Archief - Kan jij zeggen dat je gelukkig bent?

|steven| zei:

Het leven compleet zinloos? Tja, ergens is dat ook zo. Hopelijk klink ik niet depressief, maar ik betrap mij erop dat ik soms ook de vraag stel waarom ik bv ga werken...

Op zich heb ik met die comfortzone ook geen probleem. Het is vaak heel plezant om thuis te komen, u aan tafel te zetten, te eten, en op uw gemak uw avond door te brengen hoe je maar wil, zonder zorgen. Wat moet een mens feitelijk meer hebben? Maar dat klinkt pas fantastisch als ge u voor de rest ook nuttigt voelt, en anders is dat "same shit different day".

Maar ik stel voor mezelf vast dat ik feitelijk geen stap verder zet in het leven, terwijl er wat mogelijkheden zijn. En dat ik waarschijnlijk die comfortzone wat meer ga moeten verlaten om wat te bereiken. Maar om een of andere reden zit ik in een fase van berusting en neem ik op (bijna) geen enkele vlakken initiatief. Misschien een vorm van faalangst.

Ach, ik lig (hopelijk jullie niet) waarschijnlijk met mezelf wat in de knoop. Niet weten wat aanvangen, niet weten wat ge wilt, wat u feitelijk wél écht gelukkig kan maken, ... en dan maar uit niet beter weten maar verder doen zoals ge bezig zijt, zonder veel schade op te lopen.
Misschien zou een andere job, een vriendin, andere hobby, een doel, een combinatie van ... mijn leven al veel nuttiger aanvoelen. Maar goed, met zelfbeklag gaan we er niet komen ...

Klik om te vergroten...

Het is zo menselijk om gewoon in je comfort zone te blijven. Ik doe dat ook. Blijf dan liever wroeten in pijn dan echt een zoektocht naar gelukkig zijn. Nu wel iemand tegengekomen waar het ontzettend mee klikt op alle vlakken. Nu nog durven.

|steven| zei:

Ach, ik lig (hopelijk jullie niet) waarschijnlijk met mezelf wat in de knoop. Niet weten wat aanvangen, niet weten wat ge wilt, wat u feitelijk wél écht gelukkig kan maken, ... en dan maar uit niet beter weten maar verder doen zoals ge bezig zijt, zonder veel schade op te lopen.
Misschien zou een andere job, een vriendin, andere hobby, een doel, een combinatie van ... mijn leven al veel nuttiger aanvoelen. ...

Klik om te vergroten...

Ja, is zeker zo, als het tenminste positieve veranderingen zijn (maar dat weet je nooit van tevoren ).

Ik ben best wel gelukkig in het leven. Er is niet echt iets dat me echt enorm ongelukkig maakt. Het enigste dat voorlopig mist in mijn leven is een lief. Klinkt misschien cliché ofzo, maar ben deze maand 19 geworden en heb nog steeds geen lief gehad. Het is nu niet dat ik stokoud ben ofzo, maar een mens begint toch te denken hoe het dan voort zal gaan. Maar dan zie ik weer de lelijkste mensen rondlopen met een lief, en dan denk ik: Ik zal ooit wel iemand vinden

Voor mij is gelukkig zijn niet gebonden aan omstandigheden maar veelal aan locatie... Dwz dat moest ik mij nu bv. in Parijs (mijn favoriete stad in Europa) of in Bangkok bevinden, ik mij helemaal niet ongelukkig - zoals nu, zou voelen.......

Echt, ik zou bij wijze van spreken de gelukkigste mens op aarde dan zijn.... Want nu - en dit zal wss raar klinken voor vele onder jullie, dat ik hier vastzit in Merksem voel ik mij bij momenten echt doodongelukkig... Als ik dan bv. op de tram zit en langs de Bredabaan rijd op weg naar mijn studioke, dan vraag ik mij soms echt af van "maar wat doe ik hier toch???!" en "Ik wil hier weg!" ........ Want ik ben hier eigenlijk toevallig beland, mede omdat 1. Ik hier in 2010 werk had gevonden bij een supermarkt om de hoek, 2. Mijn zus hier in de buurt woont en ik door haar dit studioke heb kunnen vinden.

