boostah zei:
1 groot probleem met wat je nu zegt: Hoe later je dat begint aan te leren hoe minder je het zal beheersen. Probleemoplossend denken is niet zoals kennis of theorie, het is gewoon een mindset. Die mindset moet al aanwezig zijn voor de kennis, zodat je verbanden in die kennis ziet en je ze direct aan praktischere zaken kunt linken.
Stel dat je daar gelijk in hebt (ik houd het in het midden, persoonlijk denk ik dat er wel een kern van waarheid in zit), wat doet je denken dat je die mindset überhaupt in het onderwijs wel of niet aanleert. Ja, de meeste studenten zullen zich er aan aanpassen, maar niet meer dan nodig is om het cijfertje te krijgen wat ze graag willen hebben.
Ook andere zaken, zoals wiskunde en fysica leer je moeilijker aan op latere leeftijd.
Het karakter moet vooral op de peuterschool en de kleuterschool worden gevormd, in mindere mate op de lagere school en in nog veel mindere mate op de middelbare school. Wanneer die scholen op dat vlak hun werk niet goed hebben gedaan dan moet dat probleem niet worden doorgeschoven naar het vervolgonderwijs, dan blijf je aanmodderen. Het vervolgonderwijs kan daar beter op selecteren door de lat voldoende hoog te leggen.
Blake zei:
Een groepswerk opzetten is sowieso al een lastig werkje: Elk jaar dien je nieuwe werkjes en bijhorende beoordelingscriteria te bedenken, waarbij deze liefst niet teveel afwijken van niveau, aangeleerde inhoud, werkdruk... een heel beperkte opvolging en beoordeling vraagt al meer werkuren dan examens verbeteren - wat je nog steeds moet doen. Dan wordt je ook nog eens geconfronteerd met mensen die halverwege het jaar het vak laten vallen, erasmussers die plots even verdwijnen, problemen in sommige groepen met parasitair gedrag en allerhande gezaag over de punten. Dit kost ook allemaal tijd en heel veel energie.
Akkoord, daarom werkt het niet. Mensen zijn lekker gemaakt met pitoresque schilderijtje van utopische taferelen, de realiteit is dat er altijd een allocatie van schaarse middelen nodig is. Met andere woorden: dat we ofwel veel meer geld moeten besteden aan het onderwijs ofwel moeten settelen voor de klassieke methodes. Het zij zo.
Het peer review systeem is in principe heel eenvoudig: beoordeel het project (nog steeds arbeidsintensief) en laat de studenten onderling uitmaken wie wat meer en wie wat minder verdient. Als iemand echt wel heel weinig heeft gedaan, moeten de studenten dat maar tijdig signaleren.
Het is niet belangrijk ofdat het eenvoudig is, het is belangrijk ofdat het goed werkt en ofdat het fair is. Geen van beiden is het geval.
Studenten krijgen in de praktijk niet de vrijheid om hun peers in alle eerlijkheid te beoordelen (regels voor minimaal en maximaal zoveel keer het hoogste en het laagste cijfer moeten geven), studenten zijn niet in staat om medestudenten te beoordelen aangezien ze net zo'n grote leken zijn als hun medestudenten (flauwekul) en studenten geven eerder de hoogste puntjes aan hun vriendje in de groep dan aan degeen die het beste werk heeft geleverd, als en voor zo ver ze al kunnen beoordelen wie het beste werk heeft geleverd.
Kortom en aanhakende op hetgeen jij in jouw eerste alinea zegt, er is een systeem ingevoerd redenerende vanuit een ideale situatie, aangezien ze erachter kwamen dat dat wel erg veel tijd, energie en geld kost hebben ze dan maar voor gemakkelijke oplossingen gekozen en werkt het systeem veel slechter dan de klassieke methodes.
Zelf opzoeken is waarschijnlijk iets minder efficiënt, maar het is inderdaad een vaardigheid die men moet trainen door middel van werkjes.
Met alle respect maar dat is bullocks. Het is een kwestie van mentaliteit. Als je gemotiveerd bent dan zoek je al lang voordat je dat ooit moet doen het een en ander op, uit nieusgierigheid, om iets wat in je dictaat slecht is uitgelegd beter te begrijpen, omdat je het nodig hebt...
Ach, kinderen van de lagere school zoeken al van alles op. Het probleem is dat je enkel efficiënt iets kan opzoeken wanneer je voldoende kennis hebt en wanneer je goed genoeg hebt leren redeneren.
Ik citeer eventjes wat een universitair docent (wiskundige) op een ander forum heeft geschreven, deze man weet echt waar hij over spreekt. Hij heeft meegewerkt aan de afdeling die verantwoordelijk is geweest voor de invoering van het realistisch rekenen, iets wat door de meeste landen (Vlaanderen keek gelukkig de kat uit de bomen) is overgenomen. Hier heeft hij veel van bijgeleerd, hij is nu een groot tegenstander van realistisch rekenen.
