Archief - Geen interesse in de Unief... normaal?

Eerlijk... ik heb geen interesse in de Universiteit, of enig universitaire opleiding... en nu wil ik, en ik weet dat dat heel belachelijk is, weten hoe 'normaal' dat is...

Ik heb Grieks-Wiskunde 8 uur gedaan, lette op tijdens de les, en studeerde tijdens alle speeltijden... maar thuis deed ik niks: had wel wat beters te doen (= lezen, gamen, muziek en tv-kijken); voor de examens studeerde ik de dag ervoor enkele uurtjes...

Ben mijn jaar met de hakken over de sloot geslaagd, en ga nu beginnen aan een universitaire opleiding, enerzijds omdat dat standaard is, anderzijds omdat ik weinig deug voor handarbeid.

Ik vraag mij nu enigszins af of deze negatieve houding relatief standaard is... of andere studenten wel staan te juichen bij het idee een universitaire opleiding te beginnen?

(het studentenleven doet mij ook weinig: ik heb een (milde) sociale angststoornis, dus feestjes, het uitgangsleven, etc. zal ik waarschijnlijk vermijden)

EDIT: bij nader inzien had ik dit misschien beter in de steun- en klaagthread gezet... ? Z

Enig idee waarom je interesse erin zo laag is?

Ik vermoed dat de meeste mensen wel ofwel ergens een trots ervaren en een zeker geluk ervaren door het doorsnee parcours te volgen, of er gewoon compleet niet bij stilstaan en gewoon doen/binnen de uitgetekende lijntjes wandelen.

Nesjamag zei:

Enig idee waarom je interesse erin zo laag is?

Klik om te vergroten...

Ik denk... ik ben van nature vrij introvert, en omdat ik nooit echt vrienden heb gehad, ben ik doorheen de jaren nog VEEL introverter geworden. Mijn gedachtes, interesses, ideeën overheersen zowat al het andere.
Dat betekent zeker niet dat niet graag zou leren! Het eerste dat ik deed toen ik mijn universiteit binnen wandelde was het bekijken van de Bibliotheek en toen ik daar een interessant boek over het feudalisme in de 10de, 11de en 12de eeuw vond, ben ik gewoon gaan zitten en beginnen lezen... Ik denk dat ik gewoon vrij apathisch tegenover alles sta

Misschien de verkeerde studierichting? Ik ben zo'n beetje Mevrouw Introvert maar ik studeer ontzéttend graag. Net omdat ik als introvert persoon daar alles in kwijt kan, mijn creativiteit, mijn gedachten, ideeën, ik kan veel nadenken, ik word elke dag mentaal gestimuleerd,... Mijn studie is ook mijn passie (maar ik begrijp dat dat niet voor iedereen zo is). Met welke studie zou je beginnen en wat vind je daar zelf van?

Ik denk dat je de universiteit ook een beetje verwart met het studentenleven. Voor veel mensen hangen die dingen onlosmakelijk samen, voor anderen totaal niet. Ik ben wat ouder dan de gemiddelde student, ik zit niet op kot en ga eigenlijk nooit uit of naar studentenfeestjes of wat dan ook. Ik heb niet het gevoel dat ik iets mis, simpelweg omdat ik daar geen behoefte aan heb. Ik voel mij dus ook nooit alleen, eenzaam of verveeld of zo. Soms is dat wel een beetje raar, zeker in het eerste jaar, als je overstelpt wordt met flyers voor feestjes, uitnodigingen voor studentenverenigingen en er maar vanuit wordt gegaan dat elke student een soort losgelaten wild dier is, maar dat wordt wel minder met de tijd. Maar goed, er is dus niets mis mee om introvert te zijn of om geen zin te hebben in feestjes. Dat wil ook niet zeggen dat je geen vrienden kunt maken of zo, je zal sowieso in contact komen met studiegenoten en wel je eigen vriendenkring opbouwen. Ik heb ook vriendinnen die wél naar de student kick off gaan en weet ik veel wat allemaal, maar ik ga gewoon niet mee. Die doen daar niet lastig over of zo.

