Langs de éne kant studeren er zogezegd te veel af, langs de andere kant krijgen huisartsen enorme subsidies om zich te vestigen in gebieden waar er grote tekorten zijn. Bovendien zijn er onnoemelijk veel huisartsen die een patientenstop hebben en dien je soms maanden, soms tot een jaar te wachten alvorens je een specialist kan bezoeken. Er zijn dus helemaal niet te veel artsen, er zijn er te weinig. Doch, wat wel waar is: er zijn bijna geen stageplaatsen, en daarom moeten er dringend iets aan gedaan worden. Het is natuurlijk iets dat hand in hand gaat: hoe minder artsen, hoe minder stageplaatsen.
Het BVAS schermt natuurlijk graag met termen zoals 'daling van de kwaliteitszorg' als we nog meer artsen zouden toelaten, doch wil ik daar wel eerst een bewijs van zien. Zeggen dat het ingangsexamen er is 'om het kaf van het koren te scheiden' is ook wel kort door de bocht. Er zijn artsen die zelf beweren dat het ingangsexamen meer slecht dan goed doet. Je maakt er 'één soort' van artsen mee, met 'één soort van visie'. Het zou ook interessant kunnen zijn om de studenten te studie te laten aanvatten die op het ingangsexamen buizen, zelfs serieus buizen. Die zijn niet per sé ongeschikt artsenmateriaal. Doch, deze hebben ergens onderwege nog een impuls, een klik, nodig om er te geraken. De 'diesels'. Soms moeten ze harder studeren om er te geraken, soms zijn ze ook gewoon gebuisd omdat ze nog geen volgroeid studiemateriaal zijn of omdat ze alles te makkelijk opnemen. Maar uiteindelijk zijn er wel die er geraken. Het zijn net DIE mensen die we nodig hebben om de kwaliteit in de geneeskunde zo hoog mogelijk te houden, maar die na een eerste teleurstelling wellicht andere oorden zullen opzoeken.
Zoals enkele artsen onlangs nog schreven:
''Zoals ik reeds eerder ook schreef moest ik heden dienen te herbeginnen dan zou ik waarschijnlijk niet door het ingangsexamen geraken!
Deze manier van contingentering is enkel nefast voor het beroep en leidt tot achteruitgang. Mijn inziens is het enkel in cijfers dat men wil berusten en niet in kwaliteit. Zouden wij geen cijfer kunnen opleveren in de vorm van een petitie voor de afschaffing van het ingangsexamen.
Het zijn de gevestigde artsen die dit dienen te eisen niet de aankomende. Het is onze morele plicht te waken over de geneeskunde en dit niet alleen in hoofde van de uitvoering ervan maar ook ten opzichte van de menselijkheid ervan!''
''Enkele jaren geleden vergezelde ik een patiënte met acute complicatie na mastectomie. Spoed stuurde me rechtstreeks naar de toerende gynaecoloog. Een jonge assistent naar bleek en onmiskenbaar iemand met redelijk uitgesproken autisme spectrumstoornis. Hij liep me eerst straal voorbij zonder te weten of ik de echtgenoot, de huisarts of een andere behandelende arts was. Ik heb er hem op aangesproken maar hij kon het niet plaatsen, wat mijn (psychiatrische) indruk bevestigde. Hij vertrok zonder te begrijpen en vroeg niet wie ik dan was. Dat heeft me tot ernstig nadenken gestemd omtrent de selectieprocedure. Ze moet anders''
''In de jaren 60 bestond het ingangsexamen niet. Gedurende 48 jaar en tot mijn 73 jaar werkte ik als huisarts, en van "horen zeggen" weet ik dat ik een goed geneesheer was. Maar indien er destijds een ingangsexamen was geweest was ik nooit arts geworden, daar ben ik bijna zeker van. Het ingangsexamen is een naar mijn mening een miskleun en een aanfluiting van de democratisering van het onderwijs waardoor heel zeker gemotiveerde mensen die later schitterende artsen zouden kunnen geweest zijn, de toegang tot de studies en tot het beroep worden ontzegd. Schandelijk en ons land onwaardig.''
...enz...
