Archief - Depri gevoel na afstuderen, angst om te starten

Hallo iedereen,

Dit speelt mij al parten sinds ik in juni ben afgestudeerd en ik heb nu het gevoel dat ik echt mijn hart moet luchten .

Ik weet nog hoe blij ik was dat ik aan mijn laatste jaar unief ging beginnen, had het gevoel dat ik er echt geen zin meer in had en klaar was om te gaan werken. Maar naarmate het einde naderde, was ik toch niet meer zo zeker. Sinds ik ben afgestudeerd heb ik echt zo van die gedachtes dat alles nu kak wordt, dat de fijne tijden voorbij zijn. Ferm overdreven, aangezien iedereen in dat systeem meedraait en gelukkig kan zijn, I know. Toch kan ik mij niet echt van dit down/depri gevoel ontdoen...

Nuja, ondanks dit alles, weet ik ook dat je daar niet bij stil moet staan en was ik toch steeds gemotiveerd en vastberaden om werk te vinden. Ik ben dan ook blijven solliciteren (met alle frustraties die erbij horen) en vandaag heb ik telefoontje gekregen dat ergens mag beginnen. En toch ben ik precies niet blij? Sinds dat telefoontje heb ik precies echt een knoop in mijn maag en voel ik mij zo compleet 'numb' en nerveus. Ik snap het niet... Alsof het nu zo "definitief" is,... Ik heb het gevoel dat ik zo in het diepe wordt gegooid en dat zal wel normaal zijn, maar het lukt mij gewoon niet om daar nuchter over na te denken... En nu het zo concreet is ook angst dat die job misschien hard gaat tegenvallen, dat ik het misschien niet goed ga doen enzovoort.

Herkent iemand dit gevoel? Heeft iemand wat tips ofzo?

Alvast bedankt voor het lezen van deze epistel, het schrijven ervan alleen al lucht enorm op

X. M

Ik snap je gevoel, maar misschien moet je jezelf er gewoon overzetten? of gewoon afwachte tot je gaat beginnen? het is weer een heel nieuw hoofdstuk in je leven, ik ga binnen een maand naar de hogeschool maar vind het heel erg eng omdat het allemaal zo nieuw is. maar veel succes met je nieuwe baan! Het zal een neiuwe ervaring zijn, maar waarom die kans niet gezoon grijpen

x A

Bang voor het onbekende? Niet abnormaal lijkt me, het is een grote overstap om van studeren naar werken over te gaan. Ik had daar toch ook wel last van.
Probeer er niet te veel bij stil te staan.
Ik mis toch vooral het vele verlof dat ik had als student 20 dagen is echt veel te weinig.

De grootste k*tperiode heb je toch al achter de rug, nl. dat solliciteren

't Is een heel andere wereld ja, stukken minder vrijheid(afhankelijk van de job natuurlijk), meer sleur, ... een tip? mss gewoon zorgen dat je na het werk uw hoofd kunt leegmaken dmv ontspanning/sport. Zeker in het begin omdat je veel informatie te verwerken gaat krijgen. De opluchting dat het vrijdagavond is is bij mij wel veel groter geworden als werkende mens, zal bij de meesten wel zo zijn. ^^

Al bedankt voor de reacties

Nog een element dat er druk op zet is dat ik mijn rijbewijs nog niet heb. Bedoeling was dat nu te doen, nu ik tijd had, maar had niet gedacht dat ik zo vlug werk ging vinden (en in juli heb ik gewerkt, erna was ik naar Griekenland). Dat ik mijn rijbewijs niet eerder heb gehaald is echt de grootste fout ooit, maar kom, het is nu zo... Vervoer is nu even geen probleem, maar ik kan mij natuurlijk niet de rest van mijn leven op het werk laten afzetten. Heb nu schrik dat ik er helemaal geen tijd meer voor ga hebben en vrij ga moeten vragen voor rijexamen (eerste 6 maanden is wel via interim, dus dan is dat misschien gemakkelijker?)... Ik leg mijzelf echt te veel druk op voor niks waarschijnlijk.

