danzig_6
Legacy Member
voor mij is het simpel : ik woon nu al een tiental jaren alleen en vind dit prima.
heb voor het moment totaal geen behoefte aan een vriendin, laat staan aan kinderen.
ben een kattenvriend maar heb bewust geen kat genomen omdat ik geen zin heb in die verantwoordelijkheid.
ik ben perfect gelukkig alleen en hoef voor het moment maar enkel met mijzelf rekening te houden. heb ik zin om een hele dag in mijn zetel te liggen niksdoen => no problem, heb ik zin om in mijn auto te springen en een weekend weg te gaan => no problem.
enfin, het klinkt allemaal egoïstisch en dat is het waarschijnlijk wel maar zo ben ik nu eenmaal het gelukkigste.
Ik heb een grote vriendenkring dus mijn sociale agenda zit overvol.
misschien daarmee dat ik geen behoefte heb aan relaties, kinderen, huisdieren, planten
om maar te zeggen : er zijn mensen die perfect gelukkig zijn alleen en mijn naaste omgeving weet dit nu ook.
mijn ma heeft al haar hoop dat ze me ooit ziet trouwen en kinderen krijgen in de koelkast gestopt en ziet ook wel dat ik gelukkig door het leven stap.
nu ja, never say never, maar eerlijk gezegd, ik heb hier al lang over nagedacht en ik zie me echt niet gelukkiger worden met iemand anders in mijn leven. Hetgeen ik erbij zou winnen weegt niet af tegen mijn vrijheid verliezen (die ik nu al zolang gewend ben)
heb voor het moment totaal geen behoefte aan een vriendin, laat staan aan kinderen.
ben een kattenvriend maar heb bewust geen kat genomen omdat ik geen zin heb in die verantwoordelijkheid.
ik ben perfect gelukkig alleen en hoef voor het moment maar enkel met mijzelf rekening te houden. heb ik zin om een hele dag in mijn zetel te liggen niksdoen => no problem, heb ik zin om in mijn auto te springen en een weekend weg te gaan => no problem.
enfin, het klinkt allemaal egoïstisch en dat is het waarschijnlijk wel maar zo ben ik nu eenmaal het gelukkigste.
Ik heb een grote vriendenkring dus mijn sociale agenda zit overvol.
misschien daarmee dat ik geen behoefte heb aan relaties, kinderen, huisdieren, planten

om maar te zeggen : er zijn mensen die perfect gelukkig zijn alleen en mijn naaste omgeving weet dit nu ook.
mijn ma heeft al haar hoop dat ze me ooit ziet trouwen en kinderen krijgen in de koelkast gestopt en ziet ook wel dat ik gelukkig door het leven stap.
nu ja, never say never, maar eerlijk gezegd, ik heb hier al lang over nagedacht en ik zie me echt niet gelukkiger worden met iemand anders in mijn leven. Hetgeen ik erbij zou winnen weegt niet af tegen mijn vrijheid verliezen (die ik nu al zolang gewend ben)
(oké, hier zijn uiteraard uitzonderingen op).
Ik mag dan zelf geen kinderen willen, ik weet wel dat ik een eigen baby even graag zou kunnen zien als die van een ander, moest ik weten dat zo'n hummeltje volledig van mij afhankelijk zou zijn. Liefde voor een geadopteerd kind vergelijken met liefde voor een hond, wtf
Als ik mensen zo'n uitspraken hoor doen, dan hoop ik altijd dat ze nog een paar jaar zullen 'rijpen' voor ze een kind in huis halen...