Gray
Legacy Member
Belg zwaar belast maar leeft beter dan buren
Een alleenstaande werknemer met een brutojaarloon van 50.000 euro wordt nergens in Europa zo zwaar belast als in België. Van al wat zijn werkgever betaalt, houdt hij slechts 41 procent over. Maar als hij gehuwd is, twee kinderen heeft, daarvoor kinderbijslag geniet en je kijkt naar wat hij met zijn loon kan doen, behoort hij plots tot de Europese middenmoot. Dan is iemand met hetzelfde brutoloon in het VK, Frankrijk, Italië, Nederland, Zweden, Zwitserland en Denemarken slechter af.
Dat blijkt uit de derde editie van de loonenquête die de consultant Deloitte uitvoerde op vraag van De Tijd. Een gehuwde bediende met twee kinderen die een brutojaarloon van 50.000 euro verdient, houdt van de totale werkgeverskosten minder dan de helft over. Alleen Italië doet het slechter.
En toch hebben de meeste Belgen het gevoel dat ze niet arm zijn, maar tot een middenklasse behoren. Vanwaar dat welvaartsgevoel? Veel heeft te maken met de huizenprijzen, die in de Belgische hoofdstad Brussel bijvoorbeeld beduidend lager liggen dan in Londen, Parijs, Berlijn, Madrid of Dublin. En ook een gemiddeld bezoekje aan de supermarkt valt in de meeste buurlanden duurder uit. Met dat lage nettoloon in België kan je dus doorgaans iets meer doen dan in het buitenland.
Zonder kinderen bent u de pineut
Ook de kinderbijslag verandert het plaatje. Van de 17 landen die Deloitte onderzocht, krijgen gezinnen met twee kinderen enkel in Luxemburg, Denemarken, Duitsland en Spanje nog meer kinderbijslag. Dat verhoogt het nettoloon en verguldt de bittere belastingpil. Het gevolg is uiteraard dat wie geen kinderen heeft de pineut is.
Het globale beeld dat in de loonenquête naar voren komt, is dat Belgische werknemers uitzonderlijk veel belastingen betalen op hun loon, maar dat gecompenseerd zien met een goede kinderbijslag en goedkope woningen. Met de uitgaven voor een vol winkelkarretje en de taksen op passief vermogen bevinden ze zich in de Europese middenmoot. Een laag nettoloon dus, maar een hogere welvaart.
Bron: netto.be
Een alleenstaande werknemer met een brutojaarloon van 50.000 euro wordt nergens in Europa zo zwaar belast als in België. Van al wat zijn werkgever betaalt, houdt hij slechts 41 procent over. Maar als hij gehuwd is, twee kinderen heeft, daarvoor kinderbijslag geniet en je kijkt naar wat hij met zijn loon kan doen, behoort hij plots tot de Europese middenmoot. Dan is iemand met hetzelfde brutoloon in het VK, Frankrijk, Italië, Nederland, Zweden, Zwitserland en Denemarken slechter af.
Dat blijkt uit de derde editie van de loonenquête die de consultant Deloitte uitvoerde op vraag van De Tijd. Een gehuwde bediende met twee kinderen die een brutojaarloon van 50.000 euro verdient, houdt van de totale werkgeverskosten minder dan de helft over. Alleen Italië doet het slechter.
En toch hebben de meeste Belgen het gevoel dat ze niet arm zijn, maar tot een middenklasse behoren. Vanwaar dat welvaartsgevoel? Veel heeft te maken met de huizenprijzen, die in de Belgische hoofdstad Brussel bijvoorbeeld beduidend lager liggen dan in Londen, Parijs, Berlijn, Madrid of Dublin. En ook een gemiddeld bezoekje aan de supermarkt valt in de meeste buurlanden duurder uit. Met dat lage nettoloon in België kan je dus doorgaans iets meer doen dan in het buitenland.
Zonder kinderen bent u de pineut
Ook de kinderbijslag verandert het plaatje. Van de 17 landen die Deloitte onderzocht, krijgen gezinnen met twee kinderen enkel in Luxemburg, Denemarken, Duitsland en Spanje nog meer kinderbijslag. Dat verhoogt het nettoloon en verguldt de bittere belastingpil. Het gevolg is uiteraard dat wie geen kinderen heeft de pineut is.
Het globale beeld dat in de loonenquête naar voren komt, is dat Belgische werknemers uitzonderlijk veel belastingen betalen op hun loon, maar dat gecompenseerd zien met een goede kinderbijslag en goedkope woningen. Met de uitgaven voor een vol winkelkarretje en de taksen op passief vermogen bevinden ze zich in de Europese middenmoot. Een laag nettoloon dus, maar een hogere welvaart.
Bron: netto.be
.
.