Ik ben eerst voor mijn rijbewijs gegaan voor dat ik beginnen werken ben. Anders is dat inderdaad te veel tegelijk of je moet een job vinden waar je nog niet direct een auto voor nodig hebt. Focus je eerst op je werk en eenmaal je ingewerkt bent kan je je concentreren op het halen van je rijbewijs.
1 ding tegelijk en piekeren is voor niks goed, het is allemaal verloren energie. Sporten is inderdaad geen slecht idee om de stess van je af te zetten na een lange werkdag en bezigheid is de beste remedie tegen gepieker.

Je diploma is een bewijs dat je bepaalde zaken kan toepassen, die anderen niet kunnen. Dat je niet alles kent en kan is normaal, maar dat geldt voor alle collega's die je zal hebben. Jij gaat niemand tegenkomen die a) geen fouten maakt en b) alles kan/kent.

Voor je rijbewijs; tja als mensen zeggen dat dat niet uitmaakt kennen ze de wereld toch niet hoor. M.a.w. dat een handicap die je hebt en ASAP moet wegwerken! In feite had dat prioriteit nr.1 moeten zijn, naast je studentenleven waar je toch genoeg tijd had denk ik ?

Ja, I know... Ik heb het te lang uitgesteld en da's volledig mijn fout. Maar bon, gedane zaken nemen geen keer.

't Is (gelukkig) wel niet dat ik nog van 0 moet beginnen... Eigenlijk gewoon parcours daar wat kennen en fileparkeren. Maar goed, dan oefen ik wel na werk en in het weekend en maak ik alvast een afspraak, desnoods om 7 uur 's morgens dat het niet conflicteert met werk. Wat moet moet .

Gemotiveerd ben ik alleszins wel, alleen neem ik alles in ene keer in mij op en zie ik door de bomen het bos niet meer, waardoor ik echt gewoon panikeer bij momenten.

Je maakt je zorgen om niets, maar abnormaal is het zeker niet. Het is zo anders en nieuw allemaal, dat het niet meer dan normaal is dat je met een knoop in je maag zit.
Wat ik wel kan zeggen, dat gaat heel snel voorbij zijn, en je gaat merken dat werken gewoon tof is (ik ga er nu wel even van uit dat je het werk op zich wel graag gaat doen), want de druk van het studeren, examens etc. is gewoon weg, en vanaf nu wordt je gewoon elke maand betaald, da's echt wel wennen, ineens geld hebben Ik herinner mij nog dat mijn bank mij na 6 maanden opbelde van "Zeg meneer zou je niet eens een spaarrekening openen, want dat geld blijft maar opstapelen op uw zichtrekening...", dat waren andere tijden.

Och, dat rijbewijs, maak daar eens tijd voor en dat lukt wel.

Maar inderdaad, ik ken dat gevoel ook nog. Je bent afgestudeerd, wat dan? Er is daar een periode waar ik even iets had van: "ok, dat ligt achter mij, maar ik zie even niets voor mij liggen..."

en dat is eng. Want er zijn geen leerkrachten meer, geen lessen te volgen. Alles waar je de voorbije 20 jaar aan gewerkt hebt is pretty much af. In het engels noemt dit "school's out" en hoewel ik dat al veel gehoord had besefte ik het pas toen ik afstudeerde.

Maar geen zorgen, het werkleven is best wel leuk, hoor. Eigenlijk zou ik niet meer terugkunnen naar het studentenleven. Het was leuk, maar het had eigenlijk meer stress en vooral minder vrijheid dan mijn werk-situatie. Maar dat is elk voor zich. Ik heb me als student wel soms verveeld, ik kan niet goed overweg met "niets" doen.

Bompaization zei:

Je maakt je zorgen om niets, maar abnormaal is het zeker niet. Het is zo anders en nieuw allemaal, dat het niet meer dan normaal is dat je met een knoop in je maag zit.
Wat ik wel kan zeggen, dat gaat heel snel voorbij zijn, en je gaat merken dat werken gewoon tof is (ik ga er nu wel even van uit dat je het werk op zich wel graag gaat doen), want de druk van het studeren, examens etc. is gewoon weg, en vanaf nu wordt je gewoon elke maand betaald, da's echt wel wennen, ineens geld hebben Ik herinner mij nog dat mijn bank mij na 6 maanden opbelde van "Zeg meneer zou je niet eens een spaarrekening openen, want dat geld blijft maar opstapelen op uw zichtrekening...", dat waren andere tijden.