"Wat me vaak opvalt is dat de introductie van de computer als aanleiding wordt gezien dat de leerinhoud moet veranderen. De argumenten zijn dan van de orde informatie is binnen handbereik, dus wat zou je nog uit je hoofd leren. Zo hebben we de tomtom en google earth dus topografie is nutteloos, hebben we de rekenmachine, dus zelf rekenen hoeft niet meer en helpt de spellingcontrole de leerlng wel van de taalfouten af. Het gaat dan om twee te onderscheiden zaken: de beschikbaarheid van gegevens op het net versus de beschikbaarheid van informatie in het hoofd van een kind (topografie/geschiedenis etc) en de beschikbaarheid van een programma waardoor je bepaalde dingen niet meer hoeft te kunnen (rekenmachine/wiskunde applicatie etc).
Om een of andere reden resulteert invoering van ICT er altijd in dat de leerinhoud (of het nu kennis of vaardigheid is) MINDER wordt. De leerling hoeft niet meer want de machine kan het.
Dit idee gaat volledig voorbij aan het feit dat weten in het hoofd en kunnen met het hoofd volslagen andere karakteristieken heeft als kunnen opzoeken op het net of kunnen laten uitvoeren door een programma. Met kennis en vaardigheden in het hoofd kan een mens zelf (creatief!) kennis creëren. Is het alleen beschikbaar via een toetsenbord, dan zijn associaties met die kennis alleen op afroep, als je weet wat je zoekt, beschikbaar. Informatie is overal, maar niemand weet meer wat hij mist omdat het niet in zijn hoofd zit.
ICTgebruik in het onderwijs heeft dus het effect gehad dat er MINDER kennis is de hoofden van de leerlingen is gekomen. Dan is natuurlijk een gotspe als beweerd wordt dat ICT het onderwijs zou verbeteren. Nu hebben de onderwijsvernieuwers daar wel wat op gevonden. Want de tijd die er vrijkomt omdat allerlei zaken niet meer geleerd worden wordt ingevuld met andere zaken als leren samenwerken, leerdoelen formuleren, plannen etc. Die laatste zaken zijn iha best nuttig, maar het is maar zeer de vraag of de school de beste plaats is om dat te onderwijsen. Persoonlijk ben ik erg voor het voetbalveld om te leren samenwerken en plannen leer je iha wel als je je eerste baantje krijgt. De schooltijd is schaars en de schoolsituatie leent zich er niet voor.
Een ander punt dat als sinds Seymour Papert (jaren 60!) wordt gebruikt is dat kinderen door computers inspirerende leeromgevingen kunnen worden geboden. Papert was met zijn (erg mooie!) programmertaal Logo een van de eersten, maar er zijn er velen gevolgd.
Hierbij gaat het niet dat de computer informatie heeft of een vaardigheid overneemt van de leerling, maar dat de computer een experimenteergereedschap is voor die leerling. Inderdaad daadwerkelijk een nieuw gereedschap in de onderwijssetting.
Dergelijke tools kunnen nuttig zijn, maar wees voorzichtig met de inzet ervan, zeker als het gaat om het aanleren van basisvaardigheden op basisschool of in het VO. Het zelfontdekkend leren dat ten grondslag ligt aan de gedachte van het experimenteergereedschap is maar zeer beperkt bruikbaar, dat heeft de rampzalige rekensituatie in Nederland wel bewezen. Ook Logo heeft nooit gebracht wat er van verwacht werd, terwijl ik er persoonlijk nog steeds een zwak voor heb. Mijn conclusie: er gaat erg weinig boven gestructureerd, doordacht onderwijs, kennis en vaardigheden die een docent overbrengt op een leerling. Een methode die al duizenden jaren voldoet. Nu, na 30 jaar tegenvallend ICT gebruik komen met een claim dat het allemaal 2x beter kan door ICT vind ik niet getuigen van historisch inzicht, noch van solide argumentatie en praktijkervaring."
In vele (universitaire) richtingen is het grondig doorzoeken van de literatuur iets dat pas echt aan bod komt bij de bachelorproef. De bachelorproef zelf is niet zo belangrijk en dient eerder als training voor de thesis 2 jaar later.
Die bachelorproef zouden ze beter terug afschaffen aangezien de studenten in de master toch al aan een thesis moeten werken.
Kan een student dat ondanks de nodige begeleiding niet, tja, dan is dat zijn/haar probleem, niet het probleem van de samenleving. Dat klinkt hard maar dit is wel een gezond uitgangspunt voor zowel de samenleving als de individuele student. Je hebt zelf als student de verantwoordelijkheid dat je al lang voordat het verplicht wordt leert om kritisch te denken en informatie te zoeken.
In alle eerlijkheid moet ik zeggen dat de universiteiten het je niet gemakkelijk maken om dit ook te doen aangezien de piekwerkdruk (blok) vaak vrij hoog ligt en studenten dientengevolge verleid worden om dictaten maar van buiten te leren in plaats van alles te begrijpen. Met meer gespreide examens zou dit probleem minder groot worden maar daarover kan in het andere topic naar hartelust worden gediscussieerd.