Aan de andere kant, je moét geen universiteit doen hé... Ik snap dat het moeilijk is met je vooropleiding en dat je niet geschikt bent voor handenarbeid (hoe weet je dat?), maar bijvoorbeeld een professionele bachelor aan de hogeschool is ook mogelijk. Ik denk dat het voor jou vooral belangrijk is dat je te weten komt wat je interesseert, wat je passie is, wat je wil worden, wat je jezelf later ziet doen. Dan zal je al veel gemotiveerder zijn voor een (al dan niet) universitaire studie.

glashelder zei:

Aan de andere kant, je moét geen universiteit doen hé... Ik snap dat het moeilijk is met je vooropleiding en dat je niet geschikt bent voor handenarbeid (hoe weet je dat?), maar bijvoorbeeld een professionele bachelor aan de hogeschool is ook mogelijk. Ik denk dat het voor jou vooral belangrijk is dat je te weten komt wat je interesseert, wat je passie is, wat je wil worden, wat je jezelf later ziet doen. Dan zal je al veel gemotiveerder zijn voor een (al dan niet) universitaire studie.

Klik om te vergroten...

Eerste dat mij ook te binnen schoot. Hogeschool bestaat ook, en keuze genoeg qua richtingen. Je zou toch wel iets moeten vinden waar je geïnteresseerd in bent.

Inderdaad doe gewoon wat je interessant vindt. Mijn verhaal in het middelbaar was zowat hetzelfde als het uwe, ik keek wel uit naar het hoger onderwijs gezien zowat de hele lessenrooster er interessant uitzag. In het middelbaar vond ik enkel fysica, chemie en wiskunde interessant, de rest interesseerde mij zo goed als niet, buiten een zeldzame goede les geschiedenis over oorlog enzo.
Kijk naar de inhoud/toekomstperspectief van de richting op zich, baseer je niet op het feit dat het 'maar hogeschool' of unief is. Zo vind ik het compleet belachelijk dat het aantal inschrijvingen industrieel ingenieur plots ferm gestegen is sinds de richting universitair geworden is, als dat bepaalde mensen hun motivatie is, triestig...

@ E.Lendil: ik had je post 100% zelf kunnen schrijven, voor mij was (is) het ook echt zo... Voornaamste reden voor mij om verder te studeren was dat ik niet uitgesneden ben voor staand werk/handenarbeid. Oja, en omdat ik dan achteraf niet zou kunnen zeggen dat ik het niet gedaan had, ook al had ik er de capaciteiten voor.

Vaak gewenst (en doe het nog steeds) dat ik dommer geboren was, dan wist ik niet beter...

Ook vervelend is nu dat ik een master heb en vooral interesse blijk te hebben in bureaujobs waar men helemaal geen hoger diploma voor eist :ironic: Ik zou een hoger niveau dan dat dus wel degelijk perfect aankunnen, maar heb geen zin in al die zorgen die daar mee gepaard gaan. (Niet dat ze mij op dat niveau als starter nb een kans geven hoor...). Maar ik zit nu dus met hetzelfde dilemma: hoog mikken, gewoon omdat het kan, of laag mikken en minder doen dan ik kan, maar mij wel op mijn gemak voelen...

Jammer genoeg is hoger onderwijs en de job markt vooral gericht op bevolkingsgroepen die in de meerderheid zijn en worden degenen die wat deviëren vrijwel genegeerd. Als je afwijkt van de normen waarop onderwijs en tewerkstelling bijna uitsluitend op gericht zijn dan heb je een goeie kans dat je in de problemen zit en u nergens op u plaats gaat kunnen voelen.

Leer u eigen interesses en drijfveren kennen en baseer daar dan u beslissingen op.

@bananarama: zou het kunnen dat je compleet burned out bent door uzelf jaren te forceren in een systeem dat gewoon niet weet om te gaan met mensen als u?
Dat is wel jammer, maar er zal hier of daar wel iets zijn dat u ligt en u zowel gemak als uitdaging bieden die je nodig hebt. Ik moet mij de vraag stellen of je effectief wel zonder wat uitdaging zou kunnen en of je eens in een rustige job u niet zou doodergeren aan de mentaliteit en gebrek aan scherpte en mss ambitie. Veel van de zaken die hoog gemikt zijn spreken u mss niet aan omdat veel van het hoog gemikte uiteindelijk maar een hoop incompetente zever is (zo is het gewoon, amateurisme dringt vlot door naar hoger, naar de top) en van gebrekkig maatschappelijk nut of impact is?
Je lijkt een probleemgeval, maar dat maakt u imo enkel maar interessanter, ook voor jobs die meer inhouden dan alle standaardberoepen.

Nesjamag zei:

@bananarama: zou het kunnen dat je compleet burned out bent door uzelf jaren te forceren in een systeem dat gewoon niet weet om te gaan met mensen als u?

Klik om te vergroten...

Ja. ad: Had het zelf niet beter kunnen verwoorden...

Nesjamag zei:

Dat is wel jammer, maar er zal hier of daar wel iets zijn dat u ligt en u zowel gemak als uitdaging bieden die je nodig hebt. Ik moet mij de vraag stellen of je effectief wel zonder wat uitdaging zou kunnen en of je eens in een rustige job u niet zou doodergeren aan de mentaliteit en gebrek aan scherpte en mss ambitie.

Klik om te vergroten...

Ik doe nu ongelooflijk repetitief vakantiewerk (hele dag niets anders dan teksten vertalen die allemaal op elkaar lijken maar toch altijd net ietsje anders zijn). Iemand noemde het "bandwerk voor mensen die gestudeerd hebben" en dat is het ook. Ik heb er een dubbel gevoel bij. Aan de ene kant snak ik enorm naar afwisseling en ben ik vaak afgeleid (dromen, in het ijle staren...). Op sommige momenten loop ik echt de muren op door verveling. Aan de andere kant vind ik het leuk om te weten dat ik geld verdien door een zittende job met vrijwel geen verantwoordelijkheid en al helemaal geen klantencontact, en dat ik 's avonds thuis kan komen en compleet kan vergeten wat ik die dag allemaal heb moeten doen. Ik hoef ook niet bang te zijn voor wat de volgende dag mij zal brengen, want het is toch altijd hetzelfde. Ze gaan mij nu voor een maand aannemen als vaste, maar naar wat voor job ik intussen het best op zoek kan gaan voor wanneer die maand voorbij is... No idea. *sigh*

Lijkt mij quasi standaard voor de hedendaagse en vroegere jeugd. Heck ik heb ook gewoon gestudeerd omdat het verwacht werd, en ik mij niet aan de band zag staan... maar om te zeggen dat ik daarvoor über gemotiveerd voor was of niets liever deed... dat zou overdreven zijn. Het was voor mij destijds een noodzakelijk kwaad.

Er zijn veel plezantere zaken te doen dan te blokken of te studeren als je u toch geen zorgen moet maken om elke dag rond te komen en dus kunt doen en laten wat je wilt.

clercqie zei:

Eerste dat mij ook te binnen schoot. Hogeschool bestaat ook, en keuze genoeg qua richtingen. Je zou toch wel iets moeten vinden waar je geïnteresseerd in bent.

Klik om te vergroten...

Hij spreekt van universiteit maar ik denk dat hij hogere studies in het algemeen bedoelt.

@TS, wat ga je nu studeren en in hoeverre ligt dat in de lijn van uw interesses?
Aan het studentenleven moet je niet deelnemen als je niet wilt. Maar je moet wel beseffen dat uw middelbaar diploma helemaal niks betekent op de arbeidsmarkt. Als je dan ook nog eens niet geschikt bent voor handenarbeid dan heb je een heel groot probleem als je geen hoger diploma hebt.

Denk dat een psycholoog u het meest kan helpen, alles lijkt gelinkt aan het sociaal angst die je hebt, zo heb je natuurlijk nooit zin om in de omgeving van massa mensen te komen. En universiteit is meer dan alleen leren (als je sociaal bent), je leert daar uzelf veel beter kennen zeker als je op kot zit, je leert er vrienden en serieuze contacten die u later in het bedrijfwereld kunnen helpen, alhoewel ik voor contacten Europacollege kan aanmoedigen éénmaal je al uw master op zak hebt. Daar studeren veel zonen van rijke mensen, en daar grijpen ze vaker naar anderen toe om hulp en kan je daar later vb. een partner mee zijn.

Maar zolang je geen zin hebt in het avontuur, dan hindert uw milde sociale angst erger dan je denkt. Je moet ervoor niet uitgaan in de uitgaansbuurten é, kotfeestjes met degene die je apprecieert, een vereniging die bij u past (er bestaat voor alles iets) en vanaf dan loopt alles vanzelf. Ik zou het echt doen, anders zal je voor de rest van uw leven afvragen wat het geweest zou zijn, en dat is geen leuk gevoel! Je hebt niets te verliezen!

En je bent slim genoeg om aan een job met doorgroeimogelijkheden te komen moest je na 1 jaar zeggen van neh, ik stop ermee.

Veel succes!

Ik zou me niet te druk maken Elendil. Ik had hetzelfde voor als jij: school interesseerde me weinig en mijn inspanning was dan ook navenant (ik was wel met meer dan mijn hakken over de sloot, maar who cares?).

Aan de unief veranderde dat snel. De leerstof was uitdagender en interessanter, maar vooral: je voelde snel aan dat je moest werken om mee te kunnen, en geloof me: niets motiveert meer dan merken dat je voor het eerst in je leven eens echt moet werken.

Zoek een richting in een onderwerp dat je interesseert en die moeilijk genoeg is om je uit te dagen, en de rest komt vanzelf. Denk dus heel grondig na over je capaciteiten en vooral over je interesses.

Wat dat studentenleven betreft: je leert snel genoeg mensen kennen tijdens de les en in de pauzes in de eerste weken van het academiejaar. Daar zitten sowieso mensen tussen die net als jij geen interesse hebben in de drukte van feestjes en liever rustig iets gaan drinken of een spelletje spelen. Je bent heus niet zo uitzonderlijk als je denkt

@E.Lendil:

Een negatieve houding is niet standaard. Dat weet jij ook wel. Maar er bestaat ook niet zoiets als moeten voldoen aan alle verwachtingen. Zoals Mevrouw Introvert het glashelder heeft verwoord:

Ik denk dat het voor jou vooral belangrijk is dat je te weten komt wat je interesseert, wat je passie is, wat je wil worden, wat je jezelf later ziet doen. Dan zal je al veel gemotiveerder zijn voor een (al dan niet) universitaire studie.

Klik om te vergroten...

De een weet het nog voor het einde van de humaniora en de ander (zoals mezelf), die doet er dan weer jaren over.

Is het niet omdat jij je niet erg comfortabel voelt in die nieuwe sociale bubbel, dat je jezelf bent beginnen afvragen of dat wat je doet wel is wat je wil? In dat geval zijn er heel wat mensen waar je eens mee kunt gaan praten (bij de studentendienst bijvoorbeeld). Eens goed praten met verschillende mensen kan jou denk ik echt wel verder helpen. Werkt het dan toch niet, dan kan je eens een jobbeurs gaan bijwonen of ga eens langs bij de VDAB en bekijk eens wat je mogelijkheden zijn op de jobmarkt. Proef tijdens het jaar van zoveel mogelijk dingen en start het volgend academiejaar doelbewust aan een opleiding.

Weten wat je wil is essentieel

Bananarama zei:

Ja. ad: Had het zelf niet beter kunnen verwoorden...

Ik doe nu ongelooflijk repetitief vakantiewerk (hele dag niets anders dan teksten vertalen die allemaal op elkaar lijken maar toch altijd net ietsje anders zijn). Iemand noemde het "bandwerk voor mensen die gestudeerd hebben" en dat is het ook. Ik heb er een dubbel gevoel bij. Aan de ene kant snak ik enorm naar afwisseling en ben ik vaak afgeleid (dromen, in het ijle staren...). Op sommige momenten loop ik echt de muren op door verveling. Aan de andere kant vind ik het leuk om te weten dat ik geld verdien door een zittende job met vrijwel geen verantwoordelijkheid en al helemaal geen klantencontact, en dat ik 's avonds thuis kan komen en compleet kan vergeten wat ik die dag allemaal heb moeten doen. Ik hoef ook niet bang te zijn voor wat de volgende dag mij zal brengen, want het is toch altijd hetzelfde. Ze gaan mij nu voor een maand aannemen als vaste, maar naar wat voor job ik intussen het best op zoek kan gaan voor wanneer die maand voorbij is... No idea. *sigh*

Klik om te vergroten...

Vele jobs voor hoger opgeleiden zijn gewoon niet meer dan bandwerk met een wekelijkse vergadering. Het wordt allemaal veredeld, maar vrijwel alle werk is afgestemd op mensen die altijd maar hetzelfde kunnen blijven doen en er geen probleem mee hebben dat wat ze in hun werk doen zeer nauw is/beperkt tot een miniem segment van de maatschappij en vrijwel niets qua zelfontplooiing biedt.

Ik geloof echt dat er meer te doen is met u en dat mensen als u in posities zouden moeten komen waar zelfontplooiing en uitdaging bij komt.
Vanaf iemand zich serieuze vragen begint te stellen (introspectief wordt) of slecht begint te reageren op de doorsnee routine vind ik dat toch een teken dat er meer potentieel in zit dan dat de huidige maatschappij/onderwijsinstellingen/tewerkstelling ruimte/plaats/erkenning aan kan geven.
Met potentieel zou iets mee moeten gedaan worden, zowel voor de persoon zelf (voor hun motivatie en zich ergens goed/op de juiste plaats voelen) als voor maatschappelijk nut (omdat zo mensen volgens mij echt maatschappelijke meerwaarde kunnen creëren).

sakke1981 zei:

Naar zoiets ben ik ook op zoek.
Door een zware sociale angsstoornis en hoge stresskwetsbaarheid (ben hiervoor terug in behandeling) zijn hogere studies niet gelukt. Mijn laatste job kon ik daardoor ook niet meer aan en moet dus weeral een andere richting uit.
Nu ben ik in begeleiding bij GTB. Hopelijk vind ik nu eindelijk iets gepast.
Deze weg is dus misschien ook een mogelijkheid voor de TS (in het slechtste geval)...

Klik om te vergroten...

Ik stel mij serieuze vragen over of iemand als u echt "geholpen" kan worden. Teveel "problemen" worden benaderd in functie van hoe economisch productief je kan zijn. Zo kan u persoonlijkheid jaren lang verstikt worden, omdat men u altijd in een plaatje probeert te doen passen waar je gewoon niet in past.
Ik weet natuurlijk niet wat de omvang is van u sociale angsten of u cognitie in het algemeen, of u gedachten en gevoelens omtrent de niet-studie/werk aspecten van het leven. Naast de druk om te presteren en te produceren voor iemand anders (die veel van u productieve waarde in hun zakken stoppen), hoe voelt ge u echt.


In stukken van het middelbaar was ik ook zogezegd asociaal. Mijn moeder had mijn vrienden tegen mij opgezet en niemand anders kon mij echt interesseren. Ik was een abstract denkend iemand, andere mensen dachten liefst zo weinig mogelijk na. Op internet kon ik wel wat gelijkgezinde mensen vinden waar ik mee kon praten. Dus als tiener zat ik achter mijn pc (nu nog steeds veel van de tijd eigenlijk) en moest ik het ook nog eens tegen psychologen uitleggen waarom ik zo een asociaal iemand was ... ik was niet asociaal, andere mensen waren gewoon oppervlakkig en konden geen deftig gesprek aan. Maar zoiets past niet in het standaard plaatje. Je hoort normaal te zijn. Ik ben ook pas ietwat beginnen openbloeien eens ik op unief mensen ben beginnen tegenkomen waar ik echt mee kon praten en pas dan ben ik beginnen buitenkomen omdat er iets (mensen) waren voor mij om buiten voor te komen (zoals ik altijd gezegd had het geval ging zijn).

Natuurlijk kan ik niet veel zeggen over u situatie, maar ik zie toch vaak mensen met zware problemen die eigenlijk geen problemen hebben. Ze wijken gewoon af van de norm en zijn daardoor verloren geraakt en deze maatschappij is clueless over hoe en incompetent om daar mee om te gaan.


Sorry als ik te tegendraads klink.

Gast

Begint er gewoon aan en doe uw best en probeert te slagen in een richting waar toekomst in is .

Zonder een diploma hoger onderwijs of universitair sta je binnen enkel jaren nergens meer als je dan nog een job moet zoeken .

Maar ik begrijp u best op dergelijke leeftijd sta je daar niet bij stil .
De spijt komt pas achteraf als je werk moet gaan zoeken , werkloos wordt en de inhoud bekijkt van een vacature waar door die fucking HRM'mers vaak onrealistische eisen in worden gesteld .

E.Lendil zei:

Eerlijk... ik heb geen interesse in de Universiteit, of enig universitaire opleiding... en nu wil ik, en ik weet dat dat heel belachelijk is, weten hoe 'normaal' dat is...

Ik heb Grieks-Wiskunde 8 uur gedaan, lette op tijdens de les, en studeerde tijdens alle speeltijden... maar thuis deed ik niks: had wel wat beters te doen (= lezen, gamen, muziek en tv-kijken); voor de examens studeerde ik de dag ervoor enkele uurtjes...

Ben mijn jaar met de hakken over de sloot geslaagd, en ga nu beginnen aan een universitaire opleiding, enerzijds omdat dat standaard is, anderzijds omdat ik weinig deug voor handarbeid.

Ik vraag mij nu enigszins af of deze negatieve houding relatief standaard is... of andere studenten wel staan te juichen bij het idee een universitaire opleiding te beginnen?

(het studentenleven doet mij ook weinig: ik heb een (milde) sociale angststoornis, dus feestjes, het uitgangsleven, etc. zal ik waarschijnlijk vermijden)

EDIT: bij nader inzien had ik dit misschien beter in de steun- en klaagthread gezet... ? Z

Klik om te vergroten...

