Archief - Vrienden verloren aan "de corporatie"

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.

Nessaja

Legacy Member
Poekie95 zei:
Inderdaad. Het is 1 van de 5 deathbed regrets die steeds terugkomen. Hoeveel keer ik ze ook al niet heb mogen horen. Als je als jonge arts-specialist in opleiding daar staat is dat hetgeen ze u altijd willen vertellen zodat ge zelf niet die fout zou maken, nu ge het nog kunt vermijden.

1) Ik wou dat ik gedaan had wat ik wou doen, niet wat anderen wilden
2) Ik wou dat ik niet zo veel/hard gewerkt had
3) Ik wou dat ik meer moed had om mijn gevoelens te tonen
4) Ik wou dat ik meer contact gehouden had met vrienden (wat ironisch in deze topic, maar bon)
5) Ik wou dat ik gelukkiger was geweest

Maar eigenlijk is dat toch vreemd want ze hebben toch telkens de keuze gehad om te doen wat ze toen deden, alleen willen ze dit nu ze gaan sterven niet meer maar ik ben eigenlijk ervan overtuigd dat als ze hun leven mochten herdoen ze het toch weer ongeveer hetzelfde zouden doen.
Het is als een roker die spijt heeft dat hij ooit begonnen is, terwijl hij sinds die dag honderden, duizenden dagen heeft gehad om te stoppen zodat hij die spijt vandaag niet zou moeten hebben.
Ik bedenk mij toch altijd, als ik spijt van iets, dat ik toen niet over hetzelfde inzicht beschikte als vandaag en dat het dus ook geen zin heeft om spijt daarover te hebben, ook dat ik mij beter concentreer op vandaag en er nu dan probeer voor te zorgen dat ik in de toekomst geen spijt zal hebben over de keuzes van vandaag, meer kan je uiteindelijk niet doen als mens.

Nessaja

Legacy Member
dekloktikt zei:
Maar kijk naar Valve Software, dat Amerikaans bedrijf, daar is geen echt hiërarchisch stelsel. Iedereen zit op gelijke hoogte. In zoiets zou ik wel nog kunnen geloven en misschien ooit in werken. Dat is bijna familiaal en niet zo venijnig competitief, en iedereen werkt aan hun projecten uit goede wil en om kwaliteit te leveren in hun mediums.

Ik weet niet hoe het bij Valve werkt maar het lijkt me raar dat er geen hiërarchie zou zijn, uiteindelijk moet iemand wel de knopen doorhakken, en meestal is dat diegene die er met het meeste geld in zit, wat logisch is. Kwaliteit en goede sfeer is allemaal heel tof maar er moeten ook boterhammen gesmeerd worden op het einde van de maand natuurlijk en vanaf dat niet meer lukt is het ook snel gedaan met de goede sfeer, kijk maar naar bv voetbalploegen, als er gewonnen wordt is iedereen vriend, maar 5 keer verliezen en het is gegarandeerd ambras.

Poekie95

Legacy Member
Inzake de reacties "ik heb geen enkele vriend daaraan verloren" etc.

Veel hangt echt af van de omgeving waarin je bent opgegroeid hoor. Ik kan de beschrijving van OP wel herkennen.

Ik heb 6 jaar middelbaar gelopen in een klassieke richting van een oeroud en gevestigd Vlaams katholiek college (van het soort dat pas op het aller-aller-allerlaatste moment van boys-only naar gemengd gegaan is omdat het niet anders meer kon). Competitie werd vanaf het begin aangemoedigd door onze leerkrachten, wie niet mee kon werd via oudercontacten geadviseerd om een andere school op te zoeken (wat velen ook gedaan hebben). Nu studeer ik al een aantal jaren geneeskunde en het is er niet op gebeterd. Wie wil specialiseren moet hoge punten halen want het is het enige dat telt, ten koste van alles.

Ik zit dus al jaren tussen hypercompetitieve alfahaantjes. Dan zie je zo'n taferelen zoals beschreven wel afspelen bij heel wat mensen. Ik zou hier verhalen kunnen vertellen van hoe beste vrienden/vriendinnen elkaar het mes in de rug steken als het nog maar om stageplaatsen gaat bv.

En zoals ik al zei: velen ervan zijn op weg naar epic failures of zitten al op de directe trein naar depressieland (en de aansluiting naar zelfmoordland wordt verzekerd). Dus het is niets om naar op te kijken.

Wie niet in zo'n competitieve omgeving opgegroeid is zal dergelijke taferelen veel minder zien gebeuren.

