Ik denk dat je redelijk de nagel op de kop slaat.
Ik denk dat het niet vinden van een jongen waarmee ik een relatie kan hebben die langer dan een nacht duurt grotendeels ligt aan het feit dat ik zelf even onzichtbaar ben. Gezien ik wel vrij gemakkelijk gevonden word door meisjes (thanks, oh cruel God) zal het wellicht niet aan iets anders liggen. Goed mogelijk dus dat er een mannelijke kerel rondloopt die me kent, die homo is en die denkt "damn spijtig dat dat gene homo is" terwijl ie eens zou moeten weten. Dit reduceert de geschetste problematiek dan ook in een symptoom, terwijl de oorzaak ligt in het niet open zijn over mezelf.
Maar dat oplossen, dat zal wel meer moeite vergen vrees ik. Ik had het in het begin van m'n post al geschreven, maar ik ben er niet verder op ingegaan:
Vervolgens ben ik enkel ingegaan op het aspect "uitbouwen van", maar om de moeilijkheden daarmee op te lossen ga ik eerst in het reine moeten komen met mezelf.
Hoewel ik van mezelf zeg: "ik ben homo", hoewel ik dat ook aan sommige anderen IRL durf te zeggen, hoewel ik al (hele kortstondige) relaties heb gehad met jongens, is er dus nog altijd iets in mijn brein dat het niet wil aanvaarden en dat mij tegenhoudt.
Het houdt mij tegen om in contexten zoals bv bij mijn jaargenoten om open te praten over wie ik ben. Ik merk dat de moeilijkheden zich vooral opwerpen in situaties die in een of andere zin betrekking hebben op mijn leven later. Ik ben er nog niet uit wat het precies is, ik vermoed dat ik nog altijd worstel met het het beeld dat ik heb van "perfecte" Poekie binnen 20 jaar. Succesvol, financieel zonder zorgen, mooie carriere, maar ook een gezin en ja, zeker, kindjes die een papa én mama hebben. Daar wringt er dus een enorm schoentje, ik zeg van mezelf wel dat ik homo ben, maar daarnaast droomt er iets in mij nog altijd van dat "perfecte" wereldje waar ik zo naar verlang, en die homoseksualiteit past daar helemaal niet in. En dat zorgt voor een enorme rem in mijn zelfontplooiing.
Daarnaast heeft dat toekomstbeeld ook goede gevolgen, en die zou ik niet mogen verliezen. Het is tevens DE motivatie om hard te studeren, om hard te werken en het feit dat ik een mooi academisch parcours heb afgelegd tot nu toe, en dat ik geld kan verdienen tegelijk, dank ik grotendeels daaraan. Ik ben er dus ook niet happig op om te prutsen met het toekomstbeeld dat mij motiveert, of om het te wissen uit mijn geheugen.
De oplossing is eenvoudig (in theorie), het zal neerkomen op het behouden van het toekomstbeeld, maar wel met een bijstelling. Mezelf kunnen ervan overtuigen dat dat perfecte gezinnetje er niet zal aankomen, en dat ik het niet meer moet nastreven, maar dat dat niet wil zeggen dat er geen enkele weg naar perfectie meer openligt. Maar het zal een andere perfectie zijn dan, en daarvoor zal ik nog altijd hard moeten werken. Eenmaal ik voor mezelf zo ver gekomen dan zal die rem wellicht wegvallen.
Anyway, met de psych heb ik deze piste al een beetje bewandeld. Maar het spreekt voor zich dat dat niet iets is dat je ff op een uurtje wel uitklaart. En de oplossingen kunnen ook niet van hier komen. Iig thx aan de reacties van iedereen. Tips/advies altijd welkom uiteraard
.
