IcefoxXx zei:
Om te beginnen zal ik mijzelf even kort voorstellen. Ik ben een jongen van 16 en zit in mijn 5e jaar Latijn- Wiskunde.
De laatste tijd kan ik mij voor weinig tot niets meer motiveren, van weinig dingen zie ik het nut nog. Dit heeft natuurlijk zijn gevolgen op zowel school en sociaal vlak, maar bijvoorbeeld ook thuis.
School: Ik kan mijn moeilijk nog motiveren om bijvoorbeeld goed te leren voor een toets, zodat ik echt goede punten haal. (Gemiddeld haal ik nu iets van 6-7 op 10 of lager) Ik weet van mijzelf dat ik beter kan, maar ik wil er gewoon niet de moeite voor doen. Momenteel heb ik iets van: "Ik leer het wel, en we zien wel waar we geraken."
Soms zet ik mij dan eens echt in voor een toets, leer ik echt goed, maar altijd blijkt de dag erna dan dat ik bijvoorbeeld een blad ben vergeten te leren, of dat ik het blijkbaar toch niet zo goed ken. Dat helpt natuurlijk ook niet direct voor de volgende keer dat ik mijzelf motiveer om nog eens goed te leren.
Sociaal: Ik ben nooit echt van de sociaalste geweest, integendeel. Ik ben gedurende mijn 2e en 3e middelbaar gepest geweest. Toen had ik iets van: " Ik doe wat ik wil, en de rest moet maar niet letten op mij." Nu besef ik wel dat de dingen die ik toen deed gewoon kinderlijk waren, niet meer voor mijn leeftijd.
Nu merk ik nog altijd dat ik bij de meeste dingen die ik zeg en doe, oplet of het wel "sociaal aanvaardbaar" is. Dit lijkt misschien wel een beetje raar, maar ik zit altijd met het gevoel alsof ik op ieder moment opnieuw gepest zou kunnen worden. (Ookal zou dit waarschijnlijk niet zo zijn. Ik ben gewoon nooit zeker van mijn plaats in de groep.)
Naar fuiven etc. ga ik ook nooit. Ik zou niet weten hoe ik mij moet gedragen. Ik heb gewoon al een paar slechte ervaringen gehad met dergelijke dingen en ik wil de fouten die ik toen gemaakt heb niet noch eens maken. Ik drink ook niets met alcohol. (Niet vanwege principes, maar gewoon omdat ik het niet lekker vind.)
Hieronder wat informatie over men eigen *zielig leventje geweest*.
Je moet het niet lezen *slecht geschreven btw
*, het onderste is wat ik concludeer.
Ik kan over die 2 puntjes mee spreken. Ik geraak ook nooit gemotiveerd voor school.
even uitleg na de pestsituatie die ik gehad heb
.
Ik ben in het 2de en 3de middelbaar voor een domme reden gepest geweest. Mijn punten gingen er op achteruit, in het 1ste middelbaar beste van het volledige TSO *niet voor te stoefen, maar toen studeerde ik* en in het 2de ook nog een redelijk resultaat. IN het 3de was het volledig achteruit gegaan door pestsituaties en was ik er amper over *leerkrachten herkenden mij nauwelijks*.
In het 4de ben ik verhuisd van school, na klagen tegen mijn ouders dat ik geraardsbergen zogezegd te ver vond. Maar later zijn ze te weten gekomen dat het pesterijen waren.
Nuja, in het 4de gingen mijn schoolresoltaten weer redelijk, beste op enkele vakken. Maar dit was ook omdat het vrij laag niveau was.
Sindsdien weer acheruit omdat ik totaal geen interesse meer had.
De 1ste weken van de hogeschool ging mijn motivatie weer op gang, maar het duurde niet lang omdat de richting niet voor mij was bestemd.
Nuja, daar evenstop over en even uitleggen hoe ik het aanpakte:
In het 4de middelbaar had ik dus totaal geen zelfvertrouwen meer. Ik liep voortdurend stil, paste totaal niet in men nieuwe klas omdat ik nog al afzonderlijk was geworden. Maar in de jaren door heb ik beginnen beseffen dat je gewoon niet moet kijken naar de mensen die niets van je moeten hebben, maar dat je moet kijken naar de mensen die het wel voor je hebben. Heb dan ook plots *zogezegde vriendenkring van 20 man* laten vallen voor goede vrienden *stuk of 5, die ook weer zijn uitgebreid
* deze gaven mij dan stilaan weer zelf vertrouwen. Ik trok me uiteindelijk niet veel meer aan wat er over mij gezegd word, soms heb ik het ook nog moeilijk, maar laat dit over je gaan. Je moet gewoon jezelf zijn. Ik zit nu in de chiro, we trekken ons ook niets aan als we eens uit gaan, doen daar ferm onnozel terwijl iedereen raar kijkt. Je moet je grenzen kennen, maar voor één avondje kan dit geen kwaad.
Het belangrijkste is voor jezelf:
- vast in je schoenen staan
- jezelf zijn
- niet kijken naar de populairste vriendenkring, maar naar welke vrienden bij je passen
- Niets aantrekken wat sommige zeggen.
Voor school:
- Een richting kiezen die je ferm aanstaat (momenteel in het middelbaar is dit nog moeilijk, je vindt in het middelbaar dan ook niet veel mensen met motivatie)
- jezelf van tijd forceren
- in jezelf geloven
Ik heb nog steeds niet het zelfvertrouwen zoals het moet en ben nog steeds rap geraakt. Maar ik probeer eraan te werken.
Nog een tip dat ik je kan geven: ga in een jeugdbeweging (voor een goede vriendenkring een kleine jeugdbeweging), je leert er vrienden kennen en je zelf vertrouwen op te bouwen. Heeft mij toch veel geholpen door de *duistere* tijden
.
Lijkt het geen goed idee om dit eens aan te kaarten bij je ouders, IcefoxXx? Ik lees wel dat je verteld hebt over een hobby te zoeken maar ik bedoel dan het feit dat je gepest bent, de motivatie voor school en "het leven" zoek is en je sociaal niet mee kan met "den hoop". Of misschien is het gewoon de puberteit zoals iemand al opperde 