Karre

Legacy Member
Poekie95 zei:
Inzake de reacties "ik heb geen enkele vriend daaraan verloren" etc.

Veel hangt echt af van de omgeving waarin je bent opgegroeid hoor. Ik kan de beschrijving van OP wel herkennen.

Ik heb 6 jaar middelbaar gelopen in een klassieke richting van een oeroud en gevestigd Vlaams katholiek college (van het soort dat pas op het aller-aller-allerlaatste moment van boys-only naar gemengd gegaan is omdat het niet anders meer kon). Competitie werd vanaf het begin aangemoedigd door onze leerkrachten, wie niet mee kon werd via oudercontacten geadviseerd om een andere school op te zoeken (wat velen ook gedaan hebben). Nu studeer ik al een aantal jaren geneeskunde en het is er niet op gebeterd. Wie wil specialiseren moet hoge punten halen want het is het enige dat telt, ten koste van alles.

Ik zit dus al jaren tussen hypercompetitieve alfahaantjes. Dan zie je zo'n taferelen zoals beschreven wel afspelen bij heel wat mensen. Ik zou hier verhalen kunnen vertellen van hoe beste vrienden/vriendinnen elkaar het mes in de rug steken als het nog maar om stageplaatsen gaat bv.

En zoals ik al zei: velen ervan zijn op weg naar epic failures of zitten al op de directe trein naar depressieland (en de aansluiting naar zelfmoordland wordt verzekerd). Dus het is niets om naar op te kijken.

Wie niet in zo'n competitieve omgeving opgegroeid is zal dergelijke taferelen veel minder zien gebeuren.

Zo zeker lijken die aansluitingen mij hier toch niet in België :unsure: Het is precies of we zien nu plots een andere kant van jou, of vergis ik mij?

sandervdw

Legacy Member
Ik denk dat er iemand gefrustreerd is omdat al zijn vrienden volop carriere maken ...

Bart Religion

Legacy Member
Nessaja zei:
Ik weet niet hoe het bij Valve werkt maar het lijkt me raar dat er geen hiërarchie zou zijn, uiteindelijk moet iemand wel de knopen doorhakken, en meestal is dat diegene die er met het meeste geld in zit, wat logisch is. Kwaliteit en goede sfeer is allemaal heel tof maar er moeten ook boterhammen gesmeerd worden op het einde van de maand natuurlijk en vanaf dat niet meer lukt is het ook snel gedaan met de goede sfeer, kijk maar naar bv voetbalploegen, als er gewonnen wordt is iedereen vriend, maar 5 keer verliezen en het is gegarandeerd ambras.

Valve staat daar wel voor gekend. Klopt wel dat werkt zolang het goed gaat. Maar dat is niet direct een probleem voor het enorm succesvolle Valve

Flat organization - Wikipedia, the free encyclopedia

Lolplayer

Legacy Member
sandervdw zei:
Ik denk dat er iemand gefrustreerd is omdat al zijn vrienden volop carriere maken ...

Wa hebde eigenlijk aan carreire ?

Zo goed als niks, wa boeit dat nu dat je de een of andere "moeilijke" job gedaan hebt.

sneax zei:
Of ik uw baas!

Wel het ene sluit het andere niet uit he :p

sneax

Legacy Member
Poekie95 zei:
Inzake de reacties "ik heb geen enkele vriend daaraan verloren" etc.

Veel hangt echt af van de omgeving waarin je bent opgegroeid hoor. Ik kan de beschrijving van OP wel herkennen.

Ik heb 6 jaar middelbaar gelopen in een klassieke richting van een oeroud en gevestigd Vlaams katholiek college (van het soort dat pas op het aller-aller-allerlaatste moment van boys-only naar gemengd gegaan is omdat het niet anders meer kon). Competitie werd vanaf het begin aangemoedigd door onze leerkrachten, wie niet mee kon werd via oudercontacten geadviseerd om een andere school op te zoeken (wat velen ook gedaan hebben). Nu studeer ik al een aantal jaren geneeskunde en het is er niet op gebeterd. Wie wil specialiseren moet hoge punten halen want het is het enige dat telt, ten koste van alles.

Ik zit dus al jaren tussen hypercompetitieve alfahaantjes. Dan zie je zo'n taferelen zoals beschreven wel afspelen bij heel wat mensen. Ik zou hier verhalen kunnen vertellen van hoe beste vrienden/vriendinnen elkaar het mes in de rug steken als het nog maar om stageplaatsen gaat bv.