Klik om te vergroten...

Dat is een zeer geruststellende post . Nu, ik heb het wel nog niets getekend, ze hadden gewoon gebeld dat ze zeer enthousiast waren om met mij verder te gaan, goede indruk had gemaakt tijdens het gesprek en of ik het ook nog wou. Maar het is wel zo dat het eerst 6 maanden via interim is (dus weekcontracten) en erna als het goed is, vast contract. Ik sta daar eigenlijk best sceptisch tegenover. Ik weet dat het een manier is waarop ze mij gemakkelijk en goedkoop kunnen ontslaan, maar aan de andere kant is het ook niet per se slecht dat het met weekcontracten is, aangezien ik dan gemakkelijk zelf verder kan blijven zoeken, moest het mij niet aanstaan. En het lijkt me beter dan gewoon thuiszitten. Wat is jullie mening hierover?

FrostByte zei:

Och, dat rijbewijs, maak daar eens tijd voor en dat lukt wel.

Maar inderdaad, ik ken dat gevoel ook nog. Je bent afgestudeerd, wat dan? Er is daar een periode waar ik even iets had van: "ok, dat ligt achter mij, maar ik zie even niets voor mij liggen..."

en dat is eng. Want er zijn geen leerkrachten meer, geen lessen te volgen. Alles waar je de voorbije 20 jaar aan gewerkt hebt is pretty much af. In het engels noemt dit "school's out" en hoewel ik dat al veel gehoord had besefte ik het pas toen ik afstudeerde.

Maar geen zorgen, het werkleven is best wel leuk, hoor. Eigenlijk zou ik niet meer terugkunnen naar het studentenleven. Het was leuk, maar het had eigenlijk meer stress en vooral minder vrijheid dan mijn werk-situatie. Maar dat is elk voor zich. Ik heb me als student wel soms verveeld, ik kan niet goed overweg met "niets" doen.

Klik om te vergroten...

Bedankt!

Persoonlijk denk ik dat het opstellen van nieuwe doelen in je leven je zeker kracht kunnen geven om daar over te geraken.
Als je het gevoel hebt dat je gaat gaan werken om te gaan werken, dan is het normaal dat je dubbele gevoelens hebt na goeie tijden op school. Maar toen had je wél een doel; nl. afstuderen.

Dus ik zou eens goed nadenken over wat je wil bereiken; wil je eens met een racecar rijden, wil je alleen gaan wonen op termijn, wil je sparen voor je favoriete reis? Dergelijke zaken zijn volgens mij heel belangrijk. Denk er eens over na

Grtz

Bleh. zei:

Dat is een zeer geruststellende post . Nu, ik heb het wel nog niets getekend, ze hadden gewoon gebeld dat ze zeer enthousiast waren om met mij verder te gaan, goede indruk had gemaakt tijdens het gesprek en of ik het ook nog wou. Maar het is wel zo dat het eerst 6 maanden via interim is (dus weekcontracten) en erna als het goed is, vast contract. Ik sta daar eigenlijk best sceptisch tegenover. Ik weet dat het een manier is waarop ze mij gemakkelijk en goedkoop kunnen ontslaan, maar aan de andere kant is het ook niet per se slecht dat het met weekcontracten is, aangezien ik dan gemakkelijk zelf verder kan blijven zoeken, moest het mij niet aanstaan. En het lijkt me beter dan gewoon thuiszitten. Wat is jullie mening hierover?

Klik om te vergroten...

Ik heb destijds ook veel tijdelijke contracten gedaan, ik denk dat dat nu nog meer in zwang is dan toen. Het beperkt het risico voor de werkgever hé. Een proefperiode is normaal, het feit dat ze voor weekcontracten gaan maakt het voor hun gemakkelijker om de samenwerking stop te zetten zonder kosten. Maar dat geldt voor u ook hé, als je in de tussentijd iets interessanter tegenkomt, kan je ook sneller weg. Uiteraard is dat beter dan gewoon thuiszitten, zowel financieel als om werkervaring op te doen.