En nu dat ik hier inmiddels dus niet meer bij die supermarkt werk (wat de voornaamste reden was dat ik in de tijd van Mechelen naar Merksem was verhuist), zit ik hier dus vast op dit studioke, op een plek waar ik totaal geen voeling mee heb, en waar ik dus nooit zou zijn gaan wonen moest ik in de tijd ergens anders werk gevonden hebben. Werk dat ik in feite had gevonden omdat het de neef van mijn schoonbroer was die destijds daar in die supermarkt de aanwervingen deed.... Kwam er daar na anderhalve maand toch wel niet een nieuwe directrice waarmee dat het absoluut niet klikte, en waardoor dat mijn contract niet werd verlengd.......... Echt balen, want ik durf nu nog altijd niet mijn boodschappen daar te gaan doen, enkel heel sporadisch als het echt niet anders kan.......... pfffffffffff!

Met de tijd wil ik dus echt naar Brussel verhuizen. Ik voel mij daar altijd veel gelukkiger en op mijn gemak. (Ze zijn daar naar mijn aanvoelen ook veel minder racistisch, ahum ahum lol). En ik voel mij sowieso ook veel beter in een grootstad (ook al vind ik Brussel eigenlijk een dorp tov. bv. andere grootsteden...)

Maar ja, dat is het leven hé, ik moet zeggen dat als ik geen vangnet zou hebben zoals mijn erfenis later, ik mij veel ongelukkiger zou voelen dan ik nu al ben.......... Ook denk ik dat ik dan gewoon mijn boeltje zou bijeenpakken en naar Parijs trekken, dat ik dan als dakloze het zou moeten beredderen zou ik zelfs niet eens zo erg vinden.... (denk ik toch, lol)... Ik zou zelfs Mallaury Nataf van Le Miel et les abeilles (één van mijn favoriete series in de tijd) zo tegen gekomen kunnen hebben...... Maar laten we zeggen dat ik altijd wel aangetrokken ben geweest door die stad en door het bohémien leven.... Ik zou best als Arthur Rimbaud en Paul Verlaine willen geleefd hebben.... Kort maar intens

kokolee zei:

Maar ja, dat is het leven hé

Klik om te vergroten...

Nee? Het leven is wat je er zelf van maakt. Niets zal van dag op dag veranderen maar als je een houding à la "Ach, dat is het leven." aanneemt zal er zeker geen verandering in komen. Al lijkt als een dakloze in Parijs gaan leven me ook niet meteen een strak plan

Alles went hoor. Ook Parijs (@kokolee)

Idd, alles went, en het gras is ook altijd groener aan de overkant. Probeer eerst te vertrekken van wat je hebt en niet te veel vastpinnen op wat je niet hebt / mist...

Ik ben atm wel vrij tevreden met mijn leven. Sinds deze zomer wel een beetje in een zwart gat gevallen. Vriendin maakte het uit, resultaten staken tegen en door het onverwachts falen van mijn bachelorpaper mocht ik m'n jaar opnieuw doen. Bovendien is m'n vaste vriendengroep wat uit elkaar gevallen door ruzie tussen een paar mensen waardoor ik als neutraal persoon een beetje tussen twee vuren zit. Sommigen, waaronder een heel goeie maat, vinden opeens 'de liefde van hun leven' en zwieren heel hun sociaal leven daarvoor overboord om te gaan cocoonen. De studentenvereniging waar ik vorig jaar mee in het praesidium zat is ook helemaal nieuw waardoor ik er soms het gevoel heb er maar voor piet snot bij te lopen. Op de koop toe heeft mijn ex sinds een goeie twee maand een nieuw lief, een eerstejaars uit diezelfde vereniging.

Niet dat ik er depressief van rondliep maar toch een groot 'meh' gevoel. Het contrast met de vorige jaren is groot. Maar goed, probeer me wat op andere dingen te focussen. Enerzijds mijn studie dit jaar afwerken en volgend jaar dan iets anders. Heb lang getwijfeld om nog de master geschiedenis te doen, maar hoe interessant het soms ook kan zijn heb ik écht geen zin meer in al dat academisch gedoe. Ga waarschijnlijk volgend jaar Maatschappelijk Werk doen. Eerstelijnshulpverlening aan kansarmen ed. lijkt me echt wel iets, de eerste keer dat ik mezelf echt wel in een bepaalde functie kan zien. Tot vorig jaar had daar nog totaal geen idee van, ben dan ook geschiedenis gaan doen puur uit interesse. Voorts nog wat nieuwe hobby's gevonden. Sinds enige maanden wekelijks een keer of 2-3 naar de fitness, en daarnaast terug mijn gitaar eens opgepikt. Ook nog een aantal nieuwe mensen leren kennen, wat wel nodig is om een nieuwe start te nemen. Ik geloof niet echt in bij de pakken blijven zitten en je wentelen in zelfmedelijden. Eens zuchten en tobben als het tegensteekt is niets mis mee maar probeer er ook iets aan te doen.