En zoals ik al zei: velen ervan zijn op weg naar epic failures of zitten al op de directe trein naar depressieland (en de aansluiting naar zelfmoordland wordt verzekerd). Dus het is niets om naar op te kijken.

Wie niet in zo'n competitieve omgeving opgegroeid is zal dergelijke taferelen veel minder zien gebeuren.

Op zich vind ik dat ook wel een selectieproces. En ... Ik probeer niet te familiair te worden met collegas tenzij het echt goed klikt, professioneel zou ik ook wel smerig kunnen doen om toch maar die promotie te krijgen, maar ge moet zien dat ge niet gehaat wordt + waar ik werk valt dat allemaal wel mee (ik denk id meeste bedrijven) + eigenlijk ben ik ondanks mijn mager loontje tevreden. Tevreden zijn met wat ge hebt en een beetje bescheiden zijn (u niet te goed voelen voor sommige dingen en met de voeten op de grond blijven).

Maar als er kansen zijn moet ge ze strategisch uitspelen. Das nooit echt persoonlijk, ma tis een spel en ge wint of verliest. In beide gevallen moogt ge het imo nt te persoonlijk nemen.

Kendie

Legacy Member
dekloktikt zei:
Degene die hiervan gespaard werden gingen niet in een bedrijf werken maar bleven vrij van geest en cool.

Waar werken deze vrienden dan? Of heb je nog vrienden die werkzoekend zijn? Het is normaal dat je minder vrije tijd hebt als je werkt natuurlijk. Ik zou je daarin niet al te druk maken, mensen veranderen nu éénmaal. Probeer nog eens met die vrienden af te spreken (iedereen moet toch wel ooit eens vrije tijd hebben), en kijk of je nog gemeenschappelijke interesses hebt enzo.

Zolang zij daar momenteel gelukkig mee zijn, laat ze dan doen. Zoiets hou je inderdaad toch niet vol als het tegen je zin is.
Ik had het er vandaag ook nog over met iemand. De truc is gelukkig zijn met de kleine dingen.
Als je zo soms mensen ziet rondrijden met Lamborghini's, Masarati's of Aston Martin dan vind ik dat natuurlijk ook vet (en zou ik 100% zeker ook kopen moest ik geld op overschot hebben), maar maakt dat je nu echt gelukkig?
Ervaring is voor mij belangrijker dan materialisme. Maar het ene sluit hier natuurlijk ook niet het andere uit. Hoe meer je carrière kan maken, hoe meer je later bv. kan genieten.

Raanº³

Legacy Member
Mensen veranderen nu eenmaal, dat hoort bij "opgroeien".

Dat sommigen volledig veranderen eens ze 'macht' ruiken en proeven... Tjah, dat is "hun" probleem en met zo'n mensen kom ik sowieso al niet echt overeen en ga ik sowieso zo weinig mogelijk contact mee hebben.

Ik zou eerder het probleem bij hen leggen: zij zijn gewoon "te zwak" en hebben geen ruggegraat om hun eigen niet te verliezen in de glory/fame/... Zij zijn zelfs zielig en egoistisch in mijn ogen, hun ziel verkopen gewoon om ten kosten van anderen hunzelf dat ietsie pietsie hoger op een denkbeeldige ladder te zetten. Ik hou persoonlijk sowieso niet van zulke mensen; de mensen waar ik mee omga zijn niet bang om hun mening te durven zeggen, noch zijn ze bang om alleen te lopen. Met "schapen/volgen" ben ik niets, die zijn enkel goed om opgegeten worden door een grote boze wolf. Ik zoek enkel de leiders en degene die echt niet schuwen om hun eigen visies te vertolken. Zo zijn maar een handvol mensen, maar ze zijn wel allemaal hun gewicht in puur goud waard. Kwaliteit >>>>>>>>>>>>>>>>> Kwantiteit is mijn visie in zowat alles wat ik doe. Code schrijven, relaties opbouwen,... overal ben ik voorstander van kwalitatief te zijn en mogelijk maar een handvol van iets te hebben dan kwantitatief te zijn en een dozijn van iets te hebben wat ik daarna praktisch gezien weer weg mag smijten wegens "garbage"

Ik heb op mijn vorig werk een a$$hole gekend van een recruiters' teamleader, die perfect in dat psychopatische rolletje mee kan. Enerzijds wou hij degene onder hem volledig afkraken/afbreken om hen terug op te bouwen op "zijn" manier en anderzijds probeerde hij zelfs mij als "incompentent" te laten overkomen bij de grote baas. Ik zat niet in zijn team -- als IT'er en was dus geen "directe" bedreiging voor hem, ook 'untouchable' -- alles moest via mijn teamleader gaan en die wist alreeds op voorhand alles wat er werkelijk gebeurd was; ik was zo open en eerlijk en alle veranderingen (complicaties, etc etc...) waren neergeschreven. Die gast werd steeds gefrustreerder omdat hij mij persoonlijk niet kon aanraken. Niemand (ook in de zakenwereld) neemt die gast trouwens serieus, waardoor zijn team sowieso al "zeer" slechte resultaten boekt, terwijl hij steeds zijn onderdanen daarvan de schuld geeft. Hoewel hij zelf al honderden blunders (en verloren klanten) heeft gemaakt -- horende van zijn onderdanen. Die heeft binnenkort een treinticket gekocht naar dat beloofde land hier paar posts boven vermeld :D

Wat er echter gebeurd is, zijn "team" kent een extreme 'personeelsverloop'. Niemand waar ik ooit met gesproken heb kan ook maar een positief woord over hem zeggen en de gemiddelde werknemer daar blijft er een tweetal maand :crazy: . Ik werkte vaak ondersteunend en begripvol naar zijn teamleden toe en heb er zelfs een paar hechte vriendschappen aan over gehouden (zelfs nu ik daar al 2,5 maand weg ben), hij zit daar volledig geïsoleerd en (no doubt) ongelukkig. Hij klaagt zelfs openlijk tegen iedereen die het wilt horen over de hoeveelheid uren hij moet kloppen, hoewel die in het niets vallen met de uren die mijn team met plezier maakt.

Aan de andere kant -- in mijn team waren we met 3 personen en was het echt familiaal, rustig en sfeervol. Ik had wel een supervisor/teamleader doch die bezag ons als partners. We aanhoorden/zagen/dachten aan alles wat het andere team meemaakte en lachten ons steeds kreupel met de recruiters' teamleader. Ik denk veel met heimwee terug naar die tijd, hoewel het turbulent was met den a$$ beneden, was mijn team toch wel fenomenaal geweldig.

Plutus

Legacy Member
Het is op een manier normaal dat zo'n dingen veranderen hé, daarom heb je nog niet automatisch je ziel verkocht aan de corporate world.
Je hebt je vrienden in het middelbaar, mensen uit je nabije omgeving met wie je jarenlang omgaat omdat ze -meestal- toevallig op dezelfde school zitten of in dezelfde wijk wonen. Eens je gaat studeren gaat iedereen zijn eigen weg op en leer je mensen kennen wiens interessegebied dichter gaat aanleunen bij het jouwe.
Van zodra je gaat werken kom je opnieuw in een andere wereld terecht, een wereld die het merendeel van jouw tijd gaat opeisen. Daarnaast heb je nog andere dingen te doen en in mijn wereld telt een dag nog altijd maar 24 uur. Veel mensen hebben nu eenmaal niet meer de tijd om dagelijks te gaan chillen met een pint in de hand, of om te gaan sjotten op het veldje om de hoek. Niet omdat dit te min is, maar omdat zij andere prioriteiten stellen.

Een carrière kan heel wat voldoening geven en veel mensen willen daar nu eenmaal voor gaan, het is immers je grootste bezigheid in je leven én het leidt naar heel wat andere (im)materiële zaken die tot een bepaald geluk kunnen leiden. Na verloop van tijd moet je dus inderdaad, al dan niet bewust, keuzes maken en oa. vriendschappen kunnen hierdoor sneuvelen.

Ik ben nu 23 en twee jaar aan het werk; een drukke veeleisende job die ik enorm graag doe. Van mijn vrienden uit het middelbaar is er nog welgeteld één iemand met wie ik nog regelmatig afspreek. Stoort me dit? Neen, niet in het minste. Je leven evolueert. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt en heb keuzes gemaakt. Ben ik daarom een corporate drone? Oordeel zoals je zelf wilt, maar ik vind van niet.

Life goes on, iedereen maakt eigen keuzes en iedereen gaat zijn eigen weg uit. Mogelijks slaan jouw vrienden een richting in die jou niet zint; so what? Dat is hun leven, niet het jouwe. Een beetje lopen wenen omdat enkele van jouw vrienden -in jouw ogen- voor het geld kiezen en daarom zwak zouden zijn of een ruggengraat missen vind ik enigszins triest. Zoals ik net al zei gaat iedereen zijn eigen weg uit, iedereen moet het nodige doen om zelf gelukkig te zijn; niet om anderen tevreden te houden.

phixiuZ

Legacy Member
Karre zei:
Zo zeker lijken die aansluitingen mij hier toch niet in België :unsure: Het is precies of we zien nu plots een andere kant van jou, of vergis ik mij?

Vergeet niet dat Vlaanderen zowat het hoogste zelfmoordcijfer in heel Europa heeft en als je arts bent dat nog eens nog eens 100% boven het gemiddelde zou liggen (internationale cijfers wel)...

mac-bc

Legacy Member
Manu zei:
Life goes on, iedereen maakt eigen keuzes en iedereen gaat zijn eigen weg uit. Mogelijks slaan jouw vrienden een richting in die jou niet zint; so what? Dat is hun leven, niet het jouwe. Een beetje lopen wenen omdat enkele van jouw vrienden -in jouw ogen- voor het geld kiezen en daarom zwak zouden zijn of een ruggengraat missen vind ik enigszins triest. Zoals ik net al zei gaat iedereen zijn eigen weg uit, iedereen moet het nodige doen om zelf gelukkig te zijn; niet om anderen tevreden te houden.

Ik vind het zo mogelijk nog triester dat je er niet in slaagt belangrijke zaken als vriendschap boven een carrière te stellen. Dat getuigt eigenlijk vooral van kortzichtigheid en egoïsme. Het is ook wel een beetje eigen aan het individualisme van deze tijd, waar jij dus inderdaad gemakkelijkheidshalve op meesurft.

In mijn vriendenkring zit/zat ook zo iemand van dit kaliber waar ik toch zwaar teleurgesteld in ben. En eerlijk? Mocht ik het op voorhand geweten hebben, ik zou die vriendschap zo snel mogelijk afgebroken hebben van zodra ik het wist. Een vriendschap steunt toch (naast u amuseren) voor een groot stuk op vertrouwen, onvoorwaardelijke steun wanneer iemand het moeilijk heeft, onvoorwaardelijke hulp op allerlei vlak, je offert er iets (tijd, moeite, iets materieels) voor op omdat je weet dat hij net hetzelfde zou doen, enz.
Tot de carrière eraan komt. Men ruikt geld en plots vervangt één zijde de bovenstaande vertrouwensrelatie in een afweging die louter neerkomt op eigenbelang. Nu, als iemand zodanig bezeten is door geld dat hij het verschil niet kan maken tussen zaken (waar iedereen louter uit eigenbelang handelt) en privé (waar een vertrouwensrelatie moet heersen) dan moet die uiteraard niet van mij verwachten dat ik nog dingen zou doen voor hem die niet louter in MIJN eigenbelang zijn.

Voor mij is een goede vriend méér dan een wegwerp-object die je al dan niet in de vuilbak gooit wanneer het je goed uitkomt. Het probleem bij personen die vrienden wél als een wegwerp-object zien, is dat ze meestal nog te hypocriet zijn om er eerlijk voor uit te komen: dat ze kiezen voor het geld. Je moet het achterhalen en ondervinden op het moment zelf, wanneer het te laat is. Ervoor kunnen ze u namelijk nog "gebruiken".

Waardoor de opmerking
Kies dan beter uw vrienden in plaats van...
niet opgaat.

Ook
Het heet volwassen worden.
raakt kant noch wal en is een wel heel makkelijk excuus om het geweten goed te praten.

Plutus

Legacy Member
mac-bc zei:
Ik vind het zo mogelijk nog triester dat je er niet in slaagt belangrijke zaken als vriendschap boven een carrière te stellen. Dat getuigt eigenlijk vooral van kortzichtigheid en egoïsme. Het is ook wel een beetje eigen aan het individualisme van deze tijd, waar jij dus inderdaad gemakkelijkheidshalve op meesurft.
Volgens mij interpreteer je mijn reactie verkeerd, ik stel namelijk nergens dat ik vriendschap minder belangrijk acht dan een carrière. Neem anderen hun reacties dus eerst eens grondig door, voor je mensen egoïstisch of kortzichtig gaat noemen.

Wat ik probeer duidelijk te maken is dat mensen en bijgevolg vriendschappen evolueren, mensen groeien uit elkaar. Sommige vriendschappen overleven dit, andere niet. Naargelang je groeit ontstaan er nieuwe vriendschappen. Waarom vastklampen aan een vriendschap die niet meer als gesmeerd loopt?
Let op, ik heb zeker nog enkele 'beste vrienden' en een nog veel uitgebreider kennissen-netwerk. Echter, mensen die ik vroeger als 'heel goede vrienden' aanschouwde zijn nu eerder kennissen. Ik ben op mijn 23 niet langer de persoon die ik op mijn -pakweg- 15 was, en mijn vrienden ook niet.

mac-bc

Legacy Member
Manu zei:
Volgens mij interpreteer je mijn reactie verkeerd, ik stel namelijk nergens dat ik vriendschap minder belangrijk acht dan een carrière. Neem anderen hun reacties dus eerst eens grondig door, voor je mensen egoïstisch of kortzichtig gaat noemen.

Wat ik probeer duidelijk te maken is dat mensen en bijgevolg vriendschappen evolueren, mensen groeien uit elkaar. Sommige vriendschappen overleven dit, andere niet. Naargelang je groeit ontstaan er nieuwe vriendschappen. Waarom vastklampen aan een vriendschap die niet meer als gesmeerd loopt?
Let op, ik heb zeker nog enkele 'beste vrienden' en een nog veel uitgebreider kennissen-netwerk. Echter, mensen die ik vroeger als 'heel goede vrienden' aanschouwde zijn nu eerder kennissen. Ik ben op mijn 23 niet langer de persoon die ik op mijn -pakweg- 15 was, en mijn vrienden ook niet.

Ok, ik heb misschien de verkeerde eruit gepikt om op te reply'en (je was toevallig één van de laatste) maar in ieder geval; dat is mijn mening over mensen die het al te evident vinden om vriendschappen overboord te gooien in functie van hun carrière.

|nfected

Legacy Member
mac als jij de kans krijgt bvb op mooie positie in het buitenland zou jij dit dan laten omwille van uw vrienden?


Sent from my iPhone using Tapatalk

cege

Legacy Member
nutteloze thread.

1) Iedereen kiest er zelf voor of ze carriere willen maken of niet. Wie is TS om daar over te oordelen? De enige die mag klagen dat iemand niet thuis is, is de vriendin/vrouw/kinderen. Jij hebt daar geen drol over te zeggen.
2) Wat is er mis met carriere maken als iedereen gelukkig daarmee is? Bedrijf+werknemer ok = iedereen happy. IEdereen maakt zijn eigen keuzes. NIet omdat jij dat niet doet, dat een ander dat niet mag doen
3) Vriendschappen evolueren, zo ook mensen. Omdat iemand de lollige lolbroek was op zijn 16, wil niet zeggen dat hij op zijn 25 nog overal de lollige lolbroek is. Ergens voor gaan en je professioneel gedragen is geen schande.
4) 'Vriendschap' komt van 2 richtingen, en ook vriendschappen evolueren. Vroeger (op school/unif) zag ik mijn vrienden elke dag bijna. Nu vertrek ik om 7h en ben ik om 19h thuis. Veel tijd schiet er niet over. Maar voor mijn weinige goeie vrienden is er altijd tijd. Maar je moet er langs 2 kanten in investeren. Als je eerlijk bent, weet je wel wie '2 richtingsvrienden' zijn. Iemand die geen tijd heeft voor jou 'plots', dat zie je normaal al ver van op voorhand aanwaaien.
5) Assholes zijn er altijd, je moet er maar geen vriendje meer worden.
6) Ik ken er genoeg die epic fail van de corporate ladder vallen, too bad, move on. Zoals ik altijd al zeg, 'wie het minst forceert, geraakt het verst'. Maar dat staat los van vrienschappen. Vrienden van mij zijn epic fail in werk situaties, andere zijn super managers. Doesn't matter, zolang ze geen mumbo jumbo bullshit bingo doen als ik er bij ben, I DONT CARE.
7) Ik snap de hele obsessie met vrienden niet. Waarom moet je er 100 hebben, waarom moet je met iedereen overeenkomen? Mensen evolueren en komen verder en verder uiteen te liggen, so be it. Moet toch niet proberen om dergelijke 'vriendschappen' te 'redden', investeer je tijd ergens anders in.

En om het cru te stellen. Als je een goede vriend bent, versta je dat iemand zijn werk belangrijk vindt, en dan moet je dat maar aanvaarden. Een vriendschap wil niet zeggen dat een ander moet doen wat jij leuk vindt. En als je een goeie vriend bent, weet je ook in te schatten wanneer iemand er kan zijn voor je en wanneer niet.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan