Archief - Help! Het gaat niet meer op mijn werk...

Hallo,

ik wil even dit verhaal met jullie delen.

Ik werk op een dienst met twee. Mijn collega is echter al een jaar afwezig wegens een depressie. Ik heb braafjes al haar werk overgenomen. Ik stond na een aantal maanden stijf van de stress, maar ik had het gevoel daar bij niemand mee terecht te kunnen.

Eind augustus ben ik zwaar ziek geworden. Niemand nam mijn werk over. Na een maand ging het beter, maar ik was nog steeds niet in staat om te gaan werken. Omdat er niemand mijn werk overnam, heb ik toen een aantal dringende zaken van thuis uit opgevolgd.

Vorige week -na drie maanden afwezigheid- ben ik uiteindelijk terug gaan werken. Aangezien ik nog veel verlof had staan was ik van plan te beginnen met 3 à 4 dagen in de week en voor de rest verlof op te nemen.

De eerste dag liep het echter al mis. Mijn bureau was een stort. Overal lag er post, stonden er dozen. Alles op mijn naam hadden ze precies mijn bureau in gegooid zonder er naar te kijken. Direct stonden er ook collega's aan mijn deur. 'Ik ben blij dat je terug bent' klonk het dan. Ik eerst blij, maar toen kwam de aap uit de mouw: 'Wat dat werk moet dringend gedaan worden en dit en dat'. Na een dag had ik precies al genoeg werk voor de volgende twee maanden. En dat ging de volgende twee dagen maar door.

Om een lang verhaal kort te maken: ik heb mij vandaag weer ziek gemeld. Alleen al denken aan al dat werk dat op me wacht, is voor mij voldoende om meteen weer in mijn bed te kruipen.

Ik ben ook echt boos op mijn collega's. Was het nu zoveel gevraagd om mij de eerste week met rust te laten? Ik heb het gevoel dat ze als aasdieren zijn op mij gesprongen. 'Ach ze is terug, die die altijd al het werk doet.'

Ik geef toe dat ik een probleem heb met nee zeggen. Op mijn vorige job ben ik van de ene dag op de andere ontslagen omdat het niet boterde met mijn nieuwe chef.

Ik tracht altijd mijn werk zeer goed te doen, en dit -volgens mij- onterechte ontslag was een zware dobber. Vooral omdat op sollicitaties altijd wordt gevraagd waarom je ergens bent weggegaan en ik dan moest zeggen dat ik was ontslagen.

Toen ik uiteindelijk deze job vond heb ik geprobeerd om alles perfect te doen en nooit te klagen over iets. Daar betaal ik dus nu dus blijkbaar de prijs voor.

Ik weet niet hoe het nu verder moet. Naar mijn werk kan ik onder deze omstandigheden echt niet meer terug.

Naar boven

met jouw baas praten? Ander, kalmer werk zoeken?

Ik voel mij precies al opgelucht gewoon omdat ik dit eens heb neergeschreven. Ander werk zoeken zal inderdaad het beste zijn. De vacature ligt hier al voor me.

Rustig op uw gemakskse verderwerken. Haal je een datum niet, pech dan.

Krijgde klachten, zeggen dat het veel te veel werk is en dat niemand werk van u heeft overgepakt.

En zo rap smijten ze u niet buiten, of je moet op een kakbedrijf werken, wsl zo een over ander kmo'ke achterin. En dan mag je blij zijn dat je er niet meer werkt.

En je moet niet zeggen dat je werd ontslagen, maar dat je zelf ontslag hebt genomen. Die gaan dat toch niet na hoor.

Denk maar zo als het daar al X maanden onaangeroerd heeft kunnen liggen zonder problemen zullen die paar weken die het je nu kosten om het uiteindelijk te doen ook niet meer uitmaken

Het meest gezonde lijkt me gewoon om eerlijk te zijn tegen je overste: zeggen dat je het niet ziet zitten om heel die boel te verwerken en dat je medewerking verwacht van je collega's (wanneer mogelijk). Door je ziek te melden en/of te vitten, ga je het alleen erger maken.