Vandaag op het werk ook nog over gehad, 'het geluk'. Ik ben ook niet echt gelukkig (blijkbaar zoals velen hier same shit, other day). Ik ben momenteel op zoek naar een nieuwe job (al een tijdje) en ik vind niets. Ondertussen zit ik daar elke dag meer en meer tegen mijn zin, en ben ik vaak slecht gezind. Dat slecht gezind zijn, breng ik dan mee naar huis, wat het hier ook niet altijd even plezant maakt.
Verder is mijn vriendenkring ook niet zo uitgebreid, en heeft iedereen het altijd druk druk druk. En mijn vrienden zijn dikwijls geen vrienden van elkaar, dus van een echt groepje kan ik ook niet eens spreken. De ene ken ik van het sporten, de andere van vroeger, de andere van het werk,.... Dat is ook niet altijd zo plezant.
Enkel het heft in eigen handen nemen, en initiatief nemen als je weet wat er beter kan, zal je gelukkiger maken denk ik.

Sneakytje zei:

Verder is mijn vriendenkring ook niet zo uitgebreid, en heeft iedereen het altijd druk druk druk. En mijn vrienden zijn dikwijls geen vrienden van elkaar, dus van een echt groepje kan ik ook niet eens spreken. De ene ken ik van het sporten, de andere van vroeger, de andere van het werk,.... Dat is ook niet altijd zo plezant.

Klik om te vergroten...

Bij mijn vrienden is dat meestal ook zo. Als ge graag een groepje zou hebben, hebt ge al eens geprobeerd om ze aan elkaar voor te stellen? Begin ze systematisch eens tegelijk uit te nodigen en ge ziet dan wel of er iets van komt. Dat zal niet van den eerste of tweede keer een groepje worden maar ge kunt is zien wat het geeft he.

Enkel het heft in eigen handen nemen, en initiatief nemen als je weet wat er beter kan, zal je gelukkiger maken denk ik.

Klik om te vergroten...

Met dit besef staat ge al heel ver imo.

Eigenlijk is er een wezenlijk verschil tussen zelf gelukkig zijn en gelukkig zijn naar de normen die de maatschappij je oplegt.

We zijn zodanig geïndoctrineerd dat we pas gelukkig moeten/mogen zijn als we het principe vrouwtje, huisje, kindje volgen. Ikzelf begin hier steeds meer problemen mee te hebben en zou me graag losscheuren van deze doctrine. Dit vooral omdat die 'Belgische droom' steeds onbetaalbaarder wordt, en dan hebben we het enkel nog maar over de stijgende huizenprijzen.

Mijn ma zit mij en mijn zus regelmatig subtiel te pushen om iemand te zoeken, die wil uiteraard graag kleinkinderen. Maar echt iemand gaan zoeken om dan zogezegd gelukkig te kunnen zijn dat zindt me gewoon niet. Ik heb momenteel enkele andere zaken op de agenda staan die ik kost wat kost wil verwezenlijken en die imho voor duurzamer geluk gaan zorgen dan nu snel met iemand 'willekeurig' in een relatie te stappen, een hypotheek op 30 jaar te nemen en een gezin te stichten.

Ik herken wat velen schrijven over op zich alles hebben en niet ongelukkig zijn, maar ook niet écht gelukkig.

Weet je wat ik denk dat het is?
We verwachten gewoon allemaal teveel van het leven. Een mens is tegenwoordig niet meer content met het minste, we zijn alles gewoon en beschouwen alles vanzelfsprekend.

Bij mij helpt het om dan even naar het verleden te kijken, of om te kijken naar mensen of bevolkingsgroepen die het vele malen slechter hebben getroffen dan mij. En dan lukt het mij wel om toch glimlachend in het leven te staan.