Het is een einde van een tijdperk. En een nieuw leven dat begint. Je beseft dat misschien nog meer na hogere studies dan na het middelbaar. Na het middelbaar heb ik geen tijd gehad om er bij stil te staan en pas jaren kwam het besef. Na het hoger was het toch anders. Enerzijds afscheid van het oude leven en vrienden. Ik besefte dat precies ook als enige in mijn klas. Ik zei nog vlak voor de examens: "gasten nu zijn we wellicht voor het laatst allemaal nog eens samen". Tis ook zo geweest maar niemand was daar mee bezig op die moment. De proclamatie viel mij ook vrij zwaar.

En dan begint het. Gaan werken. Toch zult ge zien dat die aanpassing veel gemakkelijker gaat dan ge verwacht. Bepaalde aspecten van het studentenleven zou ik nog wel willen herbeleven. Maar fulltime student zijn, no way. Dan verkies ik toch het leven van de werkende mens met meer vrijheid en vooral meer centen. De eerste jaren zijn ook anders dan wat volgt. Het is kwestie van vertrokken te geraken. Normaal als je een goed diploma én ervaring hebt dan moet je je weinig zorgen maken. Als het een troost is, ik heb 2 hogere diploma's in goeie sectoren. Toch anderhalf jaar interim moeten doen eer ik mijn eerste vaste contract had. En nu krijg ik wekelijks aanbiedingen en zitten ze langs alle kanten aan mijn mouw te trekken.

Nogmaals bedankt iedereen!

Lord Kveldulv, eigenlijk gewoon een vraagje uit nieuwsgierigheid dit, want het maakt ook niet echt uit... Maar dat 1,5 jaar via interim, wist je dan van tevoren dat het tijdelijk was en dat het na de interimperiode zou stoppen of was het ook steeds "eerst interim en erna vast contract"?

Bleh. zei:

en vandaag heb ik telefoontje gekregen dat ergens mag beginnen.

Klik om te vergroten...

Je bent een gelukzak dat je ergens direct mag beginnen. Ik zal dat van mijn leven niet meemaken. Ik denk je niet goed beseft hoeveel geluk je hebt. Verkloot het niet hé, aanvaard die job, zeker als het vaste job betreft.

Ik heb nog nooit een vaste job gehad in mijn leven, alhoewel het mijn grootste wens is. 't is nogal zielig als je 34 en geen vast werk hebt. Je kunt zonder vast werk geen leven opbouwen en jammer genoeg moet je nog steeds thuiswonen. Jaja, vanaf een groot gat of twee staat op je cv moeten werkgevers je niet meer hebben. En je zit daarmee voor de rest van je leven. Sollicitatie training en solliciteren brengen dan geen soelaas. Daar wordt je neerslachtig van. Je maakt je dan terecht zorgen over je toekomst.

Ai, Aap, hoe komt het? Misschien een opleiding via de VDAB uit, of is dat geen optie?

Bleh. zei:

Nogmaals bedankt iedereen!

Lord Kveldulv, eigenlijk gewoon een vraagje uit nieuwsgierigheid dit, want het maakt ook niet echt uit... Maar dat 1,5 jaar via interim, wist je dan van tevoren dat het tijdelijk was en dat het na de interimperiode zou stoppen of was het ook steeds "eerst interim en erna vast contract"?

Klik om te vergroten...

Ja voor tijdelijke projecten. Oa op mijn stageplaats nog verder gewerkt als interim om nog een project klaar te krijgen. Zolang dat daar duidelijkheid over is is dat geen probleem. Heb daar ook nooit valse hoop bij gehad of zo.
Op mijn huidige vaste job heb ik ook eerst 6 maanden interim gedaan wat zij aanzagen als proefperiode. En daarna direkt vast. Zo was het van int begin afgesproken. Ge kunt da normaal ook snel inschatten of ge moogt/wilt blijven of niet.

Bleh. zei:

Heb nu schrik dat ik er helemaal geen tijd meer voor ga hebben en vrij ga moeten vragen voor rijexamen (eerste 6 maanden is wel via interim, dus dan is dat misschien gemakkelijker?)... Ik leg mijzelf echt te veel druk op voor niks waarschijnlijk.

Klik om te vergroten...

Is dat zo erg? Ik heb mijn rijexamen gedaan de tweede maand dat ik aan het werk was en een dag vrij hiervoor was voor de werkgever geen probleem