Bananarama zei:

Ook vervelend is nu dat ik een master heb en vooral interesse blijk te hebben in bureaujobs waar men helemaal geen hoger diploma voor eist :ironic: Ik zou een hoger niveau dan dat dus wel degelijk perfect aankunnen, maar heb geen zin in al die zorgen die daar mee gepaard gaan. (Niet dat ze mij op dat niveau als starter nb een kans geven hoor...). Maar ik zit nu dus met hetzelfde dilemma: hoog mikken, gewoon omdat het kan, of laag mikken en minder doen dan ik kan, maar mij wel op mijn gemak voelen...

Klik om te vergroten...

Hier zijn het 2 bachelors en werk momenteel in een functie waar enkel middelbaar diploma voor is vereist. Administratief werk, werkzekerheid (benoemd ambtenaar) en meestal geen hoge werkdruk. Kon ook voor een hogere job gaan, maar daar komen te veel verantwoordelijkheden bij te kijken en ik weet niet echt wat ik wel graag zou doen. Daarom voor het minst slechte en maar gewoon eenvoudig administratief werk (met eventueel nog mogelijkheden om door te groeien).

Bekijk gewoon wat voor jobs je wel zouden interesseren. Vind je niets, bekijk dan wat vacatures die je nog doenbaar zou vinden en wat de diploma-vereisten daarvoor zijn. Als je niet zeker bent en je je ook nog niet klaar voelt om te gaan werken, zou ik voor een relatief eenvoudig hogeschooldiploma gaan, zodat je later evt aan de vereiste 'diploma van hoger onderwijs' kan voldoen.

Renegadexxripxx zei:

Lijkt mij quasi standaard voor de hedendaagse en vroegere jeugd. Heck ik heb ook gewoon gestudeerd omdat het verwacht werd, en ik mij niet aan de band zag staan... maar om te zeggen dat ik daarvoor über gemotiveerd voor was of niets liever deed... dat zou overdreven zijn. Het was voor mij destijds een noodzakelijk kwaad.

Er zijn veel plezantere zaken te doen dan te blokken of te studeren als je u toch geen zorgen moet maken om elke dag rond te komen en dus kunt doen en laten wat je wilt.

Klik om te vergroten...

Jammer dat hé... aan de andere kant zou de wereld maar heel saai zijn, als iedereen elke dag kon doen en laten wat die wilde

Ik denk dat bijna iedereen studeert om er beter van te worden.
Hoger loon, hogere levensstandaard, meer aanzien en gewoon het feit dat je op jonge leeftijd al iets hebt om trots op te zijn.
Ik ken niemand die voor zijn plezier in de aula gaat zitten hoor. Ik ken niemand die graag een examen aflegt en ik ken zeker niemand die graag een bachelor of masterproef schrijft.
Maar het hoort er nu eenmaal bij, je moet heel het traject doorlopen om te komen waar je wil komen.

Alles begint gewoon bij iets te studeren wat je interesseert om het studeren draaglijk en soms zelf leuk te maken.
De eerste 2jaar van een universitaire studie zijn ook het minst aangenaam. Veel nietszeggende theorie en grote groepen leerlingen(zeker het eerste jaar).
Eens daar voorbij begon je linken te leggen en wordt het interessanter.

Maar ik zou veel liever thuis zitten en de hele dag games spelen en tv kijken.
Werken moet iedereen en als je het in je hebt om verder te studeren waarom zou je dan geen 5jaar u best doen om meer geld te kunnen verdienen?

ironhorn zei:

Bekijk gewoon wat voor jobs je wel zouden interesseren. Vind je niets, bekijk dan wat vacatures die je nog doenbaar zou vinden en wat de diploma-vereisten daarvoor zijn. Als je niet zeker bent en je je ook nog niet klaar voelt om te gaan werken, zou ik voor een relatief eenvoudig hogeschooldiploma gaan, zodat je later evt aan de vereiste 'diploma van hoger onderwijs' kan voldoen.

Klik om te vergroten...

Maar ik heb al een master he (of was dat laatste stukje voor TS bedoeld?) En nog gaan bijstuderen is nu echt wel het laatste wat ik wil, ik ben pompaf Ben destijds ook twee jaar kwijtgespeeld aan een foute studiekeuze, dus het wordt stilaan echt wel tijd om geld te beginnen verdienen.