Je moet echt leren blij zijn met kleine dingen en leren appreciëren wat je hebt, anders blijf je je hele leven echt ongelukkig voelen.

TrapShot zei:

Ik ben best wel gelukkig in het leven. Er is niet echt iets dat me echt enorm ongelukkig maakt. Het enigste dat voorlopig mist in mijn leven is een lief. Klinkt misschien cliché ofzo, maar ben deze maand 19 geworden en heb nog steeds geen lief gehad. Het is nu niet dat ik stokoud ben ofzo, maar een mens begint toch te denken hoe het dan voort zal gaan. Maar dan zie ik weer de lelijkste mensen rondlopen met een lief, en dan denk ik: Ik zal ooit wel iemand vinden

Klik om te vergroten...

Tuurlijk zijt gij nog jong, nog alle tijd van de wereld om een vriendin te zoeken. Alé eigenlijk moogt ge ni zoeken...ge moet het allemaal op u laten afkomen.

TrapShot zei:

Ik ben best wel gelukkig in het leven. Er is niet echt iets dat me echt enorm ongelukkig maakt. Het enigste dat voorlopig mist in mijn leven is een lief. Klinkt misschien cliché ofzo, maar ben deze maand 19 geworden en heb nog steeds geen lief gehad. Het is nu niet dat ik stokoud ben ofzo, maar een mens begint toch te denken hoe het dan voort zal gaan. Maar dan zie ik weer de lelijkste mensen rondlopen met een lief, en dan denk ik: Ik zal ooit wel iemand vinden

Klik om te vergroten...

Ik kon tot 6 maanden geleden exact hetzelfde verhaal posten. Ik ben ook 19, en had tot voor kort nog nooit een vriendin gehad. Ik had totaal geen ervaring met relaties, ook al ben ik geen asociale en uitzonderlijk lelijke jongen. het kwam er gewoon niet van, en ik kwam de juiste maar niet tegen. Dit jaar gebeurde dat wel. Ik heb na veel getalm dan toch de moed bijeen geraapt om actie te ondernemen, en alles is in z'n plooi gevallen.

Ik heb heel die historie in een thread gezet (Verliefd zijn is een hel). Misschien helpt het je om toch wat gemoedrust te vinden. Ik weet namelijk dat een gebrek aan een vriendin toch een groot focuspunt is in je leven als je nog nooit een relatie hebt gehad. Ik begon me na een tijdje toch af te vragen wat ik nu fout deed, of ik lelijk was enz. Uiteindelijk overkomt 'verliefdheid' je gewoon en moet je dan de kracht vinden om daar iets mee te doen. Bij mij is het ook erg plots gekomen. Niets aan te doen.

TrapShot zei:

Ik ben best wel gelukkig in het leven. Er is niet echt iets dat me echt enorm ongelukkig maakt. Het enigste dat voorlopig mist in mijn leven is een lief. Klinkt misschien cliché ofzo, maar ben deze maand 19 geworden en heb nog steeds geen lief gehad. Het is nu niet dat ik stokoud ben ofzo, maar een mens begint toch te denken hoe het dan voort zal gaan. Maar dan zie ik weer de lelijkste mensen rondlopen met een lief, en dan denk ik: Ik zal ooit wel iemand vinden

Klik om te vergroten...

5 maanden geleden is mijn vriendin het afgebold bij mij. Ze zat er blijkbaar al een half jaar mee, maar toen vond ze het ineens tijd om mij er ook van op de hoogte te stellen en is ze maar meteen vertrokken ook.

Ik ben er bijna 27 en we waren 8 jaar samen. Ik ben er 3-4 maanden echt slecht van geweest, maar nu ik haar een tijdje niet meer gezien heb, gaat alles weer beter. Zo goed zelfs dat ik mij in jaren niet zo vrij gevoeld heb. Ik vond het niet slecht wat we hadden, in tegendeel zelfs, maar nu ik terug vrijgezel ben, lijkt alles veel simpeler.

Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat je zo'n dingen niet moet willen rushen. Ik heb besloten om alles op mij af te laten komen. Als je echt op zoek gaat en de drang voelt om elk meisje/vrouw aan te spreken, zal je bedrogen uitkomen.

