Smiles_ zei:
Ik lees hierboven situaties waarbij ouders hun kinderen haten. Ok, zal zeker voorvallen, maar wat ze dan tenminste gemeen hebben is een bloedband (wat maakt dat je héél veel kan verdragen van elkaar en zeker als her erop aankomt)
Dus het is niet erg als een moeder haar kinderen haat, zolang ze ze maar zodanig blijft verdragen dat ze ze niet in elkaar slaat...
Smiles_ zei:
Koppels die geen kinderen kunnen krijgen, zullen eerst IVF proberen en pas in laatste instantie kiezen voor adoptie (en dat is volgens mij dus een derderangskeuze en geen "nobele gedachte" zoals bananarama beweert).
Stel dat dat geadopteerd kind dan ambetant doe of, erger, later echt een ongeleid projectiel blijkt te zijn dan zal dubbel en dik naar boven komen dat er geen bloedband is: het zal dan zéér snel "dat geadopteerd kindje zijn, maar de ouders kunnen er niet aan doen want ja 't zat erin van bij de geboorte".
Hoe ga ja dan reageren? Beschermen als was het je eigen kind of redeneren als: "foute aankoop, op 18 trekken we er onze handen vanaf".
Als het mensen zijn die adopteren net zoals jij zien als "derderangskeuze" (wat ik overigens een uitermate beledigende opmerking vindt tov adopterende ouders en adoptiekinderen, het gaat hier wel om mensen en niet om tweedehandswagens), dan zit die kans er inderdaad wel in ja. Maar die kans zit er evenzeer in wanneer het kind een moeder heeft die nooit moederliefde heeft ervaren, en al van het begin spijt had van haar beslissing om zwanger te worden/haar kind te houden. Die zal ook snel zoiets hebben van "weet je, ik heb mijn best gedaan, laat hem/haar nu maar de gevolgen van zijn/haar daden dragen".
Smiles_ zei:
Als je het gehuil en gekruis van een eigen kind nog niet aankan, hoe zou je het dan aankunnen en verdragen van een kind dat niet het uwe is?
Net omdat het niet mijn eigen kind is, zou ik het beter kunnen verdragen. In beide gevallen, dus zowel bij biologische kinderen als bij geadopteerde kinderen, ga je als ouder een verbintenis voor het leven aan. Als blijkt dat mijn biologisch kind een buitengewone aanleg heeft voor depressie (wat bij sommige mensen nu eenmaal erfelijk bepaald is), ondanks het feit dat ik het een mooie jeugd heb kunnen geven, dan zou ik mij als ouder enorm schuldig voelen en mijn zwangerschap van destijds toch wel ergens beginnen te verwensen. Als zou blijken dat mijn geadopteerd kind, dat ook een prachtige jeugd heeft gehad door mijn goede zorgen, een natuurlijke aanleg heeft voor depressie, dan zou dat mij ontzettend raken, maar zou ik niet verteerd geraken door schuldgevoel, snap je? En ik gaf nu het voorbeeld van depressie, maar zo zijn er dus enorm veel genetische dingen.
Als je eigen kind huilt of pijn lijdt, om welke reden dan ook, dan ben je als ouder altijd minstens op een onrechtstreekse manier verantwoordelijk, want jij wou per se dat het de wereld inkwam. Als adoptieouder kun je natuurlijk evenzeer verantwoordelijk zijn voor de pijn van je kind, maar zo lang jij je uiterste best doet, ben je er op geen enkele manier de oorzaak van. ALS er trouwens ook maar iets egoïstisch genoemd kan worden aan adoptie, dan is het volgens mij dat en alleen dat.
Smiles_ zei:
En verder: hoe egoistisch is het niet om een kind te adopteren als je er zelf wél kan krijgen via natuurlijke weg? Lijkt me eerder dan zo een situatie waarin men geen moeite wil doen, maar men wil direct een kind op bestelling: kleur kiezen, geslacht kiezen, afkomst (zal allemaal wel mogelijk zijn als ge genoeg betaalt...). Gemakzucht dus.
Lees ik daar nu dat jij adopteren egoïstischer vindt dan zelf kinderen krijgen? Dat moet je me toch eens uitleggen. Je eigen genen willen "vereeuwigen" op de aarde versus je hele leven zowat al je middelen wijden aan het grootbrengen van een wezen waaraan je in principe niets verschuldigd bent, omdat het niet jouw bloed deelt? Hm hm.
Ik zou zelf trouwens helemaal geen eisen stellen aan hoe mijn adoptiekind eruit ziet, zolang het maar gezond is (want ja, ik zou net zoals veel mensen mijn ongeboren kind met een onmogelijk geneesbare handicap/ziekte niet laten geboren worden, maar dat is dan weer een andere discussie). Sinds enkele jaren mogen adoptieouders trouwens het geslacht niet meer kiezen.
En denk je nu echt dat adopteren zo gemakkelijk is tov natuurlijk kinderen krijgen? Waarom worden er dan zo veel goedverdienende koppels teleurgesteld wat hun adoptieproces betreft en lopen er intussen bendes marginalen rond met een rits biologische kinderen? Omdat die marginalen misschien meer moeite hebben gedaan?
Dat zijn dus zowat de redenen waarom ik geen spiraaltje wil... Dus momenteel gebruik ik gewoon niks, condooms klaren de klus zo ook wel. Alleen is meneer Bananarama aan het zagen dat hij dat stilletjes aan beu aan het geraken is. Dus vind ik dat het dan maar aan hem is om er iets aan te doen (was ook zijn idee, tot hij cold feet begon te krijgen), en anders moet hij het maar aanvaarden dat het de komende 30 jaar condooms zullen blijven.
