DriesDW
Legacy Member
Hey,
Eerst voor alle duidelijkheid: ik ben hier serieus in, dus geen haat opmerkingen of lachende opmerkingen alstublieft
Ik ben 18 jaar, en ik heb het idee dat ik eigenlijk al veel te volwassen denk voor mijn leeftijd. Ik merk dit aan veel dingen, enkele voorbeelden bijvoorbeeld:
Ik zit in mijn eerste jaar hogeschool in Gent, ik ben dit semester een keer uitgegaan in Gent, en ik vond het walgelijk. Walgelijk hoe ik sommige jongeren heb zien drinken, kussen dat het geen naam had,... ik was met een groepje meisjes, en die zijn allemaal heel deftig, gelukkig, maar ik vond het ook al walgelijk hoe sommige jongens rond hun kwam staan en hun op de kont kletsten zonder dat ze het wouden. Mijn vriendin was er ook bij, en toen een paar jongens rond haar kwam dansen, gaf ze aan dat ik haar vriend was, en ze deden gewoon verder. Gelukkig heb ik haar dan maar komen "redden". Ik weet dat dit niet echt een teken hoeft te zijn, maar ik kan mij ook totaal niet aarden in het studentenleven. Die feestjes, het kotleven,... helemaal niets voor mij. Gelukkig is mijn vriendin ook geen uitgaanster.
Een tweede voorbeeld is dat ik in het middelbaar Latijn - Wiskunde heb gedaan, iedereen raadde mij aan om universiteit te doen, maar ik zag het niet zitten om 5 jaar te studeren. Dus nu doe ik hogeschool, wat eigenlijk onder mijn niveau zit, maar ik droom er al van om te gaan werken, alleen/samen te wonen,... Ik ben hierin nogal vooruit op mijn leeftijd, de meesten zien wel wat ervan komt, genieten van het jong zijn... ik merk dit ook aan mijn vriendin. Ik ben wel al bezig met samenwonen, kinderen en trouwen gelukkig nog niet, maar zij uiteraard niet. Ik weet dat dat normaal is en ik verwijt haar ook niets, maar soms heb ik wel schrik dat ik haar "verstik" door daar al over te praten. Ik wil ook wel genieten van mijn jong leven, maar toch lijk ik niet te kunnen aarden in deze leeftijd...
Herkent iemand dit? Nog tips hoe ik hiermee moet omgaan? Ik voel er mij best wel ongelukkig door, omdat het voor mij aanvoelt alsof ik eerst nog 3 jaar de studententijd moet overleven...
Eerst voor alle duidelijkheid: ik ben hier serieus in, dus geen haat opmerkingen of lachende opmerkingen alstublieft

Ik ben 18 jaar, en ik heb het idee dat ik eigenlijk al veel te volwassen denk voor mijn leeftijd. Ik merk dit aan veel dingen, enkele voorbeelden bijvoorbeeld:
Ik zit in mijn eerste jaar hogeschool in Gent, ik ben dit semester een keer uitgegaan in Gent, en ik vond het walgelijk. Walgelijk hoe ik sommige jongeren heb zien drinken, kussen dat het geen naam had,... ik was met een groepje meisjes, en die zijn allemaal heel deftig, gelukkig, maar ik vond het ook al walgelijk hoe sommige jongens rond hun kwam staan en hun op de kont kletsten zonder dat ze het wouden. Mijn vriendin was er ook bij, en toen een paar jongens rond haar kwam dansen, gaf ze aan dat ik haar vriend was, en ze deden gewoon verder. Gelukkig heb ik haar dan maar komen "redden". Ik weet dat dit niet echt een teken hoeft te zijn, maar ik kan mij ook totaal niet aarden in het studentenleven. Die feestjes, het kotleven,... helemaal niets voor mij. Gelukkig is mijn vriendin ook geen uitgaanster.
Een tweede voorbeeld is dat ik in het middelbaar Latijn - Wiskunde heb gedaan, iedereen raadde mij aan om universiteit te doen, maar ik zag het niet zitten om 5 jaar te studeren. Dus nu doe ik hogeschool, wat eigenlijk onder mijn niveau zit, maar ik droom er al van om te gaan werken, alleen/samen te wonen,... Ik ben hierin nogal vooruit op mijn leeftijd, de meesten zien wel wat ervan komt, genieten van het jong zijn... ik merk dit ook aan mijn vriendin. Ik ben wel al bezig met samenwonen, kinderen en trouwen gelukkig nog niet, maar zij uiteraard niet. Ik weet dat dat normaal is en ik verwijt haar ook niets, maar soms heb ik wel schrik dat ik haar "verstik" door daar al over te praten. Ik wil ook wel genieten van mijn jong leven, maar toch lijk ik niet te kunnen aarden in deze leeftijd...
Herkent iemand dit? Nog tips hoe ik hiermee moet omgaan? Ik voel er mij best wel ongelukkig door, omdat het voor mij aanvoelt alsof ik eerst nog 3 jaar de studententijd moet overleven...