Sinds ik me heb voorgenomen om alles zijn gangetje te laten gaan, komen de vrouwen vanzelf weer in mijn leven. Hoeveel nieuwe mensen ik al ontmoet heb... niet normaal! En wie weet komt er wel ergens uit die nieuwe contacten een relatie? We zullen wel zien, het is een cliché, maar op elk potje past een dekseltje. Ok je kan het dekseltje forceren tot het past, maar het voelt toch beter als het vanzelf gaat.

laatste tijd niet meer gelukkig, ben al 4 jaar getrouwd maar de sleur zit er nu toch wel in
mijn vrouw wilt controle over alles hoe ik ñijn haar knip & kam, wat ik eet, wat ik doe in het algemeen tot zelfs mijn haar mag ik niet knippen hoe ik het wil
ik heb intussen ook iemand anders leren kennen en misschien gaat dit wel de doorslag geven voor een scheiding

J3rry zei:

laatste tijd niet meer gelukkig, ben al 4 jaar getrouwd maar de sleur zit er nu toch wel in
mijn vrouw wilt controle over alles hoe ik ñijn haar knip & kam, wat ik eet, wat ik doe in het algemeen tot zelfs mijn haar mag ik niet knippen hoe ik het wil
ik heb intussen ook iemand anders leren kennen en misschien gaat dit wel de doorslag geven voor een scheiding

Klik om te vergroten...

Geef je dit ook aan aan je vrouw? Is ze altijd zo geweest? Of waar ontstaat die drang uit om zo te controleren?

Ik snap dat het dan verleidelijk is om troost en andere dingen bij een ander te zoeken, maar vreemd gaan is nooit goed (ik zeg niet dat je dat doet, maar als je het doet vind ik dat maar oneerlijk).

Dat is snoepen van 2 walletjes en pas weg gaan uit je oude leventje als je zeker weet dat je nieuwe leventje beter is. Als het niet goed gaat met je vrouw, praat erover en los het op of trap het af, maar eet niet van 2 walletjes. Das gewoon oneerlijk.
Wat dan als je nooit iemand anders tegen zou komen, zou je dan wel bij je vrouw blijven?

Maar soit, mss krijg ik nu allemaal verwijten of weet ik veel wat naar mijn hoofd geslingerd. So be it.
Ik hou gewoon écht niet van oneerlijkheden en leugens!

Woodster zei:

Ik kon tot 6 maanden geleden exact hetzelfde verhaal posten. Ik ben ook 19, en had tot voor kort nog nooit een vriendin gehad. Ik had totaal geen ervaring met relaties, ook al ben ik geen asociale en uitzonderlijk lelijke jongen. het kwam er gewoon niet van, en ik kwam de juiste maar niet tegen. Dit jaar gebeurde dat wel. Ik heb na veel getalm dan toch de moed bijeen geraapt om actie te ondernemen, en alles is in z'n plooi gevallen.

Ik heb heel die historie in een thread gezet (Verliefd zijn is een hel). Misschien helpt het je om toch wat gemoedrust te vinden. Ik weet namelijk dat een gebrek aan een vriendin toch een groot focuspunt is in je leven als je nog nooit een relatie hebt gehad. Ik begon me na een tijdje toch af te vragen wat ik nu fout deed, of ik lelijk was enz. Uiteindelijk overkomt 'verliefdheid' je gewoon en moet je dan de kracht vinden om daar iets mee te doen. Bij mij is het ook erg plots gekomen. Niets aan te doen.

Klik om te vergroten...

Don't worry inderdaad, ik was 26 toen ik mijn eerste lief had en het feit dat ik geen complexen heb om daar openlijk voor uit te komen, toont aan dat ik gelukkig ben

Ik heb mezelf uiteraard in die periode (16 - 26) ook regelmatig afgevraagd hoe dat kwam, maar écht ongelukkig ben ik er nooit van geweest... vroeg me op bepaalde periodes zelfs af wat er mis was met mij dat ik niet ongelukkig was.

Maar ik heb me er ondertussen bij neergelegd dat ik blijkbaar niet in staat ben om ongelukkig te zijn...
Silly me!

Das die straling van elektrabel Hiapoe.

Stimpy zei:

Das die straling van elektrabel Hiapoe.

Klik om te vergroten...

Als het me maar gelukkig maakt