als een waarschuwing van, wacht aub liever wa langer met trouwen en kindjes dan te vroeg.

er zijn mensen die besluiten te trouwen nadat ze elkaar 1 week kennen...
2jaar is zeker niet te vroeg.

|steven| · 20 mrt 2013

hydrotherion zei:
Alles is ok maar lijkt ook of er iets mis in mijn leven. Ben op zoek naar wat.... Geen idee waar ik het moet zoeken.

brandon_ zei:
Ik zit ongeveer in uw situatie, maar ik voel me doorgaans wél gelukkig (laat ons zeggen een 7-8 op 10 gemiddeld).
Dat "aanmodderen zonder concreet doel": Als je heel rationeel naar het leven kijkt, ís het gewoon compleet zinloos. En daar is helemaal niets mis mee. Ik vind die comfortzone net heerlijk.

Het leven compleet zinloos? Tja, ergens is dat ook zo. Hopelijk klink ik niet depressief, maar ik betrap mij erop dat ik soms ook de vraag stel waarom ik bv ga werken...

Op zich heb ik met die comfortzone ook geen probleem. Het is vaak heel plezant om thuis te komen, u aan tafel te zetten, te eten, en op uw gemak uw avond door te brengen hoe je maar wil, zonder zorgen. Wat moet een mens feitelijk meer hebben? Maar dat klinkt pas fantastisch als ge u voor de rest ook nuttigt voelt, en anders is dat "same shit different day".

Maar ik stel voor mezelf vast dat ik feitelijk geen stap verder zet in het leven, terwijl er wat mogelijkheden zijn. En dat ik waarschijnlijk die comfortzone wat meer ga moeten verlaten om wat te bereiken. Maar om een of andere reden zit ik in een fase van berusting en neem ik op (bijna) geen enkele vlakken initiatief. Misschien een vorm van faalangst.

Ach, ik lig (hopelijk jullie niet) waarschijnlijk met mezelf wat in de knoop. Niet weten wat aanvangen, niet weten wat ge wilt, wat u feitelijk wél écht gelukkig kan maken, ... en dan maar uit niet beter weten maar verder doen zoals ge bezig zijt, zonder veel schade op te lopen.
Misschien zou een andere job, een vriendin, andere hobby, een doel, een combinatie van ... mijn leven al veel nuttiger aanvoelen. Maar goed, met zelfbeklag gaan we er niet komen ...

Archief - Kan jij zeggen dat je gelukkig bent?

DaMasta

Legacy Member

Depresjon

Legacy Member

Kandul

Legacy Member

WarCry-dude

Legacy Member

Anoniem15

Legacy Member

Kandul

Legacy Member

TheBud

Legacy Member

glashelder

Legacy Member

WarCry-dude

Legacy Member

Kandul

Legacy Member

brandon_

Legacy Member

WarCry-dude

Legacy Member

sumoman_4

Legacy Member

|steven|

Legacy Member

brandon_

Legacy Member

e.House

Legacy Member

Den Deze

Legacy Member

hydrotherion

Legacy Member

Ubiquitous

Legacy Member

|steven|

Legacy Member