Hetgeen je te doen hebt, kan je gemakkelijk prioritiseren en doe het belangrijkste eerst. Aangezien het daar toch al een hele tijd ligt, zal het nu ook niet meteen een kwestie van tijd zijn. Mocht je het absoluut niet zien zitten, kan je natuurlijk veranderen van werk, maar dat is volgens mij het allerlaatste redmiddel. Wanneer je op een ander werk iets gelijkaardigs meemaakt, kan je moeilijk alweer vertrekken.

Het lijkt mij zeer duidelijk dat je het niet alleen kan, je moet beseffen dat teveel gewoon teveel is. Je gezondheid gaat er onderdoor, tijd om actie te ondernemen.
Je stapt morgen kantoor binnen en gaat meteen naar uw manager/overste en vraagt om hem/haar 'vandaag' nog te spreken over de situatie.


Heel simpel : je doet een job die normaal door 2 man gedaan moet worden, dat is onmogelijk, je vraagt dat daar meteen verandering in komt.
Soms is het gewoon tijd om eens op uw strepen te staan, door altijd ja te zeggen krijg je op lange termijn ook geen respect of waardering van collega's meer hoor, je bent dan die persoon waar ze altijd wel alles op kunnen afschuiven.

Iemand hiervoor zei om gewoon rustig verder te werken, dat gaat in zo'n situatie eigenlijk niet hoor, mag je nog stalen zenuwen hebben, als je al dat werk ziet liggen kan je niet helder meer denken.

Ik overdrijf misschien een beetje, maar je hebt het lang genoeg laten aanslepen lijkt me En je weet tenminste waar je staat na een gesprek.

Wel, bedankt voor jullie reacties. Ik zal inderdaad wat meer op mijn strepen moeten staan. Als ik mijn verhaal lees, heb ik ook de indruk dat ik misschien wel een psycholoog kan gebruiken. Ik heb inderdaad veel te lang alles laten aanslepen uit schrik weer buiten te liggen. Dat vorige ontslag is dan blijkbaar toch een klein traumaatje. Ik denk ook dat ik behoefte heb aan een time-out op mijn werk. Daarmee bedoel ik: eerst eens al de post en mails van de voorbije maanden verwerken vooraleer nieuwe taken op mijn schouders te nemen.

Wat radiance zegt is waar hoor.

Er is niemand op deze aardkloot die in staat is om een job die normaal voor 2 personen bedoelt is op zich te nemen. Iedereen zal daarbij vroeg of laat plooien, als je begrijpt wat ik bedoel.
Zoals radiance zegt, uw gezondheid gaat er onderdoor en dat is niet altijd te best.
Ik ga ervan uit dat je dit werk graag doet/deed en dat kan wel eens een goed argument zijn om eens naar uw baas te gaan.

Ga gewoon naar uw werk, en doe uw ding, werk taak per taak af en het lijkt allemaal misschien veel maar als ze willen dat het rapper gaat moet er maar iemand bijkomen. Dit is ook alweer iets dat je kan gebruiken bij uw baas.
Ge zegt trouwens zelf "de vacature ligt al voor u" dus wat hebt ge te verliezen als gij bij uwen baas gaat ?

Maar tot zover krijgt u van mij een omdat ik van mening ben dat u dit wel verdient

Van psychologen blijf je best zo ver mogelijk.

Tijdens je afwezigheid had je chef toch op zen minst iemand anders kunnen vragen om een deel van je werk over te nemen of tijdelijk een interimmer aan te nemen, niemand kan op deze manier normaal werken. Praat er eens over met je chef en als die niet met een kan en deftig antwoord komt kan je altijd efkes voortdoen (doe gewoon wat je aankan en niet meer) en ondertussen naar ander werk zoeken.

Kan mij moeilijk voorstellen dat u werk weken kan blijven liggen zonder dat daar iemand op reageert...
Alé ik geloof u wel maar als iedereen u bureau zo maar laat liggen, maanden aan een stuk moet dat toch opvallen? Dingen die ni inorde zijn, gewoon tfeit dat uwen bureau een stort is, klanten die ni content zijn omda ze niks horen van u en bijgevolg weggaan.

Pasop ik geloof u verhaal wel ik vraag mij gewoon af welk bedrijf in godsnaam zo slecht geleid wordt

Ik moet zeggen herken hier een heel deel van mijn eigen in .

Heb in juli een burnout gekregen, gevolg van jaren teveel willen doen en uiteindelijk compleet uitgeput zowel mentaal als fysiek.

Ik heb wel voor oplossingen gezocht want ik deed ook bijna alles, alles mooi uitgelegd aan de baas en er gingen oplossingen komen, zonder fout. Nu zijn we bijna 5 maand verder en van de veranderingen is bijna niets van in huis gekomen, daarom heb ik na 10 jaar dienst besloten mijn ontslag te geven. 31 december is mijn laatste dag, en de zoektocht is begonnen, normaal moet ik nog tot half februari werken maar heb kunnen verkrijgen dat dit ingekort is tot 31 december.

Ik zeg je je kan niet alles zelf doen, indien teveel werk moet er oplossingen komen, overleg dus met je baas, indien hij luistert is het beter voor je. Indien niet, trek je conclusie en neem de juiste beslissing.

Ik werkte 10 jaar bij zelfde firma en mijn ontslag geven was het lastigste dat ik ooit heb moeten doen. Maar kom voor je eigen op en laat niet op je kop zitten.

¨$^µù^§èçà#&&² zei:

Van psychologen blijf je best zo ver mogelijk.

Klik om te vergroten...

Waarom? Die bijten ni ze. Sommigen zijn dan wel zakkenrollers, anderen zijn hun geld waard. Ge moet daar wa chance mee hebben. Er is echt niks mis mee om naar ne psycholoog te gaan ze.

Voor TS:

-Zorg goe voor uzelf, mentaal en fysiek. Haal er op tijd (professionele) hulp bij maar zie da ge er ni onderdoor gaat want dan bent ge nog verder van huis.
-Ga idd maar op uw strepen staan tegen uw baas én collegas.
-Kijk eens rond om een assertiviteitscursus te volgen.

Dit is nu in de rapte geschreven, meer vragen => pm!

de overheid...

sorry dat was dus een antwoord op de vraag van hitman

mja, das waarschijnlijk het enige soort bedrijf waar zoiets kan

boolientje zei:

de overheid...

Klik om te vergroten...

Waarom verbaast dat mij niet. Een vriendin van mij werkt ook bij de overheid (vorige week haar ontslag gegeven) en heb daar ook al zo'n dingen van gehoord. Ze is een paar maand terug zwaar gevallen en tijdje thuis moeten blijven. Toen ze terug kwam lagen de dossiers ook met bergen op haar bureau. Niemand anders dat er naar om kijkt en ze kreeg dan ook meteen commentaar dat het werk nie gedaan was. Het ergste vond ze dan nog dat haar collega's wel tijd hebben om met een glaasje wijn effe een uur bij iemand anders gaan zitten voor een babbelke (de baas was toen op congé).
Ander en beter.

boolientje zei:

de overheid...

Klik om te vergroten...

Toen ik uw 1e post las, dacht ik direct dat je bij de overheid zou werken (lokaal bestuur misschien?)

Een essentiële vraag: zijt ge vastbenoemd?

¨$^µù^§èçà#&&² zei:

Van psychologen blijf je best zo ver mogelijk.

Klik om te vergroten...

en van artsen ook \o/ zie da ze u proberen helpen!
de pijn verbijten moet ge doen, gelijk nen echte mane (want daar wordt ge alleen maar sterker van zeker, of dood)