Ok ok 'k zal mij nader verklaren en mijn verhaal doen
Toen ik zo'n 9 jaar geleden mijn vriend tegen kwam in het "uitgaansleven", was dat de eerste keer dat ik hem zag.
Kvond hem knap, hij vond mij knap en een half uur later waren we aant kussen
Maar kwas pas 17 dus tja wist ik veel wat daarvan zou komen. 'K dacht dat het gewoon bij die ene avond zou blijven, maar we wisselden toch nummers.
We bleven sturen en spraken weer af (en 't was toen "aan").
Maar echt verliefd was ik toen niet op hem. Ik vond hem wel knap en lief, maar voelde geen vlinders.
6 maand eerder was ik 2x 2 weken met iemand samen geweest waar k wél dolverliefd op was. Hij maakte het 2x uit, de eerste keer na 2 weken. Eerst wilde die geen verklaring geven, maar achteraf bleek dat hij had gekust met zijn ex en dat hij vond dat ik beter verdiende.
In de plaats van kwaad te zijn voelde ik alleen maar hoop, want misschien hield hij dan toch nog van me?
Dus ik dat gevraagd --> Ja hij voelde nog iets voor mij.
Mijn geluk kon niet op, dat bedrog was ik allang vergeten, ik wilde hem terug.
Na weeral 2 weken maakte hij het weeral uit. Kwas zo ontzettend gekwetst. Ondanks dat ik ergens wel wist dat hij "fout" was (nam drugs bvb).
6 maand later kwam ik dus mijn huidige vriend tegen (laten we F zeggen) , maar ik had nog altijd gevoelens voor mijn ex.
Thuis had ik het erg moeilijk en ik had gewoon steun nodig, iemand die er voor me zou zijn, die van me zou houden.
F was zo iemand, en ik wist ook dat hij een fatsoenlijke jongen was die niet aan drugs deed. Ik liet de relatie dus haar beloop gaan en gaf ook openlijk toe dat ik het nog moeilijk had ivm mijn ex.
Nadat F en ik amper een paar maand samen waren, wilde mijn ex mij terug. Ik ben toen tegen mijn hart ingegaan en ben bij F gebleven.
In totaal heb ik nog 2 jaar lang gevoelens gehad voor mijn ex. Verschrikkelijk was het, terwijl ik er maar 1 maand mee was samen geweest. Maar ik wilde nooit meer zo mijn hart achterna lopen met het risico dat ik nog ooit zo hard gekwest zou worden.
Het werd ondertussen serieuzer met F en we matchten gewoon. We groeiden samen op tot jonge volwassenen en we groeiden beiden in dezelfde richting.
Ik zag hem al vrij vroeg graag (omwille van zijn lieve karakter e.d.), maar dat "graag zien" veranderde in een diep "houden van" waarbij we echt soulmates werden en er gewoon door dik en dun voor mekaar waren.
Pas na zo'n +/- 3 jaar samen zijn, voelde ik ineens die vlinders in mijn buik en werd ik gewoon verliefd op 'em.
En ja het gaat gewoon supergoed tussen ons. We hebben een superrelatie vinden we allebei.
En dat ondanks dat ik in het begin met mijn verstand heb gekozen en niet met mijn hart.
Best choice ever!!
Ik weet dat sommigen dit oliedom en onbegrijpelijk zullen vinden, but it worked for me.
Waarom je verstand niet laten meespelen?
Als je je verstand volgt, dan volgt je hart ook.
Volg je je hart, dan volgt het verstand vaak pas later in die zin dat je merkt dat je totaal niet samen past...
