In mijn geval is deze vraag zeer tijdsgebonden. Had ik dit vorig jaar beantwoord kon ik gerust zeggen dat ik (heel) gelukkig ben, op dit moment ben ik alles behalve gelukkig.
2016 is al een vreselijk jaar geweest, iets wat ik helemaal niet gewoon ben in mijn leven, omdat ik een zeer rustig bestaan had.
Mijn nonkel die overleden is aan kanker (op valentijn), mijn moeder die daardoor in een depressie terechtgekomen is. Mijn meme van 88 jaar die thuis woonde is enkele keren gevallen, waardoor ze even in kortverblijf gezeten heeft in een rusthuis. Ze stak de schuld op mijn moeder...
Mijn relatie van 5 jaar die teniet gedaan werd (door haar) 5 dagen voor mijn verjaardag en een week voor de start van mijn examens. Na 2 maanden heeft ze al iemand anders en heb ik het gevoel dat ik weinig betekende voor haar. Ik heb het hier nu nog steeds moeilijk mee. In die periode ontdekte ik ook dat mijn moeder alcoholverslaafd was (vele flessen wodka gevonden in de kast) en pillen verstopte. Ik had toen ook eens de ambulance moeten bellen, omdat ze voortdurend flauwviel.
Voor mijn examens was ik gelukkig geslaagd, maar mijn bachelorproef moet ik opnieuw doen. Naar het einde van de zomervakantie toe ging het veel beter met mijn moeder, na een periode heel diep gezeten te hebben waarbij ze constant dronk en (naar mij en mijn vader) verbaal agressief was. Jammer genoeg heb ik 3 weken geleden haar opnieuw betrapt met alcohol en sindsdien is het bergaf gegaan. Weer opnieuw van nul beginnen, maar tot nu zit er geen beterschap in. Ik kan geen enkel deftig gesprek met haar voeren en het is te frustrerend voor mij, daardoor word ik ook snel boos op haar. De dokter raadt aan om haar op te laten nemen (iets wat ik al heel lang gezegd had), maar ze weigert om dit te doen. Gedwongen opname ziet mijn vader niet zitten.
2 weken geleden heb ik ook nog eens een auto-ongeluk gehad, waarbij ik gelukkig niks aan overgehouden heb, enkel een aantal betonnen palen van een omheining van een huis omver gereden.
ik kan echt zeggen dat ik absoluut niet gelukkig ben. De zorgen rond mijn moeder blijven me parten spelen, ook als ik voetbal op de training blijft ze in mijn gedachten. De stress rond het maken van een bachelorproef zie ik ook niet meer zitten en ik heb geen energie om er positief tegenaan te kijken, omdat ik ook niet echt in deze sector wil werken. Ik had erover nagedacht om te stoppen met school, maar daar zou ik later toch maar spijt van krijgen.