Wat ik versta onder elkaar een plezier doen, is dan bijvoorbeeld iets tegen je zin doen (voor wat bvb. je vrouw eens wilt doen, en jij niet: bvb. je vrouw wilt een gezinsuitstap naar daar, jij ziet dat niet zitten, maar je besluit het wel doen om haar (en jouw kind) een plezier te doen). Alhoewel ik mij zelf kennende, mijn zin toch vaak zou doordrijven want wanneer ik echt iets wil, zal ik het niet loslaten. Alleen er zijn weinig dingen die ik echt wil zodat ik zeker weet dat ik de dingen die ik echt wil, ook echt heb. Verder vind ik het ook gewoon jammer dat we zo weinig random dingen nog doen. Er moet ALTIJD een aanleiding ergens voor zijn. ALTIJD. Ik ben dat zo, zo, zo beu. Kunnen we keer gewoon een keer iets niet zomaar iets doen. Omdat het kan. Ik heb heel mijn leven die zever aangehoord en gezien (en wellicht ook geassocieerd met uiterst negatieve dingen). En tegelijkertijd wil ik niet verplicht worden als ik ergens naartoe moet gaan, om een cadeau te geven, want mij kennende zou ik dan gewoon thuis blijven, als dat dan sociale conventie is (wat het soms is). En dat heb je vooral bij mensen die je bvb. 1x per jaar ziet of 1/2e jaar. Bovendien kan ik echt totaal niet spontaan zijn tegen mensen die ik maar zo weinig zie. Meestal op kerst kom ik pas los, wanneer het gedaan is. Ik vind dat ook zo vervelend. Ik moet mensen dag in, dag uit zien vooraleer ik een band mee opbouw. Met familie kan ik dat niet, die betekenen niets voor mij, omdat je iedere keer weer die band abrupt afbreekt voor een heel lange tijd. Voor mij zijn ze vreemden En nu is het al zover gekomen dat ik liever geen familie (meer) zie, omdat ik toch niemand meer als familie meer beschouw, en ik vrienden veel veel belangrijker vind dan familie. Voor de meesten zou ik zelfs niet meer afkomen op een begrafenis, want waarom zou ik? En ik denk dat ik veel beter tot mijn recht kom, als je bvb. met 8 tot 10 mensen samenwoont, dan zou mij gewoon veel beter liggen. Tuurlijk ben ik een verlegen en teruggetrokken persoon, maar je ziet een heel andere ik als je me goed kent. Het probleem is dat je in deze maatschappij heel veel indruk moet maken op een zo kort mogelijke tijd, en dat ligt me echt niet.
).
Dus ik heb gewoon geen zin om geld te geven (ook al is het maar €300 of €400 of weet ik veel hoeveel het was) aan iets wat ik niet eens wil doen.
En bijna altijd goed weer!
ik acht de kans groot dat er toch ooit, al dan niet gezamenlijk, een woning gekocht wordt.