Archief - OCD / Dwang / Intrusies
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Yvezz
Legacy Member
Ik heb een vorm van ASS, en heb bijna altijd last van bepaalde "dwang".
Enorm snel stressen, zeker als iets anders uitdraait dan gepland.
'S avonds voor het slapen gaan zeker alles nog eens controleren.
En echt enorm veel routine's.
Ik heb er zelf met moeten leren leven, medicatie helpt weinig tot niets.
Enorm snel stressen, zeker als iets anders uitdraait dan gepland.
'S avonds voor het slapen gaan zeker alles nog eens controleren.
En echt enorm veel routine's.
Ik heb er zelf met moeten leren leven, medicatie helpt weinig tot niets.
Tomski
Legacy Member
Mulan zei:Nee, dat valt daar niet onder. Ik doe hetzelfde met mijn haar, lokken draaien. Als ik moe ben zou ik mezelf een poedel op mijn hoofd draaien
?
ik zit altijd mijn baard op een punt te draaien, volgens mij zie ik er binnen een paar jaar uit als de slechterik uit een disneyfilm
MiniJeffrey
Legacy Member
Mulan zei:Nee, dat valt daar niet onder. Ik doe hetzelfde met mijn haar, lokken draaien. Als ik moe ben zou ik mezelf een poedel op mijn hoofd draaien
Jeff: neem je medicatie hiervoor? In behandeling bij een psycholoog? Want zoals met zoveel dingen is het belangrijk dat je het aanpakt VOOR het escaleert... Begint trouwens meestal in/net na de tienertijd dus jij bent er wat "laat" mee tenzij je het al veel langer hebt maar zelf niet zo herkende toen?
Hier geen OCD of wat dan ook, maar ik ging altijd uit van het slechtste. Mijn man die 20 minuten te laat was? Dan kon dat niet anders dan dat hij een ongeval had gehad bvb. Mij helpt het om te rationaliseren. Hoe groot is statistisch de kans dat dat zo is? En hoe groot de kans dat hij gewoon weeral eens de tijd uit het oog verloor of impulsief gestopt is bij de colruyt?
1x op aanraden van de psycholoog uitgesproken wat voor gevolg zijn te laat komen heeft op mijn denkproces. 10 minuten te laat? Okee, dan moet ik de politie bellen, de verschillende ziekenhuizen op zijn route, vervoer voor mezelf regelen, opvang voor mijn dochter,... Zijn mond viel letterlijk open. Hij vond mijn gezaag gewoon irritant. Eens hij door had wat er allemaal achter zat, snapte hij wel beter waarom ik altijd boos was als hij me niet verwittigde...
Dat zijn dus 2 tips die ik je kan geven: spreek het uit tegen de mensen dichtst bij je zodat ze er zicht op krijgen en kijk of rationaliseren/kansberekening je kan helpen ?
Ik neem een lichte dosis SSRI (Sypralexa 10mg per dag) en ga om de zoveel weken naar de psycholoog. Het is inderdaad vrij laat gekomen bij mij, maar door gesprekken ben ik erachter gekomen dat ik altijd vatbaar geweest ben voor intrusies, bijna zonder compulsies weliswaar. Ik had/heb altijd onrealistische angsten: net mijn vliegtuig gaat uit de lucht vallen, net mijn huis gaat afbranden tijdens een warme zomer, etc.
De gedachten zijn zich na een emotioneel zwak moment in het leven echter meer gaan manifesteren. En doordat ik gaan panikeren ben, hebben die gedachten zich nog meer gemanifesteerd. Tot het punt dat ze nu niet meer weg gaan, al staan ze nu wel op een laag pitje. Maar de ene dag is de andere niet. Het blijft wel lastig om zo'n ego dystone gedachten te hebben die je angstig maken, maar je leert er ergens mee leven.
Mulan
Legacy Member
MiniJeffrey zei:
Lijkt me vooral dat jij je best doet om het leefbaar te maken/houden voor je ipv ze je leven over te laten nemen! Goed bezig dus! En ik vind het zelfs knap dat je het ter sprake brengt hier want ook op een anoniem forum blijft het moeilijk jezelf kwetsbaar op te stellen. Ik lees dus vooral sterkte en geen zwakte!
Tonerider
Legacy Member
Het pulken aan wenkbrauwen heb ik ook. M'n vrouw komt er zot van. Niet dat ik echt snok, maar toch trekken om te zien of er geen los zitten. En als er eentje wat scheef groeit dan moet hij er wel uit.
Of pulken aan de verharde velletjes rond de teennagels en als er eentje niet weg te krijgen is met er aan te prutsen, kan ik niet slapen en moet ik uit m'n bed om dat weg te knippen.
En ik rij graag met 111 op de kilometriek. Geeft me een relax gevoel op de snelweg. Maar ik zal me wel aanpassen aan het verkeer natuurlijk. Maar als het even kan is het 111 op de teller.
Ik kan ook niet tegen meerdere gesprekken door elkaar en ik wordt zot van smakkende eters. Ook twee liedjes door elkaar meken me gek. Sinds kort kan ik ook niet meer tegen groepen van mensen.
Best lastig om op het werk in de refter te zitten. Als het echt te druk is en men bijvoorbeeld veel en luid praat en twee of drie man filmpjes op zijn gsm (zonder oortjes) zit te kijken, dan ga ik ofwel naar de kleedkamer ofwel steek ik oortjes in en zet m'n muziek goed hard.
Ook mensen die met hun benen over elkaar zitten en met dat ene been zo op en neer wippen, triggert iets bij me, zeker als het zo net in m'n ooghoeken valt.
Misschien moet ik toch maar eens naar een psychiater.
Of pulken aan de verharde velletjes rond de teennagels en als er eentje niet weg te krijgen is met er aan te prutsen, kan ik niet slapen en moet ik uit m'n bed om dat weg te knippen.
En ik rij graag met 111 op de kilometriek. Geeft me een relax gevoel op de snelweg. Maar ik zal me wel aanpassen aan het verkeer natuurlijk. Maar als het even kan is het 111 op de teller.
Ik kan ook niet tegen meerdere gesprekken door elkaar en ik wordt zot van smakkende eters. Ook twee liedjes door elkaar meken me gek. Sinds kort kan ik ook niet meer tegen groepen van mensen.
Best lastig om op het werk in de refter te zitten. Als het echt te druk is en men bijvoorbeeld veel en luid praat en twee of drie man filmpjes op zijn gsm (zonder oortjes) zit te kijken, dan ga ik ofwel naar de kleedkamer ofwel steek ik oortjes in en zet m'n muziek goed hard.
Ook mensen die met hun benen over elkaar zitten en met dat ene been zo op en neer wippen, triggert iets bij me, zeker als het zo net in m'n ooghoeken valt.
Misschien moet ik toch maar eens naar een psychiater.
KerberosX
Legacy Member
Hier ook een aantal van die erg vervelende zaken:
- Ontzettende stress om te laat te komen, zelfs als het echt niet erg is als ik te laat zou komen.
- Periodes van zeer sterke hypochondrie. Al heb ik in het verleden wel echt een aantal ernstige zaken gehad, is het telkens opnieuw weer in mijn hoofd "zou het echt zijn of niet deze keer".
- Zeer gevoelig voor omgevingsgeluid (en vooral stemmen door elkaar). Op de trein en het werk heb ik tegenwoordig zeer vaak een noise-cancelling headphone op. Maar spijtig genoeg wordt dat niet overal sociaal aanvaard (restaurant, feestjes,...)
- Ben mij altijd ontzettend bewust van mijn omgeving. Merk altijd zeer snel alllerlei gewoontes en tics op. En ik kan mij dan echt enorm storen als iemand elke dag iets altijd op dezelfde manier doet. Het is zelfs zo erg dat ik bij mezelf dan op vanalles en nog wat ga letten om zeker te zijn dat ik dat zelf niet doe. Dus bv elke middag iets anders eten, elke dag op een andere plaats in de trein zitten, enz. Dit uit angst dat andere mensen bij mij bepaalde gewoontes zouden zien.
Vooral dat laatste zit bijna constant in mijn hoofd. Iemand die dit herkent?
- Ontzettende stress om te laat te komen, zelfs als het echt niet erg is als ik te laat zou komen.
- Periodes van zeer sterke hypochondrie. Al heb ik in het verleden wel echt een aantal ernstige zaken gehad, is het telkens opnieuw weer in mijn hoofd "zou het echt zijn of niet deze keer".
- Zeer gevoelig voor omgevingsgeluid (en vooral stemmen door elkaar). Op de trein en het werk heb ik tegenwoordig zeer vaak een noise-cancelling headphone op. Maar spijtig genoeg wordt dat niet overal sociaal aanvaard (restaurant, feestjes,...)
- Ben mij altijd ontzettend bewust van mijn omgeving. Merk altijd zeer snel alllerlei gewoontes en tics op. En ik kan mij dan echt enorm storen als iemand elke dag iets altijd op dezelfde manier doet. Het is zelfs zo erg dat ik bij mezelf dan op vanalles en nog wat ga letten om zeker te zijn dat ik dat zelf niet doe. Dus bv elke middag iets anders eten, elke dag op een andere plaats in de trein zitten, enz. Dit uit angst dat andere mensen bij mij bepaalde gewoontes zouden zien.
Vooral dat laatste zit bijna constant in mijn hoofd. Iemand die dit herkent?
glashelder
Legacy Member
Yep, hier nog een OCD'er. Neemt soms rare vormen aan.
- Ik heb bepaalde rituelen/routines waarvan ik heel onrustig word als ze niet of anders doorgaan. Een voorbeeld is vlak voor het slapen of als mijn partner de deur uitgaat en hoeveel kusjes/waar/wat er gezegd moet worden op dat moment. Het gekke is dat ik niet denk "als het fout gedaan wordt, gaat hij dood", maar "áls hij dood gaat en het ritueeltje was niet goed, ben ik bang dat ik levenslang ga denken dat het daardoor komt." :ironic:
- Hetzelfde met autorijden. Ik heb heel lang niet durven autorijden. Niet omdat ik bang was om een accident te krijgen, maar wel omdat ik bang was dat ik een accident ging krijgen en dán bang ging zijn om te rijden
- Onzekerheid is sowieso een lastige voor mij. Als ik iets niet goed begrepen heb als mijn partner iets zegt, vraag ik altijd om verduidelijking. Of vlak voor het slapengaan, als hij nog iets zegt en ik heb het niet verstaan. Want stel je voor dat hij doodgaat en dat ik mij dan mijn hele leven afvraag wat het laatste is wat hij tegen mij gezegd heeft... Zeker bij 'belangrijke' gesprekken wil ik 100% zeker zijn dat ik zijn woorden (dus niet 'the gist of it') goed begrepen heb. Ik herinner me dingen ook vaak effectief hoe ze gezegd geweest zijn (welke woorden), of ik neem dingen heel letterlijk op.
- Een iets minder sterke, maar ik heb iets met het getal twee. Dingen tweemaal moeten doen, denken, zeggen,... Is gelukkig dus niet zo heel erg
- Overmatig zorgen maken... Of ik wel op tijd ben, of er parking is, of ik het wel ga vinden, wat ik daar kan eten,... Dat is nu al een heel pak beter. Vroeger kon ik echt een hele avond bezig zijn met de kleine lettertjes te lezen van bijvoorbeeld algemene vliegvoorschriften (bagage, handbagage, hoe lang op voorhand komen, wat moet je wel/niet mee hebben). Of ik ging met mijn werk naar een congres in het buitenland, om dan de website van het hotel helemaal door te nemen, ook het gedeelte over het restaurant, is er wel iets dat ik lust? Om dan op Google Maps te gaan kijken naar wat er in de buurt is van winkels, apothekers,... Dat waren euh, geen plezante avonden. Of allez, toch niet leuk om daar achteraf over na te denken, dat je eigenlijk de hele tijd daarmee bezig bent geweest.
- Dat te laat komen is ook echt superstrikt. Vroeger kreeg ik stress van de GPS, want er stond toen bijvoorbeeld aankomst om 13:02 en dat is dus 2 minuten te laat. Of als iemand mij zegt dat ze gaan bellen om 18u en ze bellen om 18u06 dan vind ik dat onbeleefd :ironic:
- Ik kan obsessief doen over heel veel dingen, soms groot, soms klein. Het idee dat mijn partner mij eigenlijk niet leuk vindt, is een hele sterke, bijvoorbeeld. Ik ga dan op zoek naar argumenten voor en tegen, maar tegelijkertijd weet je dat het die OCD is dus dan raak je in een eindeloze discussie met je eigen hoofd of je nu aan het OCD'en bent, of je effectief een punt hebt. Een ander voorbeeld zijn de pilletjes die mijn ene kat moet nemen voor hoge bloeddruk. Ik verkruimel die en doe die onder smeerkaas. Maar je krijgt natuurlijk niet alle miniscule kruimeltjes in dat kaasje, en ook als de kater het aflikt van het mes, krijgt hij niet alles binnen, soms blijven er kruimeltjes aan het mes hangen of valt er een stukje op de grond, waardoor er ook weer kruimeltjes op de grond kunnen blijven plakken,... Dus hij krijgt het pilletje niet helemaal binnen en dan zal het vast minder goed werken. Dat beest heeft waarschijnlijk een hekel aan mij omdat ik constant dat broodmes onder zijn neus duw zodat hij zeker alles aflikt
- Of ik een goed mens ben. Ik kan daar echt uren over zitten piekeren. Om één of andere reden is dat heel belangrijk voor mij. Ik kan ook heel lang zitten nadenken of ik misschien tóch geen slecht persoon ben. Ik heb wel eens gelogen (oh, juist, liegen is ook zo'n enorm OCD-ding bij mij... Ik kan niet liegen tegen belangrijke mensen in mijn leven, heeft mij ook al vaak in de problemen gebracht), of ik heb wel eens dingen naar mijn hand gezet. Wil dat zeggen dat ik constant manipuleer? Dat ik eigenlijk een slecht persoon ben die alleen uit is op haar eigenbelang? Dat er misschien niet zoiets bestaan als slechte en goede personen, of dat goede personen ook wel eens slechte dingen of omgekeerd, dat gaat er bij mij heel slecht in, toch als het over mezelf gaat.
En zo zijn er nog... heel veel dingen. Het is dus écht al een pak beter, haalbaarder, ik kan zowat door het leven gaan zonder constant onder zware stress te staan omdat xyz... Maar er is ook nog een pak werk aan.
- Ik heb bepaalde rituelen/routines waarvan ik heel onrustig word als ze niet of anders doorgaan. Een voorbeeld is vlak voor het slapen of als mijn partner de deur uitgaat en hoeveel kusjes/waar/wat er gezegd moet worden op dat moment. Het gekke is dat ik niet denk "als het fout gedaan wordt, gaat hij dood", maar "áls hij dood gaat en het ritueeltje was niet goed, ben ik bang dat ik levenslang ga denken dat het daardoor komt." :ironic:
- Hetzelfde met autorijden. Ik heb heel lang niet durven autorijden. Niet omdat ik bang was om een accident te krijgen, maar wel omdat ik bang was dat ik een accident ging krijgen en dán bang ging zijn om te rijden
- Onzekerheid is sowieso een lastige voor mij. Als ik iets niet goed begrepen heb als mijn partner iets zegt, vraag ik altijd om verduidelijking. Of vlak voor het slapengaan, als hij nog iets zegt en ik heb het niet verstaan. Want stel je voor dat hij doodgaat en dat ik mij dan mijn hele leven afvraag wat het laatste is wat hij tegen mij gezegd heeft... Zeker bij 'belangrijke' gesprekken wil ik 100% zeker zijn dat ik zijn woorden (dus niet 'the gist of it') goed begrepen heb. Ik herinner me dingen ook vaak effectief hoe ze gezegd geweest zijn (welke woorden), of ik neem dingen heel letterlijk op.
- Een iets minder sterke, maar ik heb iets met het getal twee. Dingen tweemaal moeten doen, denken, zeggen,... Is gelukkig dus niet zo heel erg
- Overmatig zorgen maken... Of ik wel op tijd ben, of er parking is, of ik het wel ga vinden, wat ik daar kan eten,... Dat is nu al een heel pak beter. Vroeger kon ik echt een hele avond bezig zijn met de kleine lettertjes te lezen van bijvoorbeeld algemene vliegvoorschriften (bagage, handbagage, hoe lang op voorhand komen, wat moet je wel/niet mee hebben). Of ik ging met mijn werk naar een congres in het buitenland, om dan de website van het hotel helemaal door te nemen, ook het gedeelte over het restaurant, is er wel iets dat ik lust? Om dan op Google Maps te gaan kijken naar wat er in de buurt is van winkels, apothekers,... Dat waren euh, geen plezante avonden. Of allez, toch niet leuk om daar achteraf over na te denken, dat je eigenlijk de hele tijd daarmee bezig bent geweest.
- Dat te laat komen is ook echt superstrikt. Vroeger kreeg ik stress van de GPS, want er stond toen bijvoorbeeld aankomst om 13:02 en dat is dus 2 minuten te laat. Of als iemand mij zegt dat ze gaan bellen om 18u en ze bellen om 18u06 dan vind ik dat onbeleefd :ironic:
- Ik kan obsessief doen over heel veel dingen, soms groot, soms klein. Het idee dat mijn partner mij eigenlijk niet leuk vindt, is een hele sterke, bijvoorbeeld. Ik ga dan op zoek naar argumenten voor en tegen, maar tegelijkertijd weet je dat het die OCD is dus dan raak je in een eindeloze discussie met je eigen hoofd of je nu aan het OCD'en bent, of je effectief een punt hebt. Een ander voorbeeld zijn de pilletjes die mijn ene kat moet nemen voor hoge bloeddruk. Ik verkruimel die en doe die onder smeerkaas. Maar je krijgt natuurlijk niet alle miniscule kruimeltjes in dat kaasje, en ook als de kater het aflikt van het mes, krijgt hij niet alles binnen, soms blijven er kruimeltjes aan het mes hangen of valt er een stukje op de grond, waardoor er ook weer kruimeltjes op de grond kunnen blijven plakken,... Dus hij krijgt het pilletje niet helemaal binnen en dan zal het vast minder goed werken. Dat beest heeft waarschijnlijk een hekel aan mij omdat ik constant dat broodmes onder zijn neus duw zodat hij zeker alles aflikt
- Of ik een goed mens ben. Ik kan daar echt uren over zitten piekeren. Om één of andere reden is dat heel belangrijk voor mij. Ik kan ook heel lang zitten nadenken of ik misschien tóch geen slecht persoon ben. Ik heb wel eens gelogen (oh, juist, liegen is ook zo'n enorm OCD-ding bij mij... Ik kan niet liegen tegen belangrijke mensen in mijn leven, heeft mij ook al vaak in de problemen gebracht), of ik heb wel eens dingen naar mijn hand gezet. Wil dat zeggen dat ik constant manipuleer? Dat ik eigenlijk een slecht persoon ben die alleen uit is op haar eigenbelang? Dat er misschien niet zoiets bestaan als slechte en goede personen, of dat goede personen ook wel eens slechte dingen of omgekeerd, dat gaat er bij mij heel slecht in, toch als het over mezelf gaat.
En zo zijn er nog... heel veel dingen. Het is dus écht al een pak beter, haalbaarder, ik kan zowat door het leven gaan zonder constant onder zware stress te staan omdat xyz... Maar er is ook nog een pak werk